Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ κατήγγειλε με σθένος τα πρόσφατα ψηφίσματα, αναδεικνύοντας ότι αυτά έρχονται να αποτελέσουν το «τέλειο πλυντήριο» για την κλιμάκωση της επιθετικότητας των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε βάρος των λαών των δύο χωρών.

Στην περίπτωση της Συρίας το νέο ψήφισμα ξεπλένει την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα και επιχειρεί να νομιμοποιήσει το καθεστώς των τζιχαντιστών, εξωραΐζει προκλητικά τον ρόλο των ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ και στρώνει το έδαφος για τα μονοπώλιά τους, προκειμένου να αναλάβουν την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τους ίδιους Συρίας, μαζί με την αστική τάξη της Τουρκίας.

Με τα προσχήματα που επικαλέστηκαν οι ΕυρωΝΑΤΟικοί και από κοντά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που στήριξαν την επέμβαση μέχρι σήμερα να χρεοκοπούν, η ΕΕ βαφτίζει «απελευθερωτές» και «φορείς δημοκρατικής μετάβασης» τους φιλοΝΑΤΟικούς τζιχαντιστές που υπέθαλψαν και εξέθρεψαν με χρήμα, όπλα και εκπαίδευση οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Τουρκία και το Ισραήλ, με τις δύο τελευταίες μάλιστα να έχουν καταλάβει συριακά εδάφη.

Η αναφορά του ψηφίσματος σε «σταθερή Συρία» είναι προκλητική, καθώς την ίδια στιγμή η ΕΕ και οι σύμμαχοί της ΗΠΑ και Ισραήλ, στηρίζουν τις αλλαγές συνόρων, τον διαμελισμό, τον κατατρεγμό και προσφυγιά του Συριακού λαού, όπως και των Κούρδων, τους οποίους οι ΗΠΑ αφού τους εκμεταλλεύτηκαν για χρόνια, τους «άδειασαν». Ολα στο «μύλο» των ανταγωνισμών των ΗΠΑ με Κίνα και Ρωσία και του αμερικανο - ισραηλινού σχεδίου για τη «Νέα Μέση Ανατολή», για το μοίρασμα της λείας σε μια χώρα «κρίκο» και «σταυροδρόμι» ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων για την κερδοφορία των ομίλων τους.

Στο ίδιο μήκος κύματος, το ψήφισμα για το Ιράν, ένα ακόμα -σημαδεμένο από σκοπιμότητες - ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη χώρα, από τα 6 συνολικά ψηφίσματα μέσα σε ενάμιση χρόνο. Ο στόχος της ΕΕ είναι ξεκάθαρος: Να χρησιμοποιηθούν τα γνωστά χρεοκοπημένα προσχήματα για μια νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, με τη στήριξη της ΕΕ.

Και σε αυτό το ψήφισμα δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στις απειλές και εκβιασμούς των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Τραμπ, που προετοιμάζουν τη νέα επίθεση κατά του Ιρανικού λαού. Το Ευρωκοινοβούλιο, άλλωστε, ουδέποτε καταδίκασε τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς και την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν πριν λίγους μήνες, που φούντωσε τη φωτιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή.

Πίσω από τις αλά καρτ ευαισθησίες κρύβονται οι σφοδροί ανταγωνισμοί των ΗΠΑ, του κράτους - κατακτητή του Ισραήλ, της ΕΕ με τη Ρωσία και την Κίνα για τον έλεγχο του Ιράν και συνολικά της Μέσης Ανατολής, των ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων.

Την ώρα μάλιστα που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της «κλείνουν τα μάτια» στις θηριωδίες των τζιχαντιστών στη Συρία, των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, των αντιδραστικών καθεστώτων στη Σαουδική Αραβία και αλλού, την ώρα που απαγορεύουν και καταστέλλουν κατά συρροή διαδηλώσεις και απεργίες, απαγορεύουν τη συνδικαλιστική δράση και θέτουν εκτός νόμου ΚΚ με τις πλάτες και του Ευρωκοινοβουλίου, την ίδια ώρα υποκριτικά εκμεταλλεύονται τις λαϊκές διαδηλώσεις στο Ιράν με σκοπό να προωθήσουν τα ιμπεριαλιστικά σχέδιά τους στην περιοχή.

Για τους παραπάνω λόγους η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε το σχετικό ψήφισμα, στέλνοντας μήνυμα στους λαούς να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα ενάντια σε μια νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση σε βάρος του Ιρανικού λαού. Το ΚΚΕ εξάλλου εκφράζει διαχρονικά την αλληλεγγύη του στην πάλη του Ιρανικού λαού ενάντια στην άγρια καταστολή της κυβέρνησης του Ιράν και τις δολοφονίες διαδηλωτών. Ταυτόχρονα, υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις και η πορεία στη συγκεκριμένη χώρα, όπως και σε κάθε χώρα, είναι υπόθεση του ίδιου του λαού της.

Την ίδια ώρα που η ΕΕ «σπέρνει» πολέμους, η έκθεσή της για «την εφαρμογή της έννοιας της ασφαλούς τρίτης χώρας» που υπερψηφίστηκε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, έρχεται να συμπληρώσει το αντιδραστικό πλέγμα του «Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο».

Η έκθεση αποτελεί το απόγειο του κυνισμού, καθώς:

• Καταργεί το λεγόμενο «κριτήριο σύνδεσης», απελευθερώνοντας στο έπακρο τις απελάσεις των ξεριζωμένων.

Πρακτικά, τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα μπορούν να απελαύνουν αιτούντες άσυλο ακόμα και αν δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την τρίτη χώρα.

Ενώ Θα αρκεί μια απλή συμφωνία της ΕΕ ή ενός κράτους - μέλους με μια χώρα που θα βαφτίζεται «ασφαλής» (κατά το πρότυπο των συμφωνιών «cash for migrant control» με Τυνησία, Αίγυπτο, Λίβανο), επιτρέποντας την εξορία ανθρώπων κυριολεκτικά οπουδήποτε στη Γη, όπου θα παραμένουν επ' αόριστον με διάφορα νομικά τερτίπια.

Νομιμοποιεί τη δημιουργία των «Return Hubs» (στρατοπέδων συγκέντρωσης).

Εισάγει και την επικίνδυνη έννοια της «ασφαλούς χώρας διέλευσης». Οπως σημειώνεται προκλητικά, η προηγούμενη διέλευση δημιουργεί «αντικειμενικό σύνδεσμο», επιχείρημα που ήδη αξιοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ για να απορρίπτει Σουδανούς πρόσφυγες επειδή πέρασαν από την Αίγυπτο.

Το πιο βάρβαρο σημείο είναι η κατάργηση της ανασταλτικής ιδιότητας των εφέσεων, που σημαίνει μαζικές απελάσεις πριν καν εξεταστεί η προσφυγή, ακόμα και για ασυνόδευτους ανήλικους με την επίκληση της «εθνικής ασφάλειας».

Την ίδια στιγμή, πλάι σε όλα τα παραπάνω, στη βάση του κατάπτυστου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, ενθαρρύνονται συμφωνίες των κρατών - μελών της ΕΕ με τρίτες χώρες για τις λεγόμενες «νόμιμες οδούς μετανάστευσης» και την εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού για τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Σε αυτό το έγκλημα, οι δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας παίζουν τον δικό τους βρώμικο ρόλο. Ο καβγάς τους με τη δεξιά και την ακροδεξιά είναι προσχηματικός. Η μόνη τους αγωνία, όπως αναφέρουν στην έκθεση μειοψηφίας, είναι να μη «διαταραχθεί η ισορροπία που πέτυχε το Σύμφωνο» και να μη διαπραχθεί «γεωπολιτικό σφάλμα». Δεν τους απασχολούν οι ζωές των προσφύγων, αλλά το πώς η ΕΕ θα «σφυρηλατήσει συμμαχίες» με τρίτα κράτη-δεσμοφύλακες πιο αποτελεσματικά.

Ως «άλλη όψη του ίδιου νομίσματος» πρέπει να ιδωθεί και η πρόσφατη απόφαση της Ισπανίας για τη μαζική νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών, τους οποίους μέχρι πρόσφατα εμφάνιζε ως «παράνομους», η οποία απασχόλησε σε σχετική συζήτηση στην Ολομέλεια και τόσο διαφημίστηκε και στη χώρα μας. Η κίνηση αυτή δεν γίνεται από σεβασμό στα δικαιώματα, αλλά για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη των καπιταλιστών για φθηνό εργατικό δυναμικό. Η ίδια κυβέρνηση άλλωστε υπεραμύνθηκε της φρικιαστικής σφαγής στη Μελίγια και είχε προτείνει να συμπεριληφθεί η μετανάστευση ως «υβριδική απειλή» στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, όπως και τελικά έγινε.

Εξάλλου, το κεφάλαιο οχυρώνει τα σύνορα με στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά «ανοίγει τις κάνουλες» όταν το απαιτεί η κερδοφορία του, εντάσσοντας τους μετανάστες στην παραγωγή με όρους σύγχρονης δουλείας.