Με τις φλόγες του ιμπεριαλιστικού πολέμου να φουντώνουν, οι εκμεταλλευτές όπου Γης προσπαθούν να σύρουν τους λαούς στις εγκληματικές επιδιώξεις τους, να αποσπάσουν την ενεργή στήριξη των εργαζομένων για την υπεράσπιση των «εθνικών στόχων», όπως βαφτίζονται τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Και όπου δεν τα καταφέρνουν με τις πολεμοχαρείς φωνές τους, εξαπολύεται μια άλλη εκστρατεία, καλλιεργώντας την απραξία και τη μοιρολατρία απέναντι στις εξελίξεις, στα τωρινά και μελλοντικά δεινά που γεννά για τους πολλούς το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα.

Διόλου τυχαία, με αυτήν τη χροιά παρουσιάζονται και τα πολεμικά γεγονότα, ώστε ο λαός να κάθεται στη γωνία παρακολουθώντας με δέος «ανίκητους» στρατούς που μπουκάρουν όπου διαταχθούν, καλοκουρδισμένες πολεμικές μηχανές, χτυπήματα πυρός με ακρίβεια και τη χρήση υψηλής τεχνολογίας. Σε τελική ανάλυση, έναν «παντοδύναμο» αντίπαλο που θα «τιμωρήσει» όποιον επιλέξει να τα βάλει μαζί του.

Η ανάγνωση των καιρών όμως φανερώνει μια άλλη πραγματικότητα: Πίσω από το μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών για την πρωτοκαθεδρία, τις εύθραυστες συμμαχίες που γίνονται αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης και αναδιατάσσονται, τον λόγο που παίρνουν τα όπλα, την ένταση της εκμετάλλευσης που πάει μαζί, τις σύγχρονες δυνατότητες για να ζήσει ο λαός καλύτερα, που ακυρώνονται, βρίσκεται ένα σύστημα που σαπίζει, βουλιάζει στις αντιθέσεις και στις αντιφάσεις του.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι - όπως έλεγε ο Λένιν - ο σκηνοθέτης της επανάστασης, που ανοίγει κάτω από προϋποθέσεις το παράθυρο της Ιστορίας για να δοθεί η σπρωξιά που απαιτείται ώστε να πάει η εξουσία του κεφαλαίου στον πάτο, καθώς αυτό δεν μπορεί να γίνει από μόνο του. Ηταν ο ρωσικός λαός που με την καθοδήγηση των μπολσεβίκων το έκανε πράξη, δίνοντας διέξοδο από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με την Οκτωβριανή Επανάσταση και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.

Αναλύοντας τη δυναμική των εξελίξεων, έναν χρόνο μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Λένιν έγραφε πως «καμία κυβέρνηση δεν είναι σίγουρη για την επαύριο, καμία κυβέρνηση δεν είναι απαλλαγμένη από τον κίνδυνο δημοσιονομικής χρεοκοπίας, από τον κίνδυνο απώλειας εδαφών, από τον κίνδυνο να τη διώξουν από τη δική της χώρα (όπως έδιωξαν την κυβέρνηση του Βελγίου). Ολες οι κυβερνήσεις ζουν πάνω σε ένα ηφαίστειο, όλες κάνουν οι ίδιες έκκληση στην αυτενέργεια και στον ηρωισμό των μαζών. Ολόκληρο το πολιτικό καθεστώς της Ευρώπης έχει κλονιστεί και κανένας ασφαλώς δεν θα αρνηθεί ότι μπήκαμε (...) σε εποχή μεγάλων πολιτικών κλονισμών».

Επισήμαινε ακόμα ότι αν στην αρχή του πολέμου, «ιδιαίτερα σε μια χώρα που περιμένει γρήγορη νίκη, η κυβέρνηση φαίνεται παντοδύναμη, κανένας ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν συνέδεσε την αναμονή επαναστατικής κατάστασης αποκλειστικά με τη στιγμή της έναρξης του πολέμου και, πολύ περισσότερο, δεν ταύτισε το φαινομενικό με το πραγματικό».

Πέρα από τα παραπάνω, όμως, η Ιστορία τον τελευταίο αιώνα βρίθει παραδειγμάτων όπου ο γίγαντας λαός δεν συμβιβάστηκε με τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, τόλμησε να τα βάλει με αντιπάλους που φάνταζαν ακαταμάχητοι και τελικά έγραψε ηρωικές και νικηφόρες σελίδες, παρακαταθήκη για το σήμερα. Ορισμένα μόνο παραδείγματα:

Η νεαρή Σοβιετική Ρωσία απέκρουσε την ιμπεριαλιστική εκστρατεία 14 καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, που με μια δύναμη περίπου 300.000 ανδρών και με τη συνεργασία της εγχώριας αντίδρασης επιχείρησαν ανεπιτυχώς να υλοποιήσουν τον στόχο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, δηλαδή την ανατροπή της εργατικής εξουσίας. Οι υπερασπιστές της είχαν επιπρόσθετο εφόδιο την αλληλεγγύη εργαζομένων από όλο τον κόσμο, αλλά και στρατιωτών και ναυτών των καπιταλιστικών κρατών, που σε ορισμένες περιπτώσεις αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στον ρωσικό λαό ή ακόμα και ενώθηκαν μαζί του.

Στην Ελλάδα, στο πυκνό σκοτάδι της τριπλής φασιστικής κατοχής, το ΚΚΕ, σοβαρά χτυπημένο ήδη από τα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας, σάλπισε την αντίσταση απέναντι στο «παντοδύναμο» Γ' Ράιχ, στις κατοχικές αρχές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Αυτό που φάνταζε αδύνατο, ειδικά για όποιον έβλεπε τον συσχετισμό δυνάμεων ως στάσιμο, έγινε δυνατό. Ο γίγαντας λαός ύψωσε το ανάστημά του και έφτασε να οργανώνει διαδηλώσεις μέσα στην κατεχόμενη Αθήνα, υπό την απειλή του όπλου να ματαιώνει την επιστράτευση, να αποκτά τον δικό του στρατό, τον ΕΛΑΣ, να απελευθερώνει ολόκληρες περιοχές, να δημιουργεί τους δικούς του λαογέννητους θεσμούς, να τρέπει τους ναζί κατακτητές σε φυγή.

Λαμπρό φάρο αποτελεί και η Κούβα, το Νησί της Επανάστασης, της πρώτης σοσιαλιστικού χαρακτήρα στην αμερικανική ήπειρο. Τον Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπήκε θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από έναν μακρόχρονο αγώνα του λαού ενάντια στη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα, την οποία στήριζε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Νικηφόρα πορεία που είχε ως σημείο καμπής στις 2 Δεκέμβρη 1956 την άφιξη μόλις 82 αλλά αποφασισμένων αγωνιστών με το μικρό πλοιάριο «Γκράνμα», που εν τέλει κατά την αποβίβαση διασώθηκαν μόνο 12, ανάμεσά τους οι πρωτοπόροι επαναστάτες Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο και Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα. Αλλά και στη συνέχεια, μέχρι σήμερα, η δύναμη της σοσιαλιστικής Κούβας και του λαού της αναβλύζει, αντέχοντας στις δύσκολες συνθήκες, τις επιθέσεις κάθε είδους, τον 67χρονο πολύμορφο εμπορικό - χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό.

Αντίστοιχα παραδείγματα όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έφαγε τα μούτρα του έχουμε και αλλού, όπως στο Βιετνάμ, με την ηχηρή ήττα που υπέστη, μετά από αυτή μάλιστα της γαλλικής αποικιοκρατίας. Αλλά και πιο πρόσφατα μπορεί κανείς να διακρίνει περιπτώσεις όπου τα ματωμένα σχέδια επί χάρτου δεν βγήκαν όπως θα ήθελαν στους Ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές, π.χ. στη Λωρίδα της Γάζας, όπου ο παλαιστινιακός λαός ακόμα αντιστέκεται στην πολύχρονη κατοχή και στη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και τους συμμάχους του.

Στραπάτσο στη θεωρία του «ανίκητου» είναι και οι ήττες των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, που μετά από 20 χρόνια κατοχής το εγκατέλειψαν στους «φίλους» πλέον Ταλιμπάν, τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούσαν.

Πρόκειται για ιστορικά γεγονότα που δείχνουν ότι οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και στο εσωτερικό τους ανοίγουν ρωγμές και στα αφηγήματα περί «ανίκητων», που μπορεί να τις αξιοποιήσουν τα λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο για να καλλιεργήσουν την αφοβία, την αγωνιστική - μαχητική στάση και παρέμβαση στις εξελίξεις, την οργάνωση της επαναστατικής πάλης που βάζει στο στόχαστρο πρώτα απ' όλα την αστική τάξη κάθε χώρας.

Ολα τα παραπάνω αποτελούν και μια απάντηση στην εντύπωση ότι οι νέες τεχνολογίες και η αξιοποίησή τους κάνουν το σύστημα και την άρχουσα τάξη των καπιταλιστών κάτι το «πανίσχυρο» και ακατάβλητο. Πηγαίνοντας βαθύτερα, και παρά τις μεγαλύτερες κατασταλτικές και προπαγανδιστικές δυνατότητες του αστικού κράτους σε σχέση με το παρελθόν, ο άνθρωπος παραμένει ο αποφασιστικός παράγοντας που μπορεί να αχρηστεύει και τα πιο σύγχρονα μέσα καταπίεσης, χειραγώγησης και καταστολής, συνολικά τους μηχανισμούς του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Μπορεί να αμφισβητήσει τον σκοπό και την κατεύθυνση των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, που - όπως όλα τα μέσα παραγωγής - ο ίδιος τα σχεδιάζει και τα κινεί. Σε κάθε περίπτωση ισχύει αυτό που αποτύπωσε μοναδικά ο Μπ. Μπρεχτ με τους στίχους του: «Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ / Ξέρει να πετάει, ξέρει να σκοτώνει / Μόνο που έχει ένα ελάττωμα / Ξέρει να σκέφτεται».

Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι αυτή που μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά στον επαναστατικό της σκοπό, να ανατρέψει τη δικτατορία του κεφαλαίου, υψώνοντας την εργατική εξουσία, τον σοσιαλισμό. Στο έδαφος της νέας κοινωνίας η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της επιστήμης και της τεχνολογίας, η έρευνα, θα προσανατολιστούν στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι στο κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους και των πολέμων γι' αυτό.

Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στον λαό και τη βεβαιότητα ότι θα ξαναβάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, όπως έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά. Οτι θα βγει στο προσκήνιο για να υπερασπιστεί τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα και να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.

Σε αυτό πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ, μπαίνοντας σήμερα μπροστά για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης, με το επαναστατικό του Πρόγραμμα, για να πάει ο λαός τον αγώνα μέχρι τέλους. Αλλωστε, όσα σήμερα φαντάζουν βασανιστικά αργόσυρτα ή και ακούνητα, αύριο μπορεί να γίνουν καταιγιστικά, με τον ιστορικό χρόνο να συμπυκνώνεται στις συνθήκες που ο κόσμος φλέγεται.

Οι προϋποθέσεις όμως για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής χτίζονται σήμερα, στην καθημερινή πάλη, με την ενίσχυση των αντικαπιταλιστικών - αντιμονοπωλιακών χαρακτηριστικών του αγώνα, την ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος και την κοινωνική συμμαχία, την ένταξη των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων του λαού και της νεολαίας στην ταξική πάλη.

Οπως σημειώνει η τελευταία ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ: «Η ανησυχία και ο φόβος για το τι μπορεί να φέρει ο πόλεμος και η εμπλοκή της χώρας σε αυτόν, που δικαιολογημένα νιώθει σήμερα κάθε άνθρωπος, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στάση αναμονής. Ο σημερινός διεθνής αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ακίνητος, στατικός. Τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος δυναμώνουν και ο πόλεμος φέρνει καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Είναι μια χαρακτηριστική εκδήλωση της σήψης του, των ιστορικά ξεπερασμένων ορίων του.

Ο λαός, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του και να βάλει πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

Σε έναν κόσμο που "φλέγεται", σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, με το ΚΚΕ μπροστά».