Ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων οι μάχες των εργολαβικών στα ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη, των μεταλλωρύχων στις Σκουριές, στα Τρίκαλα και στα Τρόφιμα - Ποτά μετά το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα». Και, προφανώς, οι συνδικαλιστές από τον σιδηρόδρομο θύμισαν τις συγκλονιστικές κινητοποιήσεις για να μην υπάρξουν άλλα «Τέμπη» μετά το προδιαγεγραμμένο μακελειό του 2023.

Ο «Ριζοσπάστης», δίνοντας συνέχεια στο ρεπορτάζ, παρουσιάζει μερικές ακόμα ομιλίες συνδικαλιστών στη Σύσκεψη, με αντικείμενο τέτοιες κινητοποιήσεις. Το ρεπορτάζ συνεχίζεται και τις επόμενες μέρες, με παρεμβάσεις που δίνουν απάντηση στο ερώτημα «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα», όπως και με μεταφορά πείρας από τη δράση σωματείων ενάντια στον πόλεμο και στην εμπλοκή, τη σπουδαία προσπάθεια για συγκρότηση νέων σωματείων κ.ο.κ.

Τον αγωνιστικό χαιρετισμό των εργολαβικών εργαζομένων στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις των ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη μετέφερε ο Παύλος Μάρλης από το κλαδικό Σωματείο Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας. Πρόκειται για έναν μεγάλο αγώνα που είναι σε εξέλιξη εδώ και τέσσερις μήνες (βλ. και σελ. 11), για την υπογραφή ΣΣΕ από τους εργολαβικούς, που είναι σε διαρκή ομηρία εδώ και για πάνω από 20 χρόνια παρότι καλύπτουν θέσεις πάγιων και διαρκών αναγκών.

Στον κλάδο καταρρίπτεται ο μύθος ότι είναι προς το συμφέρον των εργαζόμενων όταν οι επιχειρήσεις αυξάνουν τα κέρδη τους. Για παράδειγμα στα ΕΛΠΕ, τα οποία το 2025 για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ξεπέρασαν το 1 δισ. κέρδη, οι εργαζόμενοι βλέπουν «αυξήσεις» που στην πράξη είναι μειώσεις, εργολαβική εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση, εργατικά «ατυχήματα», δουλειά μέσα στον καρκίνο, σε απάνθρωπες συνθήκες.

Ο τετράμηνος απεργιακός αγώνας, σημείωσε ο συνδικαλιστής, ξεκίνησε από κάτι μπουφάν που δεν έδινε ο εργοδότης και έφτασε να γίνει μάχη για το μεροκάματο, τη ΣΣΕ, τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια. Εχουν ήδη δοθεί 6 απεργιακές μάχες, με τον αγώνα να χτίζεται μέσα από συλλογικές διαδικασίες, αποδεικνύοντας ότι οι σωστοί χειρισμοί και οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται όταν όλα γεννιούνται, συζητιούνται, υλοποιούνται και εκτιμούνται συλλογικά. Μέσα από αυτόν τον δρόμο γεννήθηκε και το κλαδικό Σωματείο Ενέργειας στην Κεντρική Μακεδονία, στο οποίο επιτίθεται η εργοδοσία, γιατί το φοβάται.

Η μάχη που δίνεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, συνέχισε ο Π. Μάρλης, αφορά κάθε εργολαβικό εργαζόμενο που ζει με τον φόβο ότι αύριο θα αλλάξει ο εργολάβος. Η ενότητα, που χτίζεται πάνω στα κοινά αιτήματα απέναντι στον κοινό αντίπαλο, έχει φέρει εργαζόμενους που δεν ήξεραν ο ένας τον άλλον να βρεθούν αγκαλιά στην πύλη και να αγωνίζονται μαζί. Σε έναν χώρο όπου κυριαρχεί η λογική «ο θάνατός σου - η ζωή μου», αποδείχθηκε ότι τους εργάτες τους ενώνουν τα πάντα και δεν τους χωρίζει τίποτα.

Επειτα πήρε τον λόγο ο Γιώργος Χατζηκωστής, ένας από τους εργολαβικούς εργαζόμενους στα ΕΛΠΕ, τονίζοντας ότι η εταιρεία σε 8 ώρες απεργίας χάνει περισσότερα από όσα ζητάνε οι εργαζόμενοι με τον αγώνα τους, όμως δεν τα δίνει, «μόνο και μόνο για να μας υποτάξει. (...) Ε όχι, δεν θα μας λυγίσει. Ατσαλωνόμαστε και πολεμάμε».

Το κλίμα από τους αγώνες στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική μετέφερε ο Μανώλης Μανώλης από το Σωματείο Μεταλλωρύχων Υπόγειων Στοών Χακλιδικής και την Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων. Οπως είπε, για το κεφάλαιο ο πόλεμος είναι χρυσός, καθώς οι τιμές του χρυσού, του χαλκού, του νικελίου, του αντιμονίου σπάνε ιστορικά ρεκόρ. Οι πολυεθνικές μυρίστηκαν αίμα και γρήγορο, αμύθητο κέρδος. Αυτό το κέρδος όμως απαιτεί εξαντλητική εργασία και εκπτώσεις στην ασφάλεια, για να προλάβουν τις αγορές. Γι' αυτό, πόλεμος δεν είναι μόνο οι σφαίρες - είναι και η καθημερινή εξόντωση των εργατών για τα κέρδη των λίγων.

Αναφερόμενος στους αγώνες του κλάδου σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, επεσήμανε ότι η μεγάλη εικόνα «ταυτίζεται απόλυτα και με τα όσα ζούμε καθημερινά στα εργοτάξια της "Ελληνικός Χρυσός" στη Χαλκιδική». Ωστόσο, μέσα σε αυτήν τη βαρβαρότητα κάτι άλλαξε. Τα τελευταία χρόνια, «με τη στήριξη όλων σας, οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής χτίζουμε το δικό μας ανάχωμα. Το Σωματείο μας διπλασίασε τη δύναμή του. Οι συνάδελφοι ξέρουν ότι αυτό το Σωματείο δεν κάνει πλάτες στην εργοδοσία».

Παρακάτω μίλησε για την πρόσφατη Γενική Συνέλευση με κεντρικό θέμα την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Τρεις μέρες μετά τη συνέλευση, «για να πιαστούν τα ματωμένα χρονοδιαγράμματά τους, στοίβαξαν συνεργεία εργασίας το ένα πάνω στο άλλο. Βαριά μηχανήματα εκσφενδόνισαν πέτρες στα κεφάλια εργατών που δούλευαν ακριβώς από κάτω. Πέντε άνθρωποι ήταν εκεί. Ενας από αυτούς δεν ξύπνησε ακόμα. Από εκείνη τη μέρα ο συνάδελφός μας είναι σε καταστολή, σε κρίσιμη κατάσταση».

«"Safety First" γράφουν στα κράνη μας. Αλλά τα κράνη δεν σταματούν βράχους - και τα αυτοκόλλητα δεν σταματούν εγκλήματα.

Ο συνάδελφος που χτυπήθηκε είναι εργολαβικός και είναι μετανάστης από τη Ρουμανία. Ηρθε για ένα μεροκάματο και ίσως δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ. Για την εταιρεία είναι ένας αριθμός σε μια λίστα, ένας "ξένος" σε μια εργολαβία.

Για εμάς είναι ο Στόικα Ράντου, 39 χρονών. Με μια γυναίκα και ένα παιδί που τον περιμένουν. Ο Στόικα είναι όλοι εμείς.

Γιατί οι πέτρες, τα σίδερα και οι στοές δεν ξεχωρίζουν τα κεφάλια που θα πέσουν. Οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής και όλης της Ελλάδας διαλέξαμε πλευρά. Την πλευρά του αγώνα, της οργάνωσης και της αξιοπρέπειας».

Και ξεκαθάρισε: «Δεν θα σκοτωθούμε για να βγαίνουν τα πλάνα τους. (...) Εκείνοι μετράνε τον χρυσό τους σε ράβδους. Εμείς τον μετράμε σε ανθρώπινες ζωές. Και ο δικός μας χρυσός ζυγίζει και αξίζει περισσότερο».

Για τη δράση που αναπτύχθηκε στα Τρίκαλα μετά το πολύνεκρο εργατικό «ατύχημα» στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» μίλησε ο Δημήτρης Αρμάγος, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων. Θύμισε ότι το Εργατικό Κέντρο από τη πρώτη στιγμή χαρακτήρισε το «ατύχημα» εργοδοτικό έγκλημα, λόγω της αδιαφορίας που επέδειξε η εργοδοσία απέναντι στις προειδοποιήσεις των εργαζομένων ότι φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Οι έρευνες που έγιναν εκ των υστέρων - σημείωσε - επιβεβαίωσαν τα προβλήματα: Κατασκευαστικά, συντήρησης, τρόπου αδειοδότησης.

Οι εργοδότες, επεσήμανε, συνολικά το κεφάλαιο, μπροστά στο κυνήγι του κέρδους δεν αντιμετωπίζουν ως προτεραιότητα τον εργαζόμενο, δεν διαθέτουν ούτε χρόνο ούτε πόρους για να αξιοποιήσουν όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα τα οποία θα μπορούσαν να προλάβουν τέτοιου είδους εγκλήματα. Γι' αυτούς ο εργαζόμενος αποτελεί αναλώσιμο υλικό, ένα γρανάζι της μηχανής τους για να μπορούν να βγάζουν κέρδη.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σύγκρουση που εξελίχθηκε μεταξύ των εργοδοτών και του εργατικού κινήματος της περιοχής Από τη μια, βιομήχανοι και επιχειρηματίες να εκθειάζουν τον επιχειρηματία και να βγάζουν κραυγές για το πόσο θίχτηκε η επιχειρηματικότητα, και από την άλλη το Εργατικό Κέντρο, το κλαδικό Συνδικάτο και η Ομοσπονδία που με συγκεντρώσεις, με απεργία του ΕΚ και με πανελλαδική απεργία της Ομοσπονδίας ανέδειξαν ότι «δεν είμαστε όλοι μια οικογένεια», ότι από τη μια μεριά υπάρχει το κυνήγι του κέρδους των εργοδοτών και από την άλλη η προσπάθεια των εργατών να επιβιώσουν μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Το εργατικό κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με τα «δόντια» της εργοδοσίας, γιατί η τελευταία είδε να αμφισβητείται η κυριαρχία της.

Κλείνοντας τόνισε ότι το ΕΚ, στο οποίο άλλαξαν οι συσχετισμοί πριν δύο χρόνια, ανταποκρίθηκε άμεσα στην οργάνωση αυτού του αγώνα χτυπώντας την καρδιά του προβλήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από το ίδιο το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός.

Για τη μάχη που δίνεται στον σιδηρόδρομο μίλησαν συνδικαλιστές του χώρου, στο φόντο του εγκλήματος των Τεμπών.

Ο Κώστας Γενηδούνιας, πρόεδρος του Σωματείου Μηχανοδηγών στη «Hellenic Train», ευχαριστώντας για την πρόσκληση ανέφερε ότι και τα δύο Σωματεία της εταιρείας έχουν παρουσία. «Είμαστε εδώ για να θυμίσουμε σε όλους τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο εδώ και χρόνια, για υγεία και ασφάλεια στην εργασία και ιδιαίτερα στις μεταφορές», σημείωσε και ευχαρίστησε για τη στήριξη όλου του λαού στα Συνδικάτα των μηχανοδηγών, που προειδοποιούσαν για τις αιτίες των Τεμπών, παρότι η εργοδοσία και η κυβέρνηση τους λοιδόρησε. Πρόσθεσε δε πως η εργοδοσία μετά από 40 χρόνια προέβη σε απολύσεις, που πάρθηκαν πίσω κάτω από την πίεση του αγώνα, αφού όπως είπε «με τη βοήθεια άλλων σωματείων, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών, τους απολυμένους όλους τους φέραμε πίσω στον σιδηρόδρομο. Και τους φέραμε πίσω με ψηλά το κεφάλι».

Μίλησε για τις ιδιωτικοποιήσεις στον σιδηρόδρομο, τονίζοντας ότι αυτή είναι και η αιτία για το έγκλημα στα Τέμπη, «γιατί ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα: Και τις υποδομές και τις μεταφορές. Ενα σχέδιο που κράτησε πάνω από 20 χρόνια και μας έφτασε το βράδυ της 28ης Φλεβάρη 2023 να θρηνούμε νεκρούς συνανθρώπους μας, πολίτες και εργαζόμενους».

«Από αυτό το βήμα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τα Eργατικά Κέντρα, όσους μάς στήριξαν στην προσπάθεια που κάνουμε καθημερινά, και ιδιαίτερα το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, του οποίου είμαστε μέλος, και να υποσχεθούμε ένα πράγμα: Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, γιατί όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να παλέψουν είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουν», κατέληξε.

Ο Νίκος Τσακλίδης, μέλος των ΔΣ της Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών και του Σωματείου Εργαζομένων «Hellenic Train», θύμισε ότι η δουλειά των ταξικών δυνάμεων πριν το έγκλημα ήταν αυτή που δημιούργησε τη ρωγμή στο αφήγημα του «ανθρώπινου λάθους», αφού έδειξε ότι τα κέρδη των λίγων και οι ανάγκες των πολλών δεν πάνε χέρι - χέρι.

Επεσήμανε ακόμα ότι εξελίσσεται ένα μακρόπνοο σχέδιο προσαρμογής του σιδηρόδρομου στις απαιτήσεις της πολεμικής εμπλοκής. Σε αυτό εντάσσεται και η επιχειρούμενη τροποποίηση στη ΣΣΕ, προκειμένου να έχουν τους εργαζόμενους στη δουλειά 7 μέρες τη βδομάδα και να εξυπηρετούνται οι ανάγκες της πολεμικής μηχανής, γιατί «τα δρομολόγια του ΝΑΤΟ πληρώνονται τέσσερις φορές περισσότερο από τα άλλα εμπορεύματα».

Ειδικότερα σε σχέση με αυτό, είπε ότι τα 16 δρομολόγια για το ΝΑΤΟ - που τελικά δεν έγιναν, γιατί αποκαλύφθηκαν από τις ταξικές δυνάμεις - γκρέμισαν το αφήγημα ότι αυτά γίνονται για την ασφάλεια της χώρας.

Και τώρα - πρόσθεσε - οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτήν την πολιτική τολμάνε να υποστηρίζουν, για να ενσωματώσουν τους εργαζόμενους, ότι ο πόλεμος ίσως να είναι ο λόγος που θα έχουν δουλειά την άλλη μέρα.

Κλείνοντας, κάλεσε όλους τους τίμιους συνδικαλιστές και εργαζόμενους να πάρουν θέση στο πλάι των ταξικών δυνάμεων.

Στις θετικές αγωνιστικές διεργασίες που είναι σε εξέλιξη στο Εμπόριο αναφέρθηκε η Ηλιάννα Χατζηευσταθίου, πρόεδρος του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας.

Ανέδειξε αρχικά ότι με τον πόλεμο να κλιμακώνεται η εργοδοσία του κλάδου μυρίζεται κέρδη, γι' αυτό π.χ. σε μεγάλα σούπερ μάρκετ στοκάρουν προϊόντα σε ακατάλληλους χώρους, ανεβάζουν τις τιμές στα ύψη και την ίδια στιγμή κάνουν «εκπτώσεις» στα δικαιώματα των εργαζομένων, στην υγεία και την ασφάλειά τους.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο κλάδος μετράει ήδη 5 νεκρούς εργάτες από την αρχή της χρονιάς. Η συνδικαλίστρια μετέφερε ακόμα την εικόνα με την ένταση της εκμετάλλευσης, τις 12ωρες βάρδιες, την 6ήμερη εργασία κ.ά. «Να τι συμβαίνει όταν αναδιατάσσονται οι επενδύσεις», τόνισε και ανέδειξε πως οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ, συνολικά στο Εμπόριο, έχουν την δύναμη να επιβάλουν το δίκιο τους. Παραδείγματα γι' αυτό είναι ο αγώνας των εργαζομένων στα «Notos» για αυξήσεις, στα «Praktiker», όπου επέβαλαν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης μετά από 17 χρόνια, κ.λπ. Με πλούσια δράση, περιοδείες, συσκέψεις που πραγματοποιεί, το Συνδικάτο καταφέρνει να μπαίνει μέσα σε χώρους δουλειάς, όπως στον «Τezeni», όπου έγινε απεργία με συμμετοχή 90%, κυρίως νέων εργαζομένων.

Ο Δημήτρης Μαύρος από το απερχόμενο ΔΣ του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών μετέφερε το αγωνιστικό κλίμα των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων του κλάδου όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά και την αισιοδοξία που πηγάζει από τη συμμετοχή στις εκλογές και την ενίσχυση των ταξικών δυνάμεων.

Παράλληλα, οι ηθοποιοί όλο αυτό το διάστημα αναδεικνύουν τις συνέπειες της εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ο κλάδος θα πληγεί, καθώς το πρώτο που κόβει ο κόσμος είναι η ψυχαγωγία, τόνισε ο συνδικαλιστής. Πρόσθεσε δε ότι η εργοδοσία θα κάνει προσπάθεια να μετακυλίσει το κόστος στους εργαζόμενους, που δουλεύουν κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, με απλήρωτες πρόβες και μηνύματα μέσα από παραστάσεις. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, συνέχισε, ο κλάδος αγωνίστηκε βάζοντάς τα με το αστικό κράτος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΚΘΒΕ και την υπογραφή της ΣΣΕ, όπως και με τη Σύμβαση στο Εθνικό Θέατρο, καταργώντας βλαπτικούς όρους. «Για πρώτη φορά ο κλάδος και το Σωματείο έβαλε μπροστά τις ανάγκες των εργαζομένων», τόνισε, ενώ υπογράμμισε ακόμα ότι οι ηθοποιοί στάθηκαν στο πλάι του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης.

Ο Κώστας Μέσσας από τον Σύνδεσμο Ελλήνων Προπονητών Κλασικού Αθλητισμού τόνισε ότι μετά από χρόνια αδράνειας το σωματείο κάνει προσπάθειες ανασυγκρότησης, βάζοντάς τα με τους «νεροκουβαλητές της κυβέρνησης».

Σε ό,τι αφορά τις εργασιακές συνθήκες στον χώρο, σημείωσε πως η εργοδοσία κρύβεται πίσω από τον όρο «ερασιτεχνικός αθλητισμός», ώστε να δουλεύουν οι προπονητές με μισθούς πείνας, αναδεικνύοντας ότι το κριτήριο της κυβέρνησης είναι η υπεράσπιση των κερδών των μονοπωλίων.

Τονίζοντας τις επιπτώσεις της πολεμικής οικονομίας, επεσήμανε πως αυτοί που θίγονται είναι οι ερασιτεχνικοί σύλλογοι και οι αθλητικές εγκαταστάσεις, αλλά την ίδια στιγμή η κατάσταση των εγκαταστάσεων όπου αθλούνται οι «ανώνυμες εταιρείες» είναι άψογη. Από την άλλη, «για τις εγκαταστάσεις όπου αθλείται η εργατική τάξη δεν υπάρχει φράγκο», υπογράμμισε, αναδεικνύοντας ότι ο σχεδιασμός είναι να αξιοποιούνται εγκαταστάσεις «για να παράγουν χρήμα». Γι' αυτό, είπε, «σιγά σιγά δεν θα υπάρχει γήπεδο να μπούμε ελεύθερα χωρίς να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη».

Στο πλαίσιο αυτό, ανέδειξε την αναγκαιότητα να μπουν στην ημερήσια διάταξη οι διεκδικήσεις για ποιοτικότερη ζωή «και να αποτελέσουν λόγο συστράτευσης σωματείων και εργαζομένων από όλους τους κλάδους. Οσο μπαίνουν τέτοια αιτήματα στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, γίνεται και πιο κατανοητός ο ρόλος του αθλητισμού στη ζωή ενός εργαζόμενου, και ότι είναι υπόθεση δική μας να μην τον αφήσουμε βορά στα μεγάλα συμφέροντα».

«Ο αθλητισμός πρέπει να θεωρείται μια κοινωνική λειτουργία - ανάγκη και λαϊκό δικαίωμα», πρόσθεσε, για να καταλήξει καλώντας στον εργατικό - λαϊκό αγώνα δρόμου Χαϊδάρι - Καισαριανή που οργανώνουν για τρίτη χρονιά τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας και Πειραιά στις 3 Μάη και ειδικά φέτος «έχει μεγαλύτερη αξία και νόημα, για να τιμήσουμε και με αυτόν τον τρόπο το μεγαλείο των ανθρώπων που απαθανατίστηκαν στις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων».

Οπως είπε, ο αγώνας αυτός «προβάλλει το δικαίωμα στην άθληση χωρίς να βάζει ο εργαζόμενος βαθιά το χέρι στην τσέπη».