Η κόλαση στη Μέση Ανατολή που ξέσπασε μετά τις εγκληματικές επιθέσεις των κρατών - τρομοκρατών ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν είναι «ένα ακόμα» ιμπεριαλιστικό έγκλημα κατά των λαών.

Δεν είναι απλά ακόμα μία κτηνωδία των ευρωατλαντικών μακελάρηδων που σφάζουν παιδιά στην Παλαιστίνη, και στα δημοτικά σχολεία του Ιράν, σκοτώνουν γυναίκες, γερόντους, υγειονομικούς, δημοσιογράφους, χιλιάδες ανθρώπους.

Η «Επική Οργή» και ο «Βρυχηθμός του Λιονταριού», τα ονόματα που έδωσαν με αυταρέσκεια ΗΠΑ - Ισραήλ στα αίσχη τους, δεν κινδυνεύουν απλά να προστεθούν στα χαστούκια που έφαγαν με το «Σοκ και Δέος», την «Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία» και άλλα τόσα ονόματα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κατά χωρών της περιοχής, που έκαναν χιλιάδες ΝΑΤΟικούς στρατιώτες να γυρίσουν πίσω μέσα σε νεκρόκασες.

Δεν είναι «ακόμα ένας» πόλεμος για την «ελευθερία και τα δικαιώματα» ή «για τα πετρέλαια» που πολέμησε τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και μετά τους «παρέδωσε» τη χώρα, που έκλεισε ξανά τα Στενά του Ορμούζ όταν στήριξαν το Ιράκ του Σαντάμ στον 8ετή πόλεμο Ιράκ - Ιράν και μετά πήγαν να «απελευθερώσουν» το Ιράκ κ.λπ κ.λπ κ.λπ.

Δεν είναι το αποτέλεσμα του «παρανοϊκού Προέδρου - dealer» Τραμπ που τον «σέρνει το Ισραήλ» στον πόλεμο «χωρίς έξοδο διαφυγής», όπως λένε διάφοροι καλοταϊσμένοι «αναλυτές» της πεντάρας.

Είναι μία σφοδρή σύγκρουση με νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που ανεξάρτητα από την εξέλιξη αυτής της φάσης του πολέμου, έχει ήδη λειτουργήσει σαν «μελάνι» που ενώνει διαφορετικές «τελείες» ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων σε όλο τον πλανήτη σε «έναν πόλεμο» μέσα στο πλαίσιο της ανελέητης αντιπαράθεσης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα κυρίως σε ΗΠΑ - Κίνα.

Μέσα σε αυτή τη δίνη, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σαν έτοιμες από καιρό, επιταχύνουν τις αποφάσεις για την εμπλοκή τους με βάση την υπεράσπιση συμφερόντων των δυναμικών τμημάτων της αστικής τους τάξης. Καλούνται να λάβουν αποφάσεις που δυναμώνουν αντιπαραθέσεις και στο εσωτερικό τους, κλονίζουν τις «εδραιωμένες σε σταθερές κοινές αξίες» λυκοφιλίες τους.

Ας δούμε ορισμένες τελείες από την επικαιρότητα, που βοηθούν να σχηματίζεται η μεγάλη εικόνα...

Στο Σουδάν γίνονται σφαγές και τη μία πλευρά της σύγκρουσης την στηρίζουν τα ΗΑΕ, στρατηγικός σύμμαχος της Ελλάδας! Εδώ και ορισμένες μέρες, αυτές οι δυνάμεις καταγράφεται πως χάνουν έδαφος επειδή ακριβώς τα ΗΑΕ χτυπιούνται από πυραύλους και δεν μπορούν να «αποδεσμεύσουν» οπλικά τους συστήματα για να στηρίξουν τα συμφέροντά τους στην ...Αφρική.

Το Πακιστάν, λίγες μέρες πριν επιτεθούν ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, είπε ότι ξεκινά «ανοιχτό πόλεμο» με το Αφγανιστάν, το οποίο χαρακτήρισε «αποικία της Ινδίας». Πακιστάν - Ινδία είναι δύο πυρηνικές δυνάμεις που είχαν συγκρουστεί τον περασμένο Μάη. Το καλοκαίρι ο Τραμπ είχε συναντηθεί στον Λευκό Οίκο με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων του Πακιστάν, ενώ το Πακιστάν συμμετέχει και στο πολεμικό «Συμβούλιο Ειρήνης» των ΗΠΑ.

Το Πακιστάν ανακοίνωσε ότι στέλνει πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ, για να συνοδεύουν τα πλοία του, ενώ δήλωσε πως θα «στηρίξει» τη Σαουδική Αραβία σε περίπτωση γενίκευσης της αντιπαράθεσης. Διαφημίζει ταυτόχρονα πως «λιμάνια όπως το Καράτσι και το Γκουαντάρ προσφέρουν στρατηγικά πλεονεκτήματα στις ναυτιλιακές εταιρείες. Αυτά περιλαμβάνουν πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα μακριά από ενεργές ζώνες συγκρούσεων, θέσεις σε βαθιά νερά, μειωμένη συμφόρηση και επέκταση των υποδομών logistics - όλα ενσωματωμένα στον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας - Πακιστάν (CPEC)».

Η Ινδία μπήκε στο κάδρο της σύγκρουσης με αφορμή το χτύπημα των ΗΠΑ σε ιρανική φρεγάτα που χαρακτηρίστηκε «βρώμικο». Το ιρανικό πλοίο επέστρεφε από διεθνή ναυτική άσκηση με χώρα - οργανωτή την Ινδία, μέλος των BRICS, όπως είναι και το Ιράν. Αρχικά μάλιστα ειπώθηκε ότι στο αμερικανικό υποβρύχιο βρίσκονταν και στρατιώτες της Αυστραλίας, καθώς συμμετείχε σε άσκηση, στο πλαίσιο της συμμαχίας AUKUS (Αυστραλία, Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ)...

Η Ουκρανία, μέσω του υπουργού Αμυνας, ήταν αυτή που μίλησε για «έναν πόλεμο» σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, ενώ ο ευρωατλαντικός αχυράνθρωπος Ζελένσκι μιλά για «Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο», ισχυρίζεται πως η Ρωσία ήδη εμπλέκεται στη σύγκρουση, την ώρα που ουκρανικά ναζιστικά κατακάθια στέλνονται ως «σύμβουλοι» για την αντιμετώπιση των επιθέσεων με ιρανικά drones σε χώρες του Κόλπου.

Ολα τα παραπάνω αφορούν πολεμικές «ειδήσεις» με αναφορά στον όλεθρο της Μέσης Ανατολής για χώρες που δεν έχουν (ακόμα) δεχθεί χτύπημα, δεν έχουν γίνει στόχος.

Δεν αφορούν το Αζερμπαϊτζάν, στενό σύμμαχο της Τουρκίας, που έχει συνεργασία με το Ισραήλ και έχει υπογράψει συμφωνία με την Αρμενία στον Λευκό Οίκο... Που παρέδωσε τον Διάδρομο Ζανγκεζούρ (συνδεόταν με Κίνα - Ρωσία - Ιράν) στις ΗΠΑ, με τον αζέρικο θύλακα στην Αρμενία, Ναχιτσεβάν να δέχεται - σύμφωνα με το Αζερμπαϊτζάν - επίθεση από ιρανικό drone, κάτι που του Ιράν διέψευσε.

Δεν αφορούν την Τουρκία, που το ΝΑΤΟ προστατεύει τις ΝΑΤΟικές βάσεις στο έδαφός της, οι οποίες φέρονται να εμπλέκονται στον πόλεμο, με την Τουρκία να έχει δηλώσει πως έχουν γίνει στόχος ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων.

Στη σύγκρουση εμπλέκονται ήδη οι πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου Κατάρ, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Ομάν, Μπαχρέιν, όπου χτυπιούνται σφοδρά ενεργειακές εγκαταστάσεις, αλλά και αμερικανοΝΑΤΟικές υποδομές που φιλοξενούν.

Ο Λίβανος δέχεται εκ νέου εκτεταμένες επιθέσεις από το κράτος - τρομοκράτη, εισβολέα και κατακτητή Ισραήλ.

Στο Ιράκ, πέρα από τα χτυπήματα σε αμερικανικούς στόχους, γίνονται επιδρομές εναντίον κουρδικών ομάδων που οι ΗΠΑ -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- έχουν εμπλέξει σε σενάρια χερσαίων επιχειρήσεων - αποσχιστικών ενεργειών εναντίον του Ιράν. Την ίδια ώρα, στο Ιράκ δρουν και πολιτοφυλακές φιλικά προσκείμενες στο Ιράν.

Ταυτόχρονα γίνεται μία τεραστίων διαστάσεων αναδιάταξη - μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων που αφορά χώρες όπως η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Νότια Κορέα κ.ά.

Στα παραπάνω προστίθενται τα εγκλήματα και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική στο όνομα καταπολέμησης της «ναρκω-τρομοκρατίας» και της «απελευθέρωσης» της Κούβας, ενώ έχει ανέβει το επίπεδο της αντιπαράθεσης μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας.

Νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης είναι ο παγκόσμιος ενεργειακός - εμπορικός πόλεμος που βρίσκεται σε ήδη σε εξέλιξη και δεδομένα διεξάγεται με οικονομικά και στρατιωτικά μέσα.

Αυτό εκφράζεται με την παγκόσμια σύρραξη που γίνεται στα Στενά του Ορμούζ, όπου οι ναυτεργάτες βάφουν ήδη με το αίμα τους τα πετροδόλαρα των εφοπλιστών. Την ίδια στιγμή, το Ιράν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι στο κάδρο της σύγκρουσης μπορούν να μπουν και οι «Πύλες των Δακρύων», τα στενά που συνδέουν την Ερυθρά Θάλασσα με τον Ινδικό ανάμεσα σε Υεμένη και Τζιμπουτί.

Τα χτυπήματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, οι αποφάσεις για μείωση της παραγωγής, η αποδέσμευση στρατηγικών αποθεμάτων σε τεράστιες διαστάσεις γίνονται ταυτόχρονα με τη «συζήτηση» για το αν η Ρωσία θα κόψει «από τώρα» κάθε ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης, αφήνοντας όμως και «ανοιχτά παράθυρα» για παζάρια, δυναμώνοντας τις αντιθέσεις εντός ΕΕ, εξασφαλίζοντας καλύτερες τιμές πώλησης για τα καύσιμά της και σε άλλες αγορές (π.χ. Ινδία), με τις ΗΠΑ να λένε πως αίρουν μέρος των κυρώσεών τους στα ρωσικά καύσιμα για 30 μέρες.

Χτυπήματα επίσης όλο και πιο έντονα γράφεται πως γίνονται σε υποδομές τεχνολογικών κολοσσών των ΗΠΑ σε χώρες του Κόλπου, με τις ΗΠΑ να έχουν κλείσει συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ανάπτυξη ακριβώς τέτοιων υποδομών στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτές οι «τελείες» στον χώρο μπορεί να μην έχουν ακόμα ενωθεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, είναι όμως εστίες ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης που η μία τροφοδοτεί την άλλη, τόσο στο πεδίο των μαχών, όσο και στα παζάρια για εύθραυστες διευθετήσεις, που δυναμώνουν με τη σειρά τους τις αντιθέσεις ανάμεσα σε «φίλους και εχθρούς», συσσωρεύοντας καύσιμη ύλη για πιο γενικευμένο μακελειό.

Για παράδειγμα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, την ώρα που η Ρωσία κάνει «μυστικές» και φανερές συνομιλίες με τις ΗΠΑ για τη μοιρασιά της λείας στην Ουκρανία, που αντικειμενικά θα επιδράσει και στις σχέσεις Ρωσίας - Κίνας, η Μεγάλη Βρετανία, που κατηγορείται από τις ΗΠΑ για τη στάση της στις επιθέσεις στο Ιράν, φέρεται να συμμετέχει όλο και πιο ενεργά στη στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι (κατασκευή πυραύλων, κοινές «υβριδικές» επιχειρήσεις, ανάπτυξη πυρηνικών κ.λπ.).

Επίσης ευρωπαϊκά κράτη - μέλη του ΝΑΤΟ, με προεξάρχουσα δύναμη τη Γαλλία, αναπτύσσουν τεράστια στρατιωτική δύναμη στην περιοχή με κριτήριο την ενίσχυση του δικού τους ιμπεριαλιστικού αποτυπώματος, διακριτά από τη ΝΑΤΟική λυκοσυμμαχία που δοκιμάζεται και αυτή από σφοδρές αντιθέσεις, όπως φάνηκε με το ζήτημα της Γροιλανδίας.

Χώρες της Ανατ. Ευρώπης όπως η Ρουμανία, που τους είχαν βάλει να ψηφίζουν μέχρι να βγει ΝΑΤΟ, αποτυπώνοντας σίγουρα τις διευρυμένες αντιθέσεις και εντός της αστικής της τάξης, δέχονται στις βάσεις τους αυτές τις μέρες νέες στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εξελίξεις στο σύνολο του πεδίου τροφοδοτούν επικίνδυνες διευθετήσεις και στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο, που σπρώχνουν σε συνεκμετάλλευση ενεργειακών πόρων, την de facto ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου κ.λπ.

Κάθε άλλο λοιπόν παρά «ένας ακόμα πόλεμος»...

Σε αυτήν την κατάσταση ο κόσμος οδηγείται από την «πηγή ύπαρξης» του καπιταλιστικού κόσμου. Το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, που με βάση τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος δημιουργεί ανακατατάξεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ανισομετρίας.

Με βάση τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος, φτάνει σε τέτοια επίπεδα υπερσυσσώρευσης το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί κερδοφόρα και αναζητά νέα πεδία, δημιουργεί νέες χαράξεις αγωγών και δρόμων, ανταγωνιστικά στα σχέδια κάποιου άλλου ιμπεριαλιστή.

Με βάση αυτή τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος, ζούμε ήδη στην περίοδο που η Κίνα απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και αυτή η αναμέτρηση κάνει ήδη το αίμα των λαών να τρέχει ακατάσχετο.

Αυτές οι εξελίξεις όμως, όπως σχηματικά έστω καταγράφηκαν παραπάνω, δείχνουν και έναν κόσμο που σφαδάζει από αντιθέσεις, από συνθήκες που φουντώνει η αντιπαράθεση και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, όπως φαίνεται κραυγαλέα στις ΗΠΑ αλλά και στη Ρωσία, στην Κίνα, στα αστικά κράτη της Ευρώπης κ.λπ.

Δείχνουν ότι οι «παντοδύναμοι» ιμπεριαλιστές αντικειμενικά χτυπιούνται ο ένας με τον άλλον, αποδυναμώνοντας ο ένας τον άλλο, με τους λαούς να γίνονται κρέας.

Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες όμως γίνεται και πιο φανερό ότι οι λαοί έχουν τη δύναμη να παρέμβουν στις εξελίξεις και με σημαία τα δικά τους συμφέροντα να δυναμώσουν τις ρωγμές στον σάπιο και γερασμένο καπιταλιστικό κόσμο της πολεμικής φρίκης.

Αναμφισβήτητα είναι ένας δρόμος που θα απαιτήσει πολλές θυσίες. Ομως οι λαοί μπορούν να γίνουν γίγαντες. Γίνονται ατσάλι μόνο μέσα από τη φωτιά.

Με το ΚΚΕ μπροστά σε αυτόν τον κόσμο που φλέγεται, ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής.