Ο σ. Γιάννης Πατσιλινάκος, στέλεχος του ΚΚΕ, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του, μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά και βουλευτής Β' Πειραιά. Επί τρεις θητείες (1987-1990, 1995-1998 και 1999-2002) ως δήμαρχος Περάματος υπηρέτησε τα συμφέροντα του λαού της πόλης. Διετέλεσε επίσης και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών και του ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά.

Ο σ. Γιάννης Πατσιλινάκος γεννήθηκε στον Πειραιά, στην Αγιά Σοφιά, και αργότερα διέμενε στο Νέο Ικόνιο, στην περιοχή Πλακούδα, στο Πέραμα.

Το 1966 πέρασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1972. Τον Απρίλη του 1973, παρουσιάστηκε στον στρατό, στην Κόρινθο, έπειτα στην Ορεστιάδα, όπου και διώχθηκε λόγω των ιδεών και της δράσης του μέσα στον στρατό.

Το 1975 παντρεύτηκε την επίσης γιατρό Δήμητρα Παπαδάκη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Ως ειδικευόμενος καρδιολόγος, υπηρέτησε στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» και στο «Τζάνειο». Αμέσως μετά, άνοιξε καρδιολογικό ιατρείο στο Πέραμα και συνέχισε να ασκεί την ιατρική. Αγαπητός ως γιατρός, πάντα βοηθούσε και συνέτρεχε τον κόσμο που ήθελε βοήθεια και ιατρική υποστήριξη.

Το 1975 γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και χρεώνεται ως Γραμματέας στην Κομματική Οργάνωση γιατρών του Πειραιά, στην Αχτιδική Επιτροπή επιστημόνων και στη συνέχεια στην Αχτιδική Επιτροπή Κερατσινίου - Περάματος.

Ο σ. Γιάννης ήταν εργατικός, επίμονος, μαχητικός. Αφησε ως δήμαρχος το αποτύπωμά του στην ανάπτυξη της εργατούπολης του Περάματος υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, με έργα που συνέβαλαν σημαντικά στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της πόλης, κόντρα στην αντεργατική - αντιλαϊκή πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Με συνεχείς κινητοποιήσεις, μαζί με τους κατοίκους της πόλης, διεκδίκησε χώρους που έγιναν σχολεία και ελεύθεροι χώροι για αθλητισμό και πολιτισμό, αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη σε όλη την περιοχή. Αντιπάλεψε, μαζί με τον λαό του Περάματος, όλα όσα βασάνιζαν τις λαϊκές οικογένειες, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τους αντιλαϊκούς νόμους, τις κυβερνήσεις. Αυτό έκανε και ενάντια στα καζάνια του θανάτου, ενισχύοντας και στηρίζοντας αποφασιστικά τις λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις, που με το τιμόνι της διοίκησης του δήμου στον κομμουνιστή δήμαρχο έγινε κατορθωτό να ανακληθούν μια σειρά άδειες εταιρειών πετρελαιοειδών.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην σύζυγο του σ. Γιάννη, Δήμητρα, στα παιδιά του Αλέξανδρο, Κωνσταντίνα και Σταυρούλα και σε όλους τους οικείους του.»

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετά τον σύντροφο Γιάννη Πατσιλινάκο και η Τομεακή Επιτροπή Πειραιά του ΚΚΕ.

Η κηδεία του σ. Γιάννη Πατσιλινάκου θα είναι πολιτική και θα γίνει δημοσία δαπάνη, την Τρίτη 3 Μάρτη στις 15.00, στο δημαρχείο Περάματος.

Την ίδια ημέρα από τις 11.00 η σορός του θα εκτεθεί στο δημαρχείο Περάματος για δημόσιο προσκύνημα και την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 16.20, θα πραγματοποιηθεί η καύση της στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.

Συγκεκριμένα, το υπουργείο δηλώνει ότι ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση της κυριότητας ολόκληρης της συλλογής, που αριθμεί 262 φωτογραφίες, 16 έγγραφα και 4 παλαιά χαρτονομίσματα, και την οποία ο Βέλγος συλλέκτης είχε αναρτήσει σε διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών πριν δυο βδομάδες. Σύμφωνα με παλιότερες ανακοινώσεις του υπουργείου, από το σύνολο αυτής της συλλογής είναι 12 οι φωτογραφίες που αφορούν την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών.

Θυμίζουμε ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν το μοναδικό μέχρι σήμερα φωτογραφικό ιστορικό ντοκουμέντο αυτής της τεράστιας θυσίας, σύμβολο του ηρωικού αγώνα του λαού μας και αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του ΚΚΕ. Αποτυπώνουν το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών, που βάδιζαν προς τον θάνατο αλύγιστοι, με ακλόνητη την πίστη στο δίκιο του αγώνα για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Μετά την απόκτησή τους, προβάλλει και πάλι η ανάγκη να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής, στον δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, να είναι προσιτά στον λαό και στη νεολαία ως πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.

«Δεν δεχόμαστε η επιστήμη, η γνώση και η έρευνα να αξιοποιούνται για πολεμικούς σκοπούς!», απαντά για άλλη μια φορά ο Φοιτητικός Σύλλογος Παντείου στη διοργάνωση των σεμιναρίων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) «Ο πόλεμος στον σύγχρονο κόσμο: Στρατηγική, οπλικά συστήματα και και τακτικές» και «Τεχνολογία και Πόλεμος».

Σήμερα Δευτέρα, μέρα πραγματοποίησης των σεμιναρίων, ο Φοιτητικός Σύλλογος καλεί σε κινητοποίηση στο ΙΔΙΣ (Χιλλ 3, Πλάκα) στις 3 μ.μ. Σε συμμετοχή καλούν κι άλλοι φοιτητικοί σύλλογοι.

«ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Γυρεύουν πίσω το ψωμί που δε φάγανε.

Γυρεύουν τον ήλιο που τους κλέψανε.

Γυρεύουν τη ζωή που τους κόψανε.

Μια και μάθαμε, σύντροφοι να πεθαίνουμε

μάθαμε και να ζούμε σύντροφοι.

Η λευτεριά είναι κοντά».

Στιγμές αποτυπωμένες σε φωτογραφίες με παγκόσμια σημασία. Πρόσεχα με δέος και βουβό κλάμα αυτές τις φωτογραφίες. Προσπάθησα μέσα από τις λίγες γνώσεις μου που αφορούν κριτική περιγραφής ενός πορτρέτου να παρατηρήσω την έκφρασή τους:

Ενώ πήγαιναν για να εκτελεστούν, τους οδηγούσαν στον θάνατο, δεν είχαν πένθιμη έκφραση. Μάλιστα, από μαρτυρίες προκύπτει ότι τραγουδούσαν.

Στις φωτογραφίες αποτυπώνεται ο εσωτερικός τους κόσμος.

Το ύφος τους έχει μεγαλοπρέπεια.

Το ήθος του ανθρώπου διακρίνεται από την όψη, τα μάτια, το σώμα, το μέτωπο.

Καμία έκφραση δεν έχει οδύνη.

Δεν βλέπουν σαστισμένοι, αμήχανοι, φοβισμένοι. Αλλά νηφάλιοι, συλλογισμένοι, με αυτοπεποίθηση και πίστη.

Το βλέμμα τους είναι διάφανο, γνήσιο.

Η ιδανική εικόνα ενός προσώπου. Με το κεφάλι, το σώμα ψηλά και χαμόγελο.

Αυτοί οι 200 πρέπει να εμπνεύσουν ζωγράφους, γιατί κι αυτοί είναι μορφές μιας αναγέννησης. Αυτό πίστευαν. Οτι θα γεννηθεί μια νέα Ελλάδα. Γι' αυτό τους σκότωσαν. Για την ιδεολογία τους.

Ηθελα να δω σε κάποιες φωτογραφίες και τα πρόσωπα αυτών των τεράτων που πυροβολούσαν. Με τι κυνισμό φωτογράφισαν τους μελλοθάνατους. Σίγουρα τα σπίτια τους θα γέμισαν παράσημα και μετάλλια για το θεάρεστο έργο τους.

Θα τους τίμησε η χώρα των ναζί, του φασισμού, με τελετές, γιορτάζοντας τον θάνατο των 200 - και όχι μόνο - αθώων ψυχών. Δεν διαγράφονται από τη μνήμη τα εγκλήματα πολέμου. Οι χαμένοι όμως της Ιστορίας είναι αυτοί.

Είναι συνδεδεμένο με τα βασανιστήρια, όμοια με αυτά που θα υπέστησαν και οι 200. Αφορά το «έργο πολιτισμού» του Παναγιώτη Μεταξά, που έτρωγε κορμιά και ζωές στα υγρά και ανήλιαγα μπουντρούμια. Ορίστε ένα απόσπασμα:

«Η πόρτα άνοιξε. Το αρματαγωγό είχε αράξει μπρος σε μια ξέρα και μεις είχαμε ετοιμάσει τα δέματά μας. Είμαστε πεντακόσιοι ένας πολιτικοί κρατούμενοι από τις φυλακές της Καλαμάτας, με το προσωπικό και τον διευθυντή μαζί. Βγήκαμε στις 5 το πρωί κι αντικρίσαμε έναν μαύρο όγκο που ξεπετιόταν μέσα απ' τη θάλασσα με κλίση 45^ο - ήτανε η Γιούρα. Μπροστά μας μια χέρσα άπλα 5-6 στρέμματα με μερικές σκηνές αραιές. Μερικοί στρατιώτες και αλφαμίτες μας καλωσόρισαν σιωπηλά. Τριγύρω στα ψηλώματα πρόχειρα φυλάκια, χαρακτηριστικά απομονωμένα, έδειχναν για καταλύματα χωροφυλάκων.

Οπως είμαστε φορτωμένοι και στη γραμμή, παρατάχτηκαν οι χωροφύλακες με "εφ' όπλου λόγχη" και με αυτόματα από τις δύο πλευρές. Ενας συνταγματάρχης διάταξε ησυχία κι άρχισε να μιλεί:

"Συνέλθετε. Βρισκόμαστε στη Γιούρα, θα τα ξεχάσετε όλα όσα ξέρετε. Πας άφρων θα παταχθεί αμειλίκτως, πληρώνοντας το παράπτωμά του, ακόμα και με τη ζωή του. Εχω δώσει διαταγή εις την φρουράν, για καθετί που θ' αντιληφθεί, να ανοίξει πυρ άνευ νεοτέρας μου διαταγής!".

Μείναμε ακίνητοι - κανείς δεν ήτανε "άφρων". Ομως, ξαφνικά ακούστηκε ένα ποδοβολητό, ένα μπουλούκι ερχότανε καταπάνω μας, φωνάζοντας και σφυρίζοντας. Κανείς δεν κουνιόταν. Πάνω από το αρματαγωγό έδιναν παραγγέλματα και κείνο βουβό, δίχως καν να υποψιάζεται το τι συνέβαινε, ξεκινούσε σιγά σιγά, έκλεινε τις πόρτες και απομακρυνόταν. Οι χωροφύλακες με τους αλφαμίτες μας ρίχτηκαν, μας έσπρωχναν, μας έβριζαν και μας χτυπούσαν. Προχωρήσαμε όλοι μαζί στα νοτικά και μας σταμάτησαν σε μια γλώσσα στεριάς πάνω - κάτω δυο στρέμματα.

Ο ήλιος σε λίγο βγήκε μέσα από τη θάλασσα, άρχισε να ψηλώνει, ν' ανεβαίνει μεσούρανα και να μας παίρνει και την τελευταία ανάσα. Οι σκοποί άλλαζαν, έπιναν νερό, κατουρούσαν. Σ' εμάς απαγορεύονταν όλα - στέκαμε εκεί περιμένοντας...

Το ηλιοβασίλεμα ένας κρατούμενος άνοιξε το παντελόνι του, τον μιμήθηκαν όλοι - δεν μπορούσαν να μας κουμπώσουν και τα παντελόνια. Ενας άλλος ξεθαρρεύτηκε και βούτηξε τα πόδια του στο νερό, δυο - τρεις σίμωσαν κοντά του. Αυτό ήταν αφορμή να ξεχυθούν πάνω μας οι σκοποί. Ακολούθησε φοβερή μάχη - έσπασαν κεφάλια, χτύπησαν κορμιά, ώσπου κουράστηκαν. Μερικούς μας χτυπούσαν ως αργά το βράδυ. Απλώθηκε μια σιωπή που ταραζόταν μόνο από κανένα βογκητό χτυπημένου και μόλις νύχτωσε, έδωσαν διαταγή για κατάκλιση. Ηταν η πρώτη νύχτα της Γιούρας».

(Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Αστερισμοί Πολιτισμού» του «902.gr»)

Νωρίτερα η αντιπροσωπεία του Νέου ΚΚ Ολλανδίας επισκέφθηκε το Μουσείο της ΕΑΜικής Αντίστασης στην Καισαριανή, ενημερώθηκε για τα ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας με τους 200 κομμουνιστές ήρωες της Καισαριανής και κατέθεσαν λουλούδια στο μνημείο.