Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον πλήθος γυναικών όλων των ηλικιών παρακολούθησε την ημερίδα της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας και των εργατικών συνδικάτων με τίτλο «Δυναμώνουμε τον αγώνα για προστασία της εργαζόμενης γυναίκας, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ενάντια στην εντατικοποίηση».

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο της Παντείου την Κυριακή 8 Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας, η ΟΓΕ και τα συνδικάτα φώτισαν μέσα από τις παρεμβάσεις τους την ολομέτωπη επίθεση που δέχονται οι γυναίκες της εργατικής τάξης μέσα στους χώρους δουλειάς, αλλά και τη διέξοδο μέσα από τον δρόμο του οργανωμένου αγώνα ενάντια στο σύστημα που γεννά την καταπίεση και την ανισοτιμία.

Ακολούθησαν παρεμβάσεις από το κοινό που όλες κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: Στην ανάγκη για δυνάμωμα της συλλογικής διεκδίκησης, για τη ζωή που αξίζει στη γυναίκα της εργατικής τάξης στο σήμερα, με γνώμονα στις σύγχρονες ανάγκες της.

Επειτα διαβάστηκε το προτεινόμενο ψήφισμα της εκδήλωσης - συζήτησης, που εγκρίθηκε μέσα σε χειροκροτήματα, για να επιδοθεί την επόμενη μέρα στην κινητοποίηση που οργανώθηκε στο υπουργείο Εργασίας.

Τέλος, η ΟΓΕ απηύθυνε πρόσκληση επίσκεψης στην εικαστική έκθεση την οποία συνδιοργανώνει με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας (ΕΕΤΕ), με τίτλο «Πίσω από τη βιτρίνα: Γυναίκες της δουλειάς και της ζωής».

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

RIZOSPASTIS

Η σκέψη και η καρδιά μας όμως σήμερα βρίσκεται στις γυναίκες που ζουν τη βαρβαρότητα του πολέμου. Σ' αυτές τις γυναίκες που με τα παιδιά στην αγκαλιά ψάχνουν καταφύγιο για να σωθούν από τους βομβαρδισμούς ή εγκαταλείπουν τα σπίτια τους απελπισμένες και γεμάτες ανασφάλεια από τη φρίκη του πολέμου.

Είμαστε στο πλευρό των λαών που βιώνουν τη ραγδαία κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, που αυτή τη στιγμή έχει φουντώσει τις πολεμικές φλόγες στη Μέση Ανατολή, στη σκιά της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία. Μια αντιπαράθεση που μπορεί να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Εμείς οι γυναίκες του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος τιμάμε την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας και ξεσηκωνόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας μας σ' αυτόν. Ο πόλεμος έχει αιτία, τα συμφέροντα, την κερδοφορία και τους ανταγωνισμούς των ισχυρών. Μόνο λοιπόν αν την ξεριζώσουμε αυτήν την αιτία, θα μπορέσουν τα παιδιά μας να ζήσουν με αξιοπρέπεια, απολαμβάνοντας τους καρπούς του μόχθου τους και τις μεγάλες δυνατότητες της τεχνολογίας του 21ου αιώνα. Γι' αυτό κηρύσσουμε τον πόλεμο ενάντια σ' αυτούς που τον γεννούν, σ' αυτούς που τον σπέρνουν.

RIZOSPASTIS

Ξεσκεπάζουμε λοιπόν τα άθλια προσχήματά τους: Κόπτονται οι κύριοι της κυβέρνησης και της βολικής αντιπολίτευσης για το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν που στρέφεται κατά των δικαιωμάτων των γυναικών, όπως πράγματι συμβαίνει, αλλά τίποτα δεν μπορεί να κρύψει ότι αυτά είναι προφάσεις, την ώρα που οι επιτιθέμενοι είναι σύμμαχοι με άλλα αντίστοιχα αυταρχικά καθεστώτα, όπως της Σαουδικής Αραβίας και της Συρίας, την ώρα που οι Αμερικανο-Ισραηλινοί βομβαρδίζουν και σκοτώνουν 170 μαθήτριες σε σχολείο του Ιράν.

Δεν θα ανεχτούμε την προπαγάνδα περί «κουλτούρας των φέρετρων», για να μας κλείσουν το στόμα για τους τεράστιους κινδύνους να γίνουν τα παιδιά μας κρέας για τα κανόνια τους.

Δυναμώνουμε τον αγώνα για να μην είναι η χώρα μας πολεμικό ορμητήριο που σπέρνει τον θάνατο σε άλλους λαούς, ούτε να γίνεται στόχος αντιποίνων. Απαιτούμε να κλείσουν ΤΩΡΑ όλες οι στρατιωτικές βάσεις που είναι σπαρμένες από την Κρήτη έως τον Εβρο, να σταματήσει κάθε στήριξη στους Αμερικανο-Ισραηλινούς με λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές, να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες και τα F-16 που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα, να ανακληθεί η πυροβολαρχία «Patriot» από τη Σαουδική Αραβία. Να μην τους αφήσουμε να στείλουν ελληνικό στρατό στη Γάζα.

Πολεμάμε κάθε προσπάθεια στράτευσης των γυναικών στα ματωμένα σχέδιά τους, που έχει διπλό στόχο: Από τη μία την ένταξη νέων δυνάμεων στις ένοπλες δυνάμεις και από την άλλη τον εξωραϊσμό των εγκλημάτων τους και τη νομιμοποίησή τους στη συνείδηση του λαού, στο όνομα της γυναικείας συμμετοχής.

Δεν δεχόμαστε αυτή η συμμετοχή να προβάλλεται ως στοιχείο «προοδευτικότητας», «χειραφέτησης» και «ισοτιμίας» των γυναικών, ενώ καθημερινά με τις πολιτικές ΕΕ και κυβερνήσεων επιδεινώνονται οι όροι εργασίας, μόρφωσης και ζωής των νέων γυναικών. Δεν δεχόμαστε να θέσουμε τα χέρια και τις γνώσεις μας στην πολεμική μηχανή, για «να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ».

Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μας στις γυναίκες και τους λαούς που βιώνουν τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, όπως της Κούβας από τις ΗΠΑ, αλλά και στις γυναίκες πρόσφυγες και τα παιδιά τους, που είναι θύματα της πολιτικής ΕΕ και κυβερνήσεων που έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο και το Αιγαίο σε «υγρό τάφο».

Η ΟΓΕ τιμά τη φετινή 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας, σημαίνοντας την αντεπίθεση στον πόλεμο που έχουν κηρύξει το κράτος της εκμετάλλευσης, οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, σε κάθε πλευρά της ζωής των γυναικών της βιοπάλης. Συγκρουόμαστε με όλες τις μορφές της βίας που βιώνουν οι γυναίκες σε κάθε πλευρά της ζωής τους.

Εξάλλου, στην κοινωνία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο έτσι κι αλλιώς ο πόλεμος βρίσκεται παντού. Οι πόλεμοι με βόμβες και πυραύλους είναι η προέκταση των άλλων καθημερινών πολέμων. Οι εκμεταλλευτές του μόχθου μας τους διεξάγουν και με τάνκερ και με εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης, και με 13ωρα και με βομβαρδιστικά. Και με νεκρούς στα πεδία των μαχών, και με νεκρούς εργάτες στις «αρένες του θανάτου» της εργοδοσίας.

Το έγκλημα στη «Βιολάντα», που σκότωσε τις 5 εργάτριες μανάδες, έφερε στο προσκήνιο την εργοδοτική βία που στάζει αίμα. Τη βία που αφήνει μισολιπόθυμες τις καμαριέρες στα ξενοδοχεία που τις αναγκάζουν να καθαρίζουν 20 και 30 δωμάτια τη μέρα, τη βία των ατελείωτων ωραρίων στο εμπόριο που σπάει τα ρεκόρ των αντοχών των εμποροϋπαλλήλων, τη βία της τηλεργασίας που διαλύει την προσωπική και οικογενειακή ζωή, ενώ καταργεί άδειες και αργίες, τη βία των κυλιόμενων ωραρίων στη φαρμακοβιομηχανία και των ασήκωτων βαρών που οδηγεί σε μυοσκελετικά, καρδιαγγειακά μέχρι και προβλήματα γονιμότητας, τη βία της δουλειάς μέσα σε υγρούς, παγωμένους ή αποπνικτικούς χώρους ή σε θερμοκρασίες των 50 βαθμών στις βιομηχανίες τροφίμων - ποτών, τη βία της απουσίας ούτε καν της τυπικής παροχής Μέσων Προστασίας στις εργαζόμενες με μπλοκάκι.

Η εργοδοτική βία και τρομοκρατία με όλες της τις μορφές συμπληρώνεται με την εντατικοποίηση της εργασίας που σμπαραλιάζει την ψυχική και σωματική υγεία των γυναικών.

Η επιβάρυνση της υγείας των εργαζόμενων γυναικών από χημικούς, φυσικούς, βιολογικούς ή οργανωτικούς παράγοντες επαγγελματικού κινδύνου δεν είναι αναπόφευκτη, ούτε μπορεί να είναι ατομική ευθύνη των εργαζόμενων γυναικών. Είναι ευθύνη των εργοδοτών. Αυτοί, λοιπόν, δεν παίρνουν τα αναγκαία αποτελεσματικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας, γιατί τα θεωρούν κόστος, εμπόδιο για την ανταγωνιστικότητα και την αύξηση της κερδοφορίας τους.

Την ίδια στιγμή, στους χώρους εργασίας υπάρχουν βλαπτικοί παράγοντες που επιδρούν στην αναπαραγωγική υγεία των γυναικών σε όλα τα στάδιά της, από τη δυνατότητα σύλληψης, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, έως τον θηλασμό και τη λοχεία. Κι όμως οι εργαζόμενες προτρέπονται να κάνουν κρυοσυντήρηση των ωαρίων για να αποφασίζουν οι όμιλοι πότε και αν θα γίνουν μητέρες.

Το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που έχουν στήσει και στηρίξει όλες οι κυβερνήσεις με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, έτσι ώστε να γίνουν πιο φθηνές και ευέλικτες οι εργαζόμενες για τους επιχειρηματίες, έρχεται να πολλαπλασιάσει τους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλειά τους.

Οι ελαστικές σχέσεις και τα ωράρια εργασίας, οι υπεργολαβίες, οι ενοικιαζόμενες, η μαθητεία είναι παράγοντες που είναι συνδεδεμένοι με την επιβάρυνση της υγείας, την αύξηση των δεικτών συχνότητας και βαρύτητας των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών.

Πρόκειται για σχέσεις εργασίας που εξαφανίζουν τον ελεύθερο χρόνο και εντείνουν την ανασφάλεια των εργαζομένων, καθώς οι συμβάσεις εργασίας έχουν ημερομηνία λήξης και δεν διασφαλίζουν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Επιπλέον, με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την «ενεργό γήρανση» καταδικάζουν ηλικιωμένες εργαζόμενες σε ακόμα περισσότερα χρόνια έκθεσης σε επαγγελματικούς κινδύνους. Ταυτόχρονα η κατάργηση των ΒΑΕ σημαίνει στην ουσία κατάργηση της ελάχιστης προστασίας από την πρόωρη φθορά και γήρανση εργαζομένων που δουλεύουν σε ιδιαίτερα κακές συνθήκες εργασίας.

Στο όνομα της «ισότητας των φύλων» και της «ίσης μεταχείρισης» η αντεργατική πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων εφαρμόζει αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα που πλήττουν ιδιαίτερα τις γυναίκες.

Τη δεκαετία του 1990 καταργείται η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών στη βιομηχανία, που αποτελούσε μια κατάκτηση του εργατικού και γυναικείου κινήματος για την προστασία του γυναικείου οργανισμού. Πλασάρεται ως «λύση» για την αύξηση του μισθού και τη φροντίδα της οικογένειας. Με την ίδια επιχειρηματολογία καταργήθηκε αργότερα η πενταετής διαφορά στην ηλικία συνταξιοδότησης ανδρών - γυναικών, ρύθμιση που αποτελούσε την ελάχιστη αναγνώριση των βιολογικών ιδιαιτεροτήτων και αναγκών των γυναικών και της κοινωνικής ανισοτιμίας.

Στο όνομα της «συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής», όχι μόνο θεσμοθετείται η ζωή - λάστιχο για τις γυναίκες, αλλά μπαίνει στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους η ανάγκη των γυναικών και των οικογενειών τους για δημόσιες και δωρεάν δομές και υπηρεσίες Πρόνοιας, προσχολικής αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, φροντίδας των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ, των χρονίως πασχόντων.

Πάνω λοιπόν στο έδαφος των αδιεξόδων και της ανασφάλειας που βιώνουν οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου, μαζί με την οργή και την αγανάκτηση που ξεχειλίζει για τα εγκλήματα του συστήματος της εκμετάλλευσης, η δράση της ΟΓΕ και των Συλλόγων/Ομάδων Γυναικών έρχεται να φωτίσει την αιτία των προβλημάτων τους και να οργανώσει τους αγώνες τους για να διεκδικήσουν μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας.

Οι αγώνες των εργατριών των προηγούμενων αιώνων, που σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της, φωτίζουν και σήμερα την ανάγκη της οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων γυναικών. Για να αντιπαλέψουν την ανισοτιμία τους που ζει και βασιλεύει και συνδέεται με την ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης, με την απουσία μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς όπως και προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας, καθώς και με τα καθημερινά ατελείωτα «Τέμπη» που αντιμετωπίζουν σε κάθε πλευρά της ζωής τους, με την ακρίβεια, τους πλειστηριασμούς, τα πανάκριβα ενοίκια, τα δυσβάσταχτα βάρη λόγω της εμπορευματοποίησης των αναγκών της οικογένειας, την ανυπαρξία πρόληψης για Βιομηχανικά Ατυχήματα Μεγάλης Εκτασης, αντισεισμικής θωράκισης, αντιπλημμυρικών έργων, ασφαλών μεταφορών.

Αντλούμε δύναμη από τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες που τιμάμε σήμερα, την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, που αναδεικνύουν την αξία της συλλογικής οργάνωσης και πάλης ενάντια στην αιτία που διαιωνίζει τη γυναικεία ανισοτιμία, τη βία της εκμετάλλευσης. Αυτό το μήνυμα στέλνουμε και στις γυναίκες που δεν έχουν κάνει ακόμα το αποφασιστικό βήμα να συμμετέχουν στο σωματείο τους, στον γυναικείο σύλλογο.

Σε αυτές στρέφουμε το βλέμμα και τις καλούμε να απομονώσουν τις σειρήνες του «ατομικού δρόμου» που είναι αδιέξοδος. Μέσα στη συλλογική δράση μπορούμε να βρούμε τη δύναμη να παλέψουμε ενάντια στην πολιτική Ευρωπαϊκής Ενωσης και κυβερνήσεων που τσακίζει τη ζωή μας και να διεκδικήσουμε όλα όσα έχουμε ανάγκη σήμερα.

Ο αγώνας μας έχει σημασία για τη ζωή και την προστασία μας, γιατί όσο πιο αδύναμος είναι τόσο αυξάνεται η ένταση της αντεργατικής - αντιλαϊκής επίθεσης. Αντίστοιχα έχει σημασία και η κοινή δράση του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος με τα εργατικά σωματεία. Και αυτό μας ενδιαφέρει να σηματοδοτήσουμε και με τη σημερινή μας εκδήλωση. Στον κοινό αγωνιστικό μας βηματισμό πολλαπλασιάζεται η δύναμή μας. Μέσα σ' αυτόν τον βηματισμό μπορεί η εργαζόμενη γυναίκα να βρει τη δύναμη να αποκρούσει στρεβλές αντιλήψεις, προκαταλήψεις, βίαιες συμπεριφορές και να αλλάξει τη ζωή της μαχόμενη.

Η άνοδος της γυναικείας συμμετοχής τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες είναι η δική μας απάντηση στην πολιτική «περί συμμετοχής των γυναικών στα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων». Εχει αποδειχθεί βέβαια ότι όχι μόνο δεν αποτελεί τεκμήριο φιλολαϊκής πολιτικής η συμμετοχή γυναικών σε κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστικές ενώσεις, αλλά επιπλέον αξιοποιείται για να προωθηθούν τα πιο αντιδραστικά μέτρα ακόμα και κατά των γυναικών. Αντίστοιχα τα φεμινιστικά καλέσματα για αγώνα των γυναικών ενάντια στην «πατριαρχία» και στους «άνδρες καταπιεστές» αξιοποιούνται για να χάσουν οι γυναίκες από τα μάτια τους το καθοριστικό στοιχείο που διαιωνίζει τη γυναικεία ανισοτιμία, δηλαδή την ταξική εκμετάλλευση. Επίσης η προβολή της εξάλειψης των διακρίσεων και της βίας κατά των γυναικών ως ένα από τα ζητούμενα της «συμπεριληπτικότητας» στοχεύει σε μια επίπλαστη και βολική «κοινωνική συνοχή» που επιδιώκει να κρύψει ότι πίσω από την τυπική ισότητα στον νόμο κρύβεται η ταξική ανισότητα και αναπαράγεται η γυναικεία ανισοτιμία με νέες μορφές.

Αυτοί που κάνουν κουμάντο στην οικονομία, οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί, όπως η ΕΕ, που τους υπηρετούν, θέλουν να παραιτηθούμε από τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών μας. Αξιοποιούν κάθε μέσο για να μας πείσουν: Τη χειραγώγηση αλλά και τη βία, τον αποπροσανατολισμό αλλά και την τρομοκρατία.

Δεν θα τους περάσει. Γιατί το κίνητρό μας να ζήσουμε μια ζωή όπως αξίζει σε μας και τα παιδιά μας είναι το πιο ισχυρό όπλο. Για μας οδηγός είναι οι σύγχρονες ανάγκες μας.

RIZOSPASTIS

Υπογράμμισε ότι το διακηρυγμένο «ενδιαφέρον» των επιχειρηματικών ομίλων, των κρατών και των διακρατικών ενώσεων, όπως η ΕΕ, για τα ζητήματα της υγείας και της ψυχικής υγείας, δεν έχει να κάνει με το αν είναι ουσιαστικά υγιείς σωματικά και ψυχικά, αλλά αν είναι ικανές να «βγάζουν τη δουλειά». Οπως είπε, η εξασφάλιση καθολικά, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν όλων εκείνων των υπηρεσιών Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας που θα απελευθερώσουν τις γυναίκες λογαριάζεται ως «μη επιλέξιμο κόστος». «Από αυτήν την άποψη επενδύουν και στην αντίστοιχη επιστημονική έρευνα γύρω από το ζήτημα, κατευθύνοντας και αξιοποιώντας τα αποτελέσματά της σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και όχι τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών», εξήγησε.

Ανέδειξε ακόμα ότι απουσιάζει συγκεκριμένη συστηματική μελέτη με ευθύνη του κράτους των ψυχικών νοσημάτων που σχετίζονται με την εργασία, ακόμα περισσότερο η εξειδικευμένη μελέτη στις εργαζόμενες.

Η Γεωργία Νέρη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, αναφέρθηκε στις συνθήκες που επικρατούν στα σούπερ μάρκετ, στις αποθήκες, στα πολυκαταστήματα, στα e-shops.

«Για τα κέρδη τους έχει κατακερματιστεί το ωράριο για να είμαστε ακόμα πιο ευέλικτοι, ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του εργοδότη, έχει χαθεί κάθε έννοια ελεύθερου χρόνου, έχει καταργηθεί η εργασία σε πόστα και η απαίτηση είναι να είμαστε πολυεργαλεία.

Τα μέτρα υγείας και ασφάλειας είναι για τα μάτια του κόσμου. Η εντατικοποίηση χτυπάει "κόκκινο", με σώμα και ψυχή να τσακίζονται κάθε μέρα για να βγουν οι εργοδότες μας κερδισμένοι στον ανταγωνισμό και να πιαστούν οι πολυπόθητοι στόχοι τους.

Ακόμα και η χρήση τεχνολογίας (αυτόματα ταμεία, έξυπνα ράφια, συστήματα λήψης παραγγελιών) αντί να απελευθερώνει από βαριές εργασίες και να μειώνει τον εργάσιμο χρόνο, όταν γίνεται με γνώμονα το κέρδος οδηγεί σε μείωση προσωπικού και μεγαλύτερη εντατικοποίηση», σημείωσε. Και πρόσθεσε: «Τον δρόμο δείχνουν οι αγώνες που δώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δεκάδες γυναίκες, νέες εργαζόμενες και μανάδες που οργανώθηκαν στο σωματείο, που αντέδρασαν σε δυσμενείς μεταθέσεις, στα προγράμματα και ωράρια - λάστιχο, στην έλλειψη μέτρων προστασίας, που απήργησαν για πρώτη φορά. Οι μαζικές κινητοποιήσεις και στάσεις εργασίας που έκαναν οι συναδέλφισσές μας στα "Notos", κάνοντας στην άκρη φόβους και ενδοιασμούς».

Την άγρια επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενες στις Τηλεπικοινωνίες και στην Πληροφορική ανέδειξε η Μαρία Καπελλάκη, γενική γραμματέας του ΣΕΤΗΠ Αττικής. «Οι συναδέλφισσες στα τηλεφωνικά κέντρα δουλεύουν Σαββατοκύριακα και αργίες, με τη σκλαβιά των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που κάθε λίγους μήνες περιμένουν την ανανέωσή τους. Με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά.

Εχουν χαραχτεί στη μυαλό μας οι συναδέλφισσες στις απεργίες της "Teleperformance" και των υπόλοιπων τηλεφωνικών κέντρων, με τις πικέτες που έγραφαν ότι "το γάλα και τα πάμπερς θέλουν λεφτά!". Την ίδια στιγμή συναδέλφισσες απολύονται σε "Vodafone", "Nokia", "Skroutz", παρότι κοκορεύονται για τη συμπεριληπτικότητά τους, για τις έξτρα άδειες και παροχές που προσφέρουν στους γονείς, αλλά καμιά τους δεν διστάζει να πετάξει δεκάδες γονείς, μητέρες στον δρόμο.

Οι εργαζόμενες στην Πληροφορική δουλεύουν μέρα και νύχτα από το σπίτι για να πιάσουν τα deadlines του ψηφιακού μετασχηματισμού, της στροφής του κλάδου μας στην πολεμική βιομηχανία. Οι εργοδοσίες των εταιρειών πληροφορικής βουτάνε για τα καλά στα λεφτά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αμυνας, αφού μας ξεζούμισαν για να φάνε τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης με τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Δηλαδή τα δικά μας μυαλά, οι δικές μας ώρες δουλειάς, γίνονται όπλα στα χέρια όσων προετοιμάζουν και στηρίζουν πολέμους».

«Η τηλεργασία βαφτίστηκε ''ευελιξία'', αλλά στην πράξη έγινε 24ωρη διαθεσιμότητα. Σε πολλές εταιρείες είναι καθεστώς το stand-by και το on-call, κομματιάζοντας την προσωπική και οικογενειακή ζωή, αφού μπορεί για βδομάδες οι εργαζόμενοι να δουλεύουν σερί χωρίς ρεπό, χωρίς την υποχρεωτική 11ωρη ανάπαυση, χωρίς ύπνο για μέρες, γιατί τα συστήματα "πρέπει να μείνουν πάνω". Κανένα μέτρο προστασίας του γυναικείου οργανισμού δεν υπάρχει κατοχυρωμένο, οι έγκυες συναδέλφισσες δουλεύουν stand-by, βράδυ, κυλιόμενα ωράρια», συνέχισε.

Η Χρύσα Καλομοίρη, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Φαρμάκου, μίλησε για τις συνθήκες στον κλάδο, «με εργαζόμενες που μπορεί να κάνουν βάρδια δίπλα δίπλα στην ίδια μηχανή αλλά να έχουν διαφορετικές ατομικές συμβάσεις. Που μπορεί να έχουν ίδιο πόστο αλλά να είναι δηλωμένες με διαφορετικές ειδικότητες μεταξύ τους ή με τον συνάδελφό τους. Που είναι συχνό φαινόμενο σε έναν κλάδο με πολύ μεγάλο ποσοστό εργαζόμενων γυναικών να είναι εγκλωβισμένες σε μηνιαίες, εβδομαδιαίες ή ημερήσιες (!) συμβάσεις σε εργολάβους. Να είναι πιο εκτεθειμένες από τους συναδέλφους τους σε "ευέλικτες" συνθήκες εργασίας, που δυσκολεύουν την οργάνωση των οικογενειακών τους υποχρεώσεων».

Αναφέρθηκε σε μια σειρά ζητήματα που παλεύει οργανωμένα το Συνδικάτο να αναδείξει, καθώς «οι επαγγελματικές ασθένειες θερίζουν τις γυναίκες - οι τενοντίτιδες, τα αυχενικά και η μέση που πονά είναι η καθημερινότητά μας. Η πρόληψη εργατικών ασθενειών και "ατυχημάτων" προσκρούει στις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και μπαίνει στο ζύγι του "κόστους - οφέλους". Η ελλιπής στελέχωση των τμημάτων και των πόστων με απαραίτητο προσωπικό αυξάνει την εντατικοποίηση και το εργασιακό άγχος».

Η Αντιγόνη Μαυρομάτη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού Αττικής, αναφέρθηκε στις άθλιες συνθήκες εργασίας στα ξενοδοχεία, αλλά και στους αγώνες που δόθηκαν το προηγούμενο διάστημα, σε έναν κλάδο με πολύ σκληρές ειδικότητες, όπως καμαριέρες, καθαρίστριες, λαντζιέρηδες, μαγείρισσες, σερβιτόρες. «Σε έναν κλάδο επίσης που έχει τεράστια σημασία, επειδή αποτελεί - όπως μας λένε και μας ξαναλένε - την ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας. Μια υπερταχεία κερδών».

«Προσπαθούμε να ξεγελάσουμε την πείνα μας με τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι τους... 30 ευρώ στον βασικό μας μισθό, όχι καθαρά, ήταν η φετινή αύξηση των ξενοδοχοϋπαλλήλων της χώρας, για να μη μιλήσουμε για την Εστίαση, που δεν έχει καν Σύμβαση. Σε αυτήν τη συνταγή, βασικό συστατικό είναι η εργοδοτική βία, που χρησιμοποιεί πολλές και διαφορετικές μορφές. Είναι η βία της ανασφάλειας, της εποχικότητας, της ομηρίας των συμβάσεων και της εργολαβικής απασχόλησης, που πάει μαζί με την τρομοκρατία για τη μη ανανέωση της σύμβασης και με τη στέρηση του μεροκάματου για να "κοπεί ο αέρας" στην εργαζόμενη, να μη διεκδικήσει», σημείωσε.

Στην παρέμβασή της η Κατερίνα Σαββίδη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, μίλησε για τις συνθήκες στη βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών, για τα εργοδοτικά εγκλήματα όπως αυτό στη «Βιολάντα», όπου «ο μοναδικός καημός τους είναι σε τι βαθμό το κάθε τέτοιο δυστύχημα θα βλάψει το προφίλ, το κύρος και τους τζίρους των μεγάλων επιχειρηματικών ομιλών».

«Η μεγάλη απεργία του κλάδου μας στις 3 Φλεβάρη έστειλε ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα δεχτούμε να μετράμε νεκρούς για τα κέρδη τους. Δεν θα δεχτούμε στην εργασία μας να πηγαίνουμε σαν πρόβατα σε σφαγή», είπε, αναφερόμενη στον κλάδο, με «εργοστάσια που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο, γραμμές παραγωγής που τρέχουν ασταμάτητα», αλλά «η παραγωγή δεν σταματά ποτέ, ούτε όταν εξαντλούμαστε, ούτε όταν τραυματιζόμαστε, ούτε όταν αρρωσταίνουμε».