Τα μεγάλα μαχαίρια έχουν βγει και επιβεβαιώνεται στο ακέραιο αυτό που έγραφε ο Μαρξ, ότι το κεφάλαιο με 100% κέρδος τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνέψει να το πράξει.

Είναι φανερό ότι αυτό καθορίζει την πολιτική του κράτους, που σε αυτές τις συνθήκες γίνεται επιθετικό, τσακίζει δικαιώματα, εντείνει την καταστολή του, ταυτόχρονα όμως διεξάγει ιδεολογική επίθεση, φτιάχνει νέα επιχειρήματα, απαιτεί συναίνεση και υποταγή. Αυτό καθορίζει τη στάση της κυβέρνησης, όλων των αστικών κομμάτων που προσπαθούν με τη σειρά τους να διαμορφώσουν ευρύτερη συναίνεση σε αντιλαϊκούς στόχους.

Καθορίζει και τη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών αυτών των κομμάτων. Η άρνησή τους στην απεργιακή κλιμάκωση της πάλης των δημοσίων υπαλλήλων στην ΑΔΕΔΥ, με την καταψήφιση της πρότασης για απεργία στις 31 Μαρτίου, δεν ήταν απλώς τακτικισμός. Ηταν ευθυγράμμιση με την πολιτική των κομμάτων τους για να μπουν «τα κεφάλια μέσα», με την ηγεσία της ΔΑΚΕ να είναι πιο κυνική και να αναγορεύει σε σωτήρα του ιρανικού λαού τις ΗΠΑ, και τις αντίστοιχες των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας να στηρίζουν τους πολεμικούς εξοπλισμούς, ψελλίζοντας την ανάγκη παρέμβασης διεθνών οργανισμών.

Αντίστοιχο είναι το περιεχόμενο της «Κοινωνικής Συμφωνίας» εργοδοτών - κυβέρνησης - ηγεσίας ΓΣΕΕ. Είναι συμφωνία «κοινωνικής συναίνεσης» του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με τους εκμεταλλευτές του, που προωθεί τη λογική των κοινών συμφερόντων και της εμπιστοσύνης στο κεφάλαιο και την κυβέρνησή του.

Η πολιτική της εμπλοκής της χώρας είναι η πολιτική που δυσκολεύει την καθημερινότητα των εργαζομένων, που φέρνει την ακρίβεια, που δημιουργεί την έλλειψη υποδομών. Είναι η πολιτική του κέρδους. Είναι η πολιτική που δίνει δισεκατομμύρια στους πολεμικούς εξοπλισμούς, όχι για τα στενά νερά του Αιγαίου και την προστασία των συνόρων της χώρας αλλά για τις μεγάλες θάλασσες των ΝΑΤΟικών εκστρατειών, και την ίδια στιγμή καθηλώνει μισθούς, αφήνει τους εργαζόμενους χωρίς μέτρα υγείας και ασφάλειας, νοσοκομεία και σχολεία χωρίς χρηματοδότηση. Η πολιτική εμπλοκής σε πολέμους που γενικεύονται, σημαίνει και αυταρχισμός, κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, περιορισμός της συνδικαλιστικής δράσης, διώξεις πρωτοπόρων συνδικαλιστών.

Το νέο πειθαρχικό για τους δημοσίους υπαλλήλους, η συνταγματική κατοχύρωσή του με τη αναθεώρηση του Συντάγματος, ζητήματα που συνδέονται με αυτήν όπως η αξιολόγηση, οι χιλιάδες πειθαρχικές διώξεις των εκπαιδευτικών, είναι η προετοιμασία του κράτους για τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την παραπέρα εμπορευματοποίηση κρίσιμων υποδομών και την ενίσχυση της καταστολής.

Είναι κατανοητό ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή, οι εξελίξεις δεν αποτελούν απλώς μια παρένθεση. Για αυτό η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ με σύνθημα «Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους - Με οργάνωση και αγώνα στον δρόμο της ανατροπής» θέλουμε να εκφράσει μια μεγάλη προσπάθεια συσπείρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων εργατικών συνδικάτων και συνδικαλιστών, συνολικά εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε γραμμή αντιπαράθεσης με τη γραμμή του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, προσπάθεια που είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Θέλουμε να έχει τη δική της συμβολή στη διαμόρφωση του κινήματος της εργατικής τάξης που δεν θα υποτάσσεται στη στρατηγική του κεφαλαίου, των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν θα υποτάσσεται στη γραμμή «τα κεφάλια μέσα» και στη στήριξη των «εθνικών» στόχων του κεφαλαίου. Δεν θα συντάσσεται με τους εκμεταλλευτές του, για να γίνουν αυτοί ισχυρότεροι. Θα συμβάλλει με τη διεθνιστική δράση και αλληλεγγύη να μη διαχωρίζονται οι εργάτες όλου του κόσμου παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου ληστή του πλούτου που παράγουν.

Για να ενισχύεται το κλίμα ετοιμότητας μέσα στο σωματεία, να υπάρχει σχέδιο παρέμβασης. Για να δυναμώνει η ενεργητική συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα κι όχι η παθητική παρακολούθηση που παραλύει. Για να κατανοείται ότι οι λαϊκές διεκδικήσεις σήμερα είναι πράξεις απειθαρχίας στις απαιτήσεις του κεφαλαίου για ακόμα περισσότερα κέρδη στον βωμό της θυσίας ολόκληρων λαών αλλά και των δικαιωμάτων των εργαζομένων της χώρας μας. Οτι η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας είναι ασυμβίβαστη με τα όρια και τις κατευθύνσεις του πολεμικού προϋπολογισμού, τους δημοσιονομικούς περιορισμούς της ΕΕ.

Για τη διαμόρφωση ενός κινήματος που θα εμπνέεται από τη στάση των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στον τοίχο της Καισαριανής. Από συνδικαλιστές που υπηρέτησαν τα συμφέροντα των εργαζομένων με ανιδιοτέλεια, με φυλακίσεις, με την ίδια τους τη ζωή.

Στον αντίποδα της σαπίλας των μηχανισμών που έστησαν κυβερνήσεις, εργοδότες και εργατοπατέρες στη ΓΣΕΕ, για την «αξιοποίηση» των ευρωπαϊκών και εθνικών προγραμμάτων, ώστε να εξαγοράζονται και να χειραγωγούνται συνδικάτα και συνδικαλιστές.

Πιάνουμε το νήμα από την προηγούμενη Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, τον Νοέμβρη του 2024, όπου εισηγητικά βρέθηκε στο επίκεντρο το ζήτημα του πολέμου, στην προσπάθεια να φωτιστούν τα καθήκοντα της εργατικής τάξης σε συνθήκες της πολεμικής προετοιμασίας, με τοποθετήσεις που «έδεσαν» τα ζητήματα της προσαρμογής των συνθημάτων της πάλης, της ζύμωσης που πρέπει να γίνει στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της, με τη μαχητική πείρα που διαμορφώθηκε από την πρακτική δράση των σωματείων.

Με παραδείγματα αποφασιστικής μαχητικής αντιμετώπισης της εμπλοκής της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, όπως η κινητοποίηση των λιμενεργατών στο λιμάνι του Πειραιά που πέτυχε να ακυρωθεί η αποστολή πολεμικού εξοπλισμού στο Ισραήλ. Η προσπάθεια πρωτοπόρων εκπαιδευτικών, όπως της δασκάλας στον Ταύρο, ενάντια στις κατευθύνσεις του υπουργείου Παιδείας και στις διώξεις που εξαπολύει, για την καταδίκη του πολέμου και την υπεράσπιση του λαού της Παλαιστίνης να παλεύει για τα δικαιώματά του. Η μαχητική στήριξη από σωματεία, του λαού της Παλαιστίνης, σε νοσοκομεία και δημαρχεία που συνάντησε την αντίδραση και τις απειλές διοικητών και δημάρχων.

Με τη δράση σωματείων με το περιεχόμενο του συνθήματος «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία, Παιδεία, έξω η Ελλάδα από του πολέμου τα σφαγεία», ενοποιώντας επιχειρησιακούς και κλαδικούς αγώνες. Με το περιεχόμενο και τα συνθήματα εργατικών κινητοποιήσεων όπως των πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων των τελευταίων ετών, που είχαν κύριο περιεχόμενο την εναντίωση στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στην εμπλοκή της χώρας μας σε αυτούς.

Επίσης με πιο πρόσφατους αγώνες όπως ο απεργιακός στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο με τη συμμετοχή Εργατικών Κέντρων, πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και σε 20 λιμάνια της Μεσογείου για να μην δουλεύουν οι εργάτες για τους πολέμους του κεφαλαίου. Των ναυτεργατών που αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των εφοπλιστών, που πετάνε στα μούτρα τους τα ματωμένα δολάρια που τους προσφέρουν ως αντίτιμο θανάτου για να περνάνε στα Στενά του Ορμούζ.

Με βάση το κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την Πανελλαδική Σύσκεψη, να οργανωθεί πλατιά συζήτηση στους χώρους δουλειάς, σε Διοικητικά Συμβούλια, με τους εργαζόμενους σε μαζικές διαδικασίες, με περιοδείες και συσκέψεις. Με τη δράση σε κάθε χώρο, να εξουδετερώνεται ο φόβος, να δυναμώνει το μέτωπο απέναντι στο κεφάλαιο και στην κυβέρνηση, να τροφοδοτείται η διεκδίκηση με μαζικούς όρους, με στηρίγματα καταρχάς τα σωματεία στους χώρους δουλειάς, με μεγαλύτερη συσπείρωση, με συγκρότηση νέων συνδικάτων.

Το γήπεδο της «Νήαρ Ηστ» μπορεί να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο αριθμό εργατικών συνδικάτων και συνδικαλιστών από κάθε άλλη φορά. Είναι εκατοντάδες τα σωματεία που έχουν πάρει θέση μάχης τα τελευταία χρόνια, σε μικρότερους ή μεγαλύτερους αγώνες, στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Χιλιάδες οι συνδικαλιστές που ανησυχούν για τις επικίνδυνες εξελίξεις, που θεωρούν ότι τα σωματεία πρέπει να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Οι πρόσφατες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη έδειξαν ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να κινητοποιούνται μαζικά για τα δικά τους συμφέροντα. Οτι δεν χρειάζονται τα καλέσματα διαττόντων αστέρων που παριστάνουν τους σωτήρες τους.

Διέξοδο από τον πόλεμο αυτό δεν μπορεί να δώσει ούτε η παθητική αναμονή ούτε οι εκκλήσεις για να σταματήσει. Η κλιμάκωσή του είναι ανεπίστρεπτη, συνδέεται με τη λυσσαλέα μάχη των ιμπεριαλιστικών κέντρων για τη διεθνή πρωτοκαθεδρία. Πάλη ενάντια στον πόλεμο σημαίνει πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας, να κλείσουν οι βάσεις, να πάψουν οι αποστολές εκτός συνόρων, πάλη δηλαδή ενάντια στα πολεμοκάπηλα σχέδια της αστικής τάξης που για το μερτικό στα κέρδη σέρνει τον λαό στον όλεθρο.

Διέξοδο από τον πόλεμο και την ένταση της εκμετάλλευσης μπορεί να δώσει τελικά η επαναστατική ανατροπή του συστήματος της εξουσίας και της οικονομίας του κεφαλαίου, στον δρόμο για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό που μόνο η πάλη της εργατικής τάξης και του λαού μπορεί να ανοίξει, μετατρέποντας το ρεύμα αμφισβήτησης σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία ταξικά προσανατολισμένη, σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.