- Τρέχουσα
- Προηγούμενη
- Επόμενη
- Μόνο κείμενο
- Σύνθετη αναζήτηση
- Πολιτική
- Κόσμος
- Οικονομία
- Εργαζόμενοι
- Κοινωνία
- Νεολαία
- Πολιτισμός
- Αθλητισμός
- Η άποψή μας
- Από μέρα σε μέρα
- Σαν σήμερα
- Αρθρα
- Σχόλια
- Τετρασέλιδα
- Ολες οι στήλες
- Σκίτσα
- Ιστορική διαδρομή
- Ενθετα ιστορίας
- Ειδικές εκδόσεις
- International
- Νέα του site
- Επικοινωνία
Feeds- Οδηγίες
- Υπεραστικοί Αριθμ.
- Διαφορές ώρας
Eurokinissi |
«Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καλεί όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης να τιμήσουν τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας κάνοντας το αποφασιστικό βήμα να οργανωθούν στα συνδικάτα τους. Να δυναμώσει η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε πόλη και χωριό ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της ανισότητας, της φτώχειας και των πολέμων.
Η 8η Μάρτη δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι μέρα μνήμης και αγώνα για τις εργάτριες όλου του κόσμου που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Από τις ηρωικές απεργίες των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τους σημερινούς αγώνες, η εργαζόμενη γυναίκα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή απέναντι στην αδικία και στην καταπίεση που γεννά το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στην πρώτη γραμμή της πάλης για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Από αυτούς τους μεγάλους αγώνες αντλούμε δύναμη και έμπνευση. Από τις γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στους εργατικούς αγώνες τού χθες, αλλά και από τις σύγχρονες μάχες των εργαζομένων: Των αγροτών, των ναυτεργατών και των λιμενεργατών, των εργαζομένων στα Τρόφιμα - Ποτά. Από τους μεγάλους αγώνες για να μη συγκαλυφθούν τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στη "Βιολάντα".
Ολοι αυτοί οι αγώνες δείχνουν τον δρόμο. Τον δρόμο της οργάνωσης και της ταξικής πάλης, τον δρόμο που μπορούν να βαδίσουν μαζί εργαζόμενες και εργαζόμενοι απέναντι στην ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής, που τσακίζει τις ζωές μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Τον 21ο αιώνα οι εργαζόμενες γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη μισθολογική ανισότητα και την ανασφάλεια για το μέλλον των παιδιών τους. Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως "κόστος", οι κοινωνικές δομές στήριξης διαλύονται, ενώ η ακρίβεια και η φτώχεια χτυπούν πρώτα τα λαϊκά νοικοκυριά.
Γνωρίζουμε καλά ότι οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ενωση, στο όνομα της λεγόμενης "συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής", έχουν απογειώσει την εντατικοποίηση της εργασίας. Εχουν γενικεύσει τις εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, την "ευελιξία", τα εξαντλητικά ωράρια μέχρι και 13 ώρες τη μέρα. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μέριμνα για την προστασία της υγείας των εργαζόμενων γυναικών. Οι επαγγελματικές ασθένειες και τα εργατικά "ατυχήματα" θερίζουν τις γυναίκες του μόχθου, που συχνά μένουν απροστάτευτες απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και βία.
Ξέρουμε καλά ότι για το κράτος, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους οι ζωές μας λογίζονται ως κόστος. Το ίδιο το "κράτος δικαίου", που επικαλούνται με τόση ευκολία κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, αποδεικνύεται καθημερινά ποιον υπηρετεί. Είναι το κράτος που ενώ περικόπτει δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία και την Πολιτική Προστασία, εξασφαλίζει δισεκατομμύρια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για την πολεμική προετοιμασία και οικονομία.
81 χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι φωτιά που κατακαίει λαούς. Από τον Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, όπου ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας μαίνεται εδώ και 4 χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Ανταρκτική μέχρι τη Μέση Ανατολή, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.
Πίσω από τα ψέματα των ιμπεριαλιστών ξεχειλίζει η υποκρισία για τα "δικαιώματα του λαού του Ιράν", τη θέση των γυναικών. Γι' αυτό ΗΠΑ και Ισραήλ στη νέα γκανγκστερική στρατιωτική τους επίθεση στο Ιράν βομβάρδισαν σχολείο και δολοφόνησαν 168 μαθήτριες, για να τις απαλλάξουν από την καταπίεση; Η κυβέρνηση της ΝΔ που κόπτεται για το καθεστώς στο Ιράν έχει πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές σχέσεις με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που δολοφονεί μανάδες και παιδιά στην Παλαιστίνη, με τους "συμπεριληπτικούς" τζιχαντιστές στη Συρία, με τα σκοταδιστικά και μοναρχικά καθεστώτα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας.
Γι' αυτό πρέπει τώρα να σημάνει συναγερμός! Να βγει η Ελλάδα από τον πόλεμο! Να ξεκουμπιστούν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις που κάνουν τη χώρα μας ορμητήριο πολέμου, τον λαό και τα παιδιά μας στόχο αντιποίνων. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία "Patriot" από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού, τα F-16 και κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.
Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα. Η πραγματική ισοτιμία της γυναίκας δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κατακτιέται μέσα από την πάλη για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι άνεργες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι αγρότισσες και οι φοιτήτριες μπορούν να εξασφαλίσουν την πραγματική ισότητα και τη χειραφέτησή τους μόνο με την ενεργή συμμετοχή στους αγώνες που στο επίκεντρο βάζουν την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.
Η 8η Μάρτη είναι μέρα αγώνα. Μέρα που μας θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίστηκε. Ολα κατακτήθηκαν με θυσίες, οργάνωση και συλλογική πάλη. Και στον ίδιο δρόμο θα συνεχίσουμε».
Μια αηδιαστική καμπάνια από ένα κάτεργο της εκμετάλλευσης
Με την ψηφιακή αφίσα της λοιπόν βάζει τις εργαζόμενες στο «νόημα» της περιόδου, παρουσιάζοντας μια γυναίκα - προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης σε τρεις εκδοχές, ενδεικτικές για το πώς φαντάζεται η εργοδοσία την σημερινή εργαζόμενη γυναίκα: Από τη μία σαν λιμενεργάτρια και από την άλλη σαν διοικητικό στέλεχος. Η τρίτη εκδοχή που κάνει και τη διαφορά είναι αυτή της «αρματωμένης» γυναίκας, με την ίδια εργαζόμενη να παρουσιάζεται σαν μάχιμη στρατιωτικός!
Μια εικόνα που δεν απέχει βέβαια και πολύ από την πραγματικότητα, όπως την καθορίζουν τα κέρδη των επιχειρηματικών κολοσσών: Για τα ίδια κέρδη οι εργαζόμενες καλούνται σήμερα να τσακίζονται στο μεροκάματο, και όταν χρειαστεί να χύσουν και το αίμα τους στα πεδία των μαχών.
Αυτό είναι και το μήνυμα της εργοδοσίας, που αντιγράφει βέβαια αντίστοιχες ρεκλάμες των ιμπεριαλιστικών οργανισμών με τις οποίες βάζουν τη γυναίκα στο «χακί», ακολουθώντας κατά γράμμα την καλλιέργεια της «κουλτούρας πολέμου», για την οποία κάνει λόγο η κυβέρνηση.
Αντί, άλλου σχολίου παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την ανακοίνωση του Σωματείου Λιμενεργατών ΕΝΕΔΕΠ, που δικαίως χαρακτηρίζει αηδιαστική τη συγκεκριμένη εικόνα:
«Σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και οι πόλεμοι μαίνονται για τα κέρδη των μονοπωλίων, την ώρα που οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τις συγκρούσεις για αγορές, δρόμους μεταφοράς και ενεργειακούς πόρους, η προβολή μιας τέτοιας εικόνας που εξωραΐζει και κανονικοποιεί τη στρατιωτικοποίηση αποτελεί ντροπιαστική πρόκληση. Εμείς έχουμε κάνει καθαρό πως δεν επιτρέψουμε σε κανέναν να παίζει με τις ζωές των εργαζομένων κάνοντας το λιμάνι πεδίο πολεμικών επιχειρήσεων.
Οι γυναίκες εργαζόμενες στο λιμάνι, στις αποθήκες, στα logistics και σε κάθε χώρο δουλειάς γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακές καμπάνιες. Φαίνεται στις καθημερινές μάχες των εργαζομένων και, δυστυχώς, αποτυπώνεται ακόμη και σε τραγικά περιστατικά όπως ο θάνατος εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς. Δεν ξεχνάμε τις 5 εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο "Βιολάντα", ένα ακόμη τραγικό παράδειγμα του πού οδηγεί η λογική που αντιμετωπίζει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων ως "κόστος"».
Με πλήθος εκδηλώσεων και αγωνιστικών πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ, μαζί με σωματεία και άλλους φορείς, τίμησαν την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.
Στη Λάρισα η εκδήλωση οργανώθηκε από την Ενωση Γυναικών και το Εργατικό Κέντρο, με δεκάδες γυναίκες να τιμούν τους ιστορικούς αγώνες για τη γυναικεία ισοτιμία, συνδέοντας τη μέρα αυτή με την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην επικίνδυνη πολεμική εμπλοκή της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε μουσικοθεατρικό αφιέρωμα με τίτλο «Είναι δικός σου όλος ο κόσμος», που προετοιμάστηκε με μεράκι από τη θεατρική ομάδα «Γιάννης Νεγρεπόντης» του Εργατικού Κέντρου.
Στην εκδήλωση μίλησαν η Κατερίνα Πάσχου, πρόεδρος της Ενωσης Γυναικών Λάρισας, και η Αναστασία Χατζηβασίλη εκ μέρους της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου. Ανάλογες εκδηλώσεις έγιναν σε Βόλο και Καρδίτσα.
Στην Αρτα ο Σύλλογος Γυναικών πραγματοποίησε εκδήλωση με θέμα τα μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, αναδεικνύοντας ότι είναι «ανοιχτή» η πάλη για την υγεία, την ισοτιμία και τα δικαιώματα των γυναικών. Στην εισηγητική ομιλία η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Καραμπίκα, υπογράμμισε ότι οι εργαζόμενες εξακολουθούν να εκτίθενται σε σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους, ενώ τα εργατικά «ατυχήματα» και οι επαγγελματικές ασθένειες συχνά δεν καταγράφονται πλήρως και τα αναγκαία μέτρα πρόληψης δεν εφαρμόζονται. Ειδική αναφορά έκανε στην προστασία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας, στην έκθεση σε βλαπτικούς παράγοντες, στη νυχτερινή εργασία, στις μυοσκελετικές και ψυχοκοινωνικές επιβαρύνσεις. Η Φαίη Κελαϊδή, εκ μέρους της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου, μετέφερε πείρα από χώρους δουλειάς της περιοχής και τόνισε ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών συνδέεται με τη διεκδίκηση σταθερής δουλειάς με δικαιώματα, δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας, μέτρων στήριξης της μητρότητας και δομών φροντίδας.
Ο πολιτικός μηχανικός Ορέστης Μήτος αναφέρθηκε στη φονική έκρηξη στη «Βιολάντα» που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες, τονίζοντας ότι φωτίζει με τραγικό τρόπο τις ελλείψεις στα μέτρα υγείας και ασφάλειας, τις ευθύνες εργοδοσίας και κράτους. Στάθηκε στην υποκαταγραφή των εργατικών «ατυχημάτων», στην υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και στην ανάγκη ουσιαστικού κρατικού ελέγχου.
Στην παρέμβασή της η Δανάη Καβουρίδη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Γυναικών, ανέδειξε τη διαχρονική σημασία της 8ης Μάρτη, σημειώνοντας ότι τα αιτήματα για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς παραμένουν απολύτως επίκαιρα.
Στη συζήτηση που ακολούθησε, γυναίκες από χώρους δουλειάς στην Αρτα μετέφεραν την πείρα τους από τα ελλιπή μέτρα προστασίας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη οργάνωσης και συλλογικής διεκδίκησης.
