Συγκεκριμένα, στις πολλές εμφανίσεις του στα ΜΜΕ ο υπουργός Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης επιχειρεί να αναποδογυρίσει την πραγματικότητα, μιλώντας για «τη μεγαλύτερη ανάλογη αίθουσα που υπάρχει», όταν σε μια αίθουσα 283,75 τετραγωνικών μέτρων κλήθηκαν να χωρέσουν εκατοντάδες συγγενείς των θυμάτων, 250 δικηγόροι, δημοσιογράφοι και κόσμος που επιθυμούσε να παρακολουθήσει τη δίκη, γεγονός που φυσικά κατέστη αδύνατο και οι συνθήκες σε όλους τους χώρους ήταν ασφυκτικές.

Μάλιστα, η κυβέρνηση διά στόματος υπουργού επιμένει να «διαφημίζει» την αίθουσα που «κόστισε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ευρώ», όταν οι συνήγοροι υπεράσπισης της κατηγορίας, οι συγγενείς θυμάτων και οι τραυματίες δεν είχαν πού να καθίσουν, το ρεύμα έπεφτε, ενώ υπήρχαν προβλήματα και στην ηχητική κάλυψη!

Εξίσου εξοργιστικό είναι και το γεγονός ότι ο υπουργός συνεχίζει να μιλά για παρακολούθηση της ακροαματικής διαδικασίας από τους συγγενείς των θυμάτων εξ αποστάσεως, σε μια πρόσθετη αίθουσα, μέσω οθονών. Γι' αυτό το ζήτημα οι ίδιοι οι συγγενείς είχαν προειδοποιήσει και διαμαρτυρηθεί έγκαιρα και απαιτούσαν μέσω και του Συλλόγου τους να διασφαλιστεί η διά ζώσης παρακολούθηση της διαδικασίας, κάτι που με ευθύνη της κυβέρνησης θα έπρεπε να είχε λυθεί. Αντ' αυτού, ο υπουργός αξιοποιώντας δικονομικά τερτίπια σημείωσε προκλητικά για τους ίδιους πως «έχουν την ιδιότητα του μάρτυρα, του ενάγοντος. Πρώτα τακτοποιούνται όλοι όσοι έχουν τη θεσμική ιδιότητα και στη συνέχεια όλοι οι υπόλοιποι».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η απαράδεκτη ανακοίνωση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, η οποία κάνει λόγο για «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες, που δεν έχουν καμία σχέση με τη δίκη». Επισημαίνει δε τον δήθεν κίνδυνο παραγραφής ορισμένων αδικημάτων, όταν στην δικογραφία δεν συμπεριλαμβάνονται σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία, το κατηγορητήριο είναι ελλιπές, η ανακριτική διαδικασία «έκλεισε» βιαστικά κ.ο.κ.

Με αφορμή όλα αυτά, ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών επισημαίνει σε ανακοίνωσή του:

«Τρία χρόνια μετά, η κυβέρνηση συνεχίζει τον εμπαιγμό και την κοροϊδία απέναντι σε όλους τους συγγενείς. Αυτό έδειξε η πρώτη μέρα διεξαγωγής της μεγάλης δίκης: Οι εικόνες συνωστισμού, οι δικηγόροι χωρίς έδρανα και η προσβολή της μνήμης των νεκρών μας μέσα στην ίδια τη δικαστική αίθουσα δεν ήταν ένα "οργανωτικό λάθος". Ηταν ένας συνειδητός σχεδιασμός αποκλεισμού. Η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της τρία χρόνια και όλα τα δεδομένα (αριθμός παραγόντων, δικηγόρων, κατηγορουμένων κ.λπ.) για να προετοιμάσει, να σχεδιάσει και να διαμορφώσει κατάλληλα κάποια αίθουσα για να φιλοξενήσει τη μεγάλη δίκη. Ωστόσο, η πραγματικότητα δείχνει ότι σκόπιμα απαξιώνεται η σημασία της δίκης. Η όλη προετοιμασία έχει γίνει στο γόνατο. Δαπανήθηκαν 1.200.000 ευρώ για 250 καρέκλες "στοιβαγμένες", με αποκλεισμένους το κοινό και τους δημοσιογράφους, αλλά και τους συνηγόρους των οικογενειών να κάθονται ακόμη και στο εδώλιο των κατηγορουμένων ή να παραμένουν όρθιοι.

Αποκαλύπτεται ότι το κράτος επιχειρεί να διεξαγάγει ουσιαστικά μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών, μακριά από τα μάτια της κοινωνίας. Απαιτούμε την άμεση αλλαγή του χώρου, ώστε να διασφαλιστεί η αξιοπρεπής παρουσία όλων των συγγενών, των δικηγόρων μας και των ΜΜΕ. Η δικαιοσύνη δεν χωράει σε "εκπτώσεις" και στενά δωμάτια.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με όλο τον κόσμο που στις 28 Φεβρουαρίου έδειξε ότι δεν επιτρέπει να συγκαλυφθεί αυτό το έγκλημα και απαιτεί την καταδίκη των ενόχων, όσο ψηλά κι αν φτάνουν. Που ήταν μαζί μας και τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, αναδεικνύοντας ακόμα πιο πλατιά την απαράδεκτη μεθόδευση κράτους και κυβέρνησης.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα ξεχαστεί. Δεν θα συγκαλυφθεί! Συνεχίζουμε τη μάχη αποκάλυψης όλων των αιτιών και ενόχων για το έγκλημα! Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη!».

Το κείμενο της Ερώτησης έχει ως εξής:

«Ενα έντονο και επικίνδυνο περιστατικό, με τη διαρροή λαδιού υψηλής θερμοκρασίας και έντονων αναθυμιάσεων σε αγωγό νεόδμητης αποθήκης σε δεξαμενή πετρελαιοειδών αποβλήτων της Oil One, έγινε την Πέμπτη 5 Μαρτίου. Επιβεβαίωσε έτσι γι' αυτό που φωνάζουν χρόνια οι κάτοικοι της περιοχής Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Για τον κίνδυνο δηλαδή που διατρέχει η υγεία, η ασφάλεια των παιδιών, των κατοίκων, των εργαζομένων, από τη λειτουργία αυτής της ρυπογόνας επιχείρησης που είναι δίπλα σε σπίτια, σχολεία, παιδικούς - βρεφικούς σταθμούς και χώρους εργασίας.

Οι αναθυμιάσεις και η δυσοσμία ήταν τέτοιας έκτασης, που έκανε αφόρητη την κατάσταση στα σχολεία σε Δραπετσώνα και Χαραυγή, ενώ ο κίνδυνος πυρκαγιάς ήταν πολύ μεγάλος, λόγω της διαρροής του λαδιού σε θερμοκρασία 300 βαθμών Κελσίου. Από τύχη δεν προκλήθηκε κάποια σπίθα που θα μετέτρεπε όλη την περιοχή σε παρανάλωμα με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Και όλα αυτά συνέβησαν μόλις 46 μέρες μετά τη φωτιά στα καζάνια του Περάματος, που από τύχη δεν τινάχτηκε η περιοχή στον αέρα. Είναι μια άθλια κατάσταση που βιώνει ο λαός του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, όπως και του Περάματος και όλων των περιοχών του Πειραιά, και έπρεπε τα καζάνια του θανάτου να είχαν απομακρυνθεί ήδη.

Ομως οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ έχουν αδειοδοτήσει και παρατείνει με νόμους την ύπαρξη των "καζανιών του θανάτου" μέσα στον οικιστικό ιστό, με τελευταία την επέκταση άδειας που δόθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ το 2018 για 20 χρόνια. Φυσικά με ανάλογη χρηματοδότηση - επιδότηση στην επιχείρηση που απειλεί ανθρώπινες ζωές.

Δικαίως, λοιπόν, ο λαός της περιοχής είναι στον δρόμο και είναι μαζικές οι κινητοποιήσεις σχολείων, συνδικάτων, ΕΛΜΕ, πολιτιστικών και περιβαλλοντικών συλλόγων, φορέων των κατοίκων και εργαζομένων του δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Ολοι με ένα αίτημα, την απομάκρυνση των εγκαταστάσεων από τον οικιστικό ιστό. Αφού καθημερινά τοξικές ρυπογόνες ουσίες αποδεδειγμένα από επίσημες μετρήσεις επιστημονικών ερευνητικών ιδρυμάτων (Δημόκριτος, Αστεροσκοπείο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) δείχνουν τη μεγάλη υπέρβαση παραμέτρων καρκινογόνων αερίων (βενζόλιο), αλλά και τον κίνδυνο ενός βιομηχανικού ατυχήματος μεγάλης έκτασης.

Εξάλλου η σοβαρότητα και επικινδυνότητα του περιστατικού επιβεβαιώνεται από την παρουσία του ιδιοκτήτη της Oil One με συνοδεία προσωπικής φρουράς, ο οποίος αντί να δείξει ανησυχία, επεδείκνυε προκλητική στάση με ύβρεις, τραμπουκισμούς σε δημοτικούς συμβούλους και κατοίκους της περιοχής που ανήσυχοι είχαν σπεύσει να δουν τι συμβαίνει.

Με βάση τα παραπάνω, ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. υπουργός ποια μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση ώστε να απομακρυνθούν άμεσα και σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα τα καζάνια επεξεργασίας χημικών αποβλήτων και πετρελαιοειδών από τη Δραπετσώνα;».

«Τόσο ο υπουργός Δικαιοσύνης όσο και η ηγεσία του Αρείου Πάγου προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα για τη χτεσινή απαράδεκτη κατάσταση με την αίθουσα διεξαγωγής της κύριας δίκης για το έγκλημα των Τεμπών, αποδεχόμενοι στην πραγματικότητα την παραβίαση της αρχής της δημοσιότητας και την de facto μετατροπή της δίκης σε "κεκλεισμένων των θυρών", λόγω τεχνικής ανεπάρκειας του χώρου.

Με απλούς υπολογισμούς προκύπτει ότι ούτε στη βασική αίθουσα των 280 τ.μ. ούτε στις 300 θέσεις συνολικά μπορούν να χωρέσουν 250 δικηγόροι, κατηγορούμενοι, συγγενείς θυμάτων και δημοσιογράφοι. Ούτε φυσικά μπορεί να γίνει αποδεκτό η βασική αίθουσα να προορίζεται μόνο για δικηγόρους, για τους οποίους δεν εξασφαλίζονται καν οι προϋποθέσεις για να κάνουν τη δουλειά τους και οι συγγενείς των θυμάτων να "εξοστρακιστούν" σε παράλληλες αίθουσες μέσω οθονών, κάτι για το οποίο ο Σύλλογος Συγγενών αντιδρά ήδη έντονα.

Είναι ανεπίτρεπτο κυβέρνηση και κράτος να συνεχίζουν τα παιχνίδια με τον πόνο των συγγενών. Και μάλιστα προκλητικά να επικαλούνται την ανάγκη άμεσης διενέργειας της δίκης υπό τον φόβο της παραγραφής, αντί να απολογηθούν για τη συνεχιζόμενη προσπάθεια συγκάλυψης, μέσα και από τα τεράστια κενά της ανάκρισης, το ελλιπέστατο κατηγορητήριο, τον κατατεμαχισμό της υπόθεσης σε επιμέρους δίκες, την προκλητική ασυλία των υπουργών της κυβέρνησης και άλλων κυβερνητικών στελεχών.

Τώρα να εξασφαλιστεί νέα αίθουσα που θα είναι κατάλληλη και θα επιτρέπει την απρόσκοπτη συμμετοχή στη δίκη όλων των εμπλεκομένων.

Το ΚΚΕ στέκεται στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων, στον Σύλλογό τους, στον αγώνα για να λάμψει πραγματικά η αλήθεια».