Αυτό ακριβώς έρχεται να υπηρετήσει και η κατάπτυστη «Κοινωνική Συμφωνία» κυβέρνησης - πλειοψηφίας ΓΣΕΕ - εργοδοτών, που έγινε νόμος, ώστε να βάζει «κόφτες» στους μισθούς και να τους περιορίζει στα κάθε φορά όρια του κατώτατου, ο οποίος καθορίζεται από την κυβέρνηση και από το 2028 αλγοριθμικά, με βάση την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Ο στόχος είναι σαφής: Η γενική συμπίεση των μισθών προς τα κατώτατα επίπεδα. Τέτοιους μηχανισμούς άλλωστε προωθούν η ΕΕ και ο ΟΟΣΑ, με βασικό κριτήριο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων. Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο ΟΟΣΑ, «σε χώρες όπου ο συντονισμός των μισθών είναι ισχυρός και σταθερός, τείνει να υποστηρίζεται από τις ενώσεις εργοδοτών, καθώς συμβάλλει σε μέτρια αύξηση μισθών».

Παράλληλα ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, με αναβαθμισμένο πλέον ρόλο στο πλαίσιο του νόμου, ορίζεται ως «σερίφης» των αξιώσεων των ομίλων, εξασφαλίζοντας ότι θα υπογράφεται αυτό που θέλουν το κράτος και οι εργοδότες, συμβάλλοντας ενεργά στη διατήρηση της «κοινωνικής ειρήνης». Από τη μια δηλαδή η εργοδοσία θα κηρύττει «τα κεφάλια μέσα» και από την άλλη θα αμολάει - «διά νόμου» πλέον - τους συνδικαλιστές της να πετσοκόβουν τις εργατικές διεκδικήσεις, και να πανηγυρίζουν κι από πάνω ότι «τουλάχιστον υπογράφηκε ΣΣΕ».

Τα πιο επίσημα «αποκαλυπτήρια» των παραπάνω στοχεύσεων έγιναν τις προηγούμενες μέρες με τις τζίφρες που έπεσαν για τις πρώτες κλαδικές ΣΣΕ στο πλαίσιο της «Κοινωνικής Συμφωνίας».

Ακούγοντας λοιπόν κάποιος την πλειοψηφία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Επισιτισμό - Τουρισμό (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ), την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ελεγχόμενος Παναγόπουλος - ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ), την κυβέρνηση και τις εργοδοτικές ενώσεις να μιλούν με θέρμη για τα «αποτελέσματα του κοινωνικού διαλόγου», δηλαδή για τις Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις σε Ζαχαρώδη, Επισιτισμό και Αρτοποιία, θα φανταζόταν πως υπέγραψαν μια Συλλογική Σύμβαση που να επιτρέπει στους πάνω από 500.000 εργαζόμενους των κλάδων να ...ζουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Και αυτό γιατί η νέα «τρόικα» (κυβέρνηση - πλειοψηφία ΓΣΕΕ - εργοδότες) έχει πιάσει στασίδι σε κανάλια και ραδιόφωνα, κάνοντας λόγο για «αυξήσεις» αλλά και για «νέα εποχή» που έρχεται σε ό,τι αφορά την κάλυψη εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις.

Πρόκειται για ωμή πρόκληση στην εργατική τάξη, καθώς σε 2 Κλαδικές Συμβάσεις (Επισιτισμό και Αρτοποιία) έρχονται να ορίσουν τον «μισθό εισαγωγής» στα όρια του νέου κατώτατου μισθού (όπως πρόκειται να διαμορφωθεί από 1η Απρίλη).

Μάλιστα, αν υπολογίσουμε τον πραγματικό μισθό για το έτος 2026 παίρνοντας υπόψη τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομίας και της Τράπεζας της Ελλάδας για τον Γενικό Δείκτη Τιμών Καταναλωτή και την πορεία του το 2026, τότε προκύπτει ότι τα 940 - 950 ευρώ μεικτά (ονομαστικά για μπουφετζήδες, λαντζέρηδες και μπάρμαν) που υπογράφηκαν μεταφράζονται σε πραγματικές τιμές σε 759 - 764 ευρώ μεικτά!

Γι' αυτό και περισσεύουν οι πύρινοι λόγοι του προέδρου της ΠΟΕΕΤ (ΠΑΣΟΚ), που ισχυρίζεται ότι αν δεν ήταν οι δυνάμεις του με τη στήριξη της ΝΔ μέσα στην Ομοσπονδία να υπογράφουν Συλλογικές Συμβάσεις ακόμα και στα χρόνια της κρίσης, οι εργαζόμενοι θα ήταν ...χαμένοι από χέρι.

Κοιτάζοντας προσεκτικά την πορεία των μισθών από το 2009 μέχρι σήμερα, διαπιστώνουμε πως στην πραγματικότητα ο μισθός έχει μειωθεί από 218 έως 360 ευρώ στις βασικές ειδικότητες!

Στον πίνακα διαφαίνεται η πορεία των μισθών που προβλέπονταν από τις ΣΣΕ στον Επισιτισμό από το 2009 έως το 2026 (με εξαίρεση τα χρόνια 2001 - 2016, που είχε λήξει η προηγούμενη Κλαδική Σύμβαση).

Ακόμα και στην ειδικότητα του αρχιμάγειρα (που η ίδια η πλειοψηφία παραδέχεται ότι κανείς δεν πάει να δουλέψει με αυτά τα λεφτά) το 2009 έπαιρνε 1.251 ευρώ σε πραγματικό μισθό (με 1.187 ονομαστικό μισθό), για να φτάσει το 2026 να παίρνει 891 ευρώ μεικτά πραγματικό (με ονομαστικό μισθό 1.100 ευρώ).

Αν πάμε και στις υπόλοιπες ειδικότητες, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη.

Ετσι οι λαντζέρηδες, ειδικότητα που η υπουργός Εργασίας έχει κάνει σημαία, όχι μόνο δεν βλέπουν αύξηση στην τσέπη αλλά αντίθετα έχουν υποστεί μείωση: Το 2009 ο πραγματικός μισθός αντιστοιχούσε σε 887 ευρώ (842 ευρώ ονομαστικά), ενώ φέτος αντιστοιχεί σε 761 ευρώ μεικτά (940 ευρώ ονομαστικά), δηλαδή μειώνεται κατά 126 ευρώ συγκριτικά με 17 χρόνια πριν. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στις άλλες ειδικότητες του κλάδου (βλ. πίνακα).

Στη Σύμβαση που υπογράφηκε, εκτός από τους μισθολογικούς όρους και τα κλιμάκια, ένα ακόμα στοιχείο είναι η δυνατότητα του εργοδότη να απασχολεί τους εργαζόμενους ακόμα και σε μέρα ανάπαυσης (ρεπό και αργίες), με ελάχιστη προσαύξηση, της τάξης του 10%. Μάλιστα, με την εφαρμογή της «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε έως και 13ωρη εργασία 6 μέρες τη βδομάδα.

Ομοίως, στον κλάδο των Ζαχαρωδών, όπως πρόσφατα είχε αναδείξει ο «Ριζοσπάστης», το πραγματικό κατώτατο μεροκάματο του τεχνίτη το 2009 ήταν στα 37,9 ευρώ, ενώ το 2026 θα κυμανθεί στα 35,20 ευρώ, δηλαδή μειωμένο κατά 2,7 ευρώ τη μέρα!

Οι 3 Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις που υπογράφηκαν είναι τροχιοδεικτικές του τι έπεται και στους υπόλοιπους κλάδους, με τον ελεγχόμενο για υπεξαιρέσεις εκατομμυρίων ευρώ - ισόβιο πρόεδρο της ΓΣΕΕ να εργάζεται πυρετωδώς στην κατεύθυνση αυτή.

Οι Συλλογικές Συμβάσεις που υπέγραφε και συνεχίζει να υπογράφει ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός έχουν στον πυρήνα τους τον συμβιβασμό και την υποταγή των διεκδικήσεων των εργατών στην «ιερή αγελάδα» της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Από το 2009 μέχρι σήμερα ο λαός έχει κληθεί να πληρώσει τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, τις συνέπειες της αναιμικής ανάκαμψης και έπειτα της πανδημίας, και τώρα οι σειρήνες του ιμπεριαλιστικού πολέμου ηχούν ακόμα πιο δυνατά και κοντά. Οι ξοφλημένοι εργατοπατέρες στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, οι δυνάμεις του «κοινωνικού εταιρισμού» στην Ομοσπονδία Επισιτισμού - Τουρισμού (ΠΟΕΕΤ) και αλλού, σε κάθε φάση της οικονομίας, σε κάθε χτύπημα των εργαζομένων, ξεπλήρωναν γραμμάτια σε κυβερνήσεις και εργοδότες, καλώντας τους εργαζόμενους να κάνουν ακόμα περισσότερες «θυσίες».

Και σε κάθε αλλαγή ο κλάδος του Επισιτισμού και του Τουρισμού από «ναυαρχίδα» γινόταν «πλοιάριο» και αντίστροφα, όμως οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που πλήρωσαν τη νύφη. Τώρα που ο κλάδος πάλι απειλείται από την ιμπεριαλιστική κλιμάκωση, σπεύδουν εργοδότες, κυβέρνηση και εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός να ζητήσουν από τους εργαζόμενους να πάρουν τις πενταροδεκάρες που τους πέταξαν και να πουν και ευχαριστώ.

Ετσι, και στον συγκεκριμένο κλάδο, όπως και για όλη την εργατική τάξη, φανερώνεται ότι πολεμική προπαρασκευή - εμπλοκή και μισθοί στον πάτο είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Και επιβεβαιώνεται ότι είναι μονόδρομος ο αγώνας, η διεκδίκηση μέσα από τα σωματεία, κόντρα στη λογική της «ομοψυχίας» με τα αφεντικά και του δόγματος «τα κεφάλια μέσα». Τώρα στο επίκεντρο πρέπει να βρεθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η πάλη για ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις και κατοχύρωση σύγχρονων δικαιωμάτων, κάνοντας πράξη το «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών!».

Σε πραγματικές τιμές, ο εθνικός κατώτατος μισθός το 2009 ήταν 780 ευρώ, ενώ το 2026 εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 753 ευρώ. Αντίστοιχα, ο πραγματικός κατώτατος μισθός του λαντζέρη το 2009 ήταν 887 ευρώ και το 2026 θα κινείται στα 761 ευρώ¹.

Πέρα από το γεγονός ότι οι μισθοί, παρά τις ονομαστικές αυξήσεις, εξακολουθούν να είναι πολύ χαμηλότεροι από τα προ κρίσης επίπεδα, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά και το εξής:

Οι κατώτατοι κλαδικοί μισθοί συμπιέζονται σταδιακά προς τον εθνικό κατώτατο. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα η διαφορά του πραγματικού εθνικού κατώτατου μισθού από τον κατώτατο μισθό του λαντζέρη ήταν 107 ευρώ και το 2026 θα είναι μόλις 8 ευρώ!

Με άλλα λόγια, αποκαλύπτεται ότι στόχος της «κοινωνικής συμφωνίας» είναι κλαδικές ΣΣΕ λίγο πάνω από τα όρια του εθνικού κατώτατου μισθού.

Σημείωση:

1. Οι εκτιμήσεις για το 2026 βασίζονται στην αρχική εκτίμηση της Τράπεζας της Ελλάδας ότι ο πληθωρισμός θα είναι 2,1% και άρα ο ετήσιος Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή θα διαμορφωθεί στις 123,448 μονάδες (τα νεότερα στοιχεία δείχνουν ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα), και στην εκτίμηση ότι ο εθνικός κατώτατος μισθός θα διαμορφωθεί στα 930 ευρώ το 2026.