«Οι αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ αποτελούν την κατάληξη μιας πορείας βαθιάς σήψης και εκφυλισμού της ηγεσίας της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Μια πορεία στήριξης της στρατηγικής του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεων κάθε απόχρωσης που έβρισκαν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ τους πιο πρόθυμους υποστηρικτές για την προώθηση των αντιλαϊκών πολιτικών και εκατοντάδων αντεργατικών νόμων», σημειώνει το ΠΑΜΕ σε ανακοίνωσή του, με αφορμή τα κακουργήματα για τα οποία ελέγχεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Και, συνεχίζοντας αναφέρει:

«Η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ωρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων, λέγοντας ότι "οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους".

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την πάλη τους ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους τη συμφωνία - αίσχος για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.

Επίσης, στάθηκε ανοιχτά απέναντι στις απεργίες και τους αγώνες για το έγκλημα στα Τέμπη, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις εγκληματικές ευθύνες κράτους και επιχειρηματικών ομίλων.

Εδώ και χρόνια, τα συνδικάτα, που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζεται για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.

Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών, οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ σε γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας για αυτόν τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.

Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι, εκτός των άλλων, και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε σαν "δούρειος ίππος" για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρά η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η "υλοποίηση" των προγραμμάτων που "εξασφάλιζε" πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.

Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πριν από λίγα χρόνια, αποκαλύφθηκε η σαπίλα της εξαγοράς και του εκφυλισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (ΣΕΣ/ETUC) που έβαζαν πλάτη σε αντιδραστικές διατάξεις με τα αιματοβαμμένα πετροδόλαρα του Κατάρ και άλλων λόμπι.

Αυτοί είναι οι εργατοπατέρες, αυτός είναι και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Αυτοί που χτίζουν καριέρες πάνω στην εκμετάλλευση των εργατών. Αυτοί που, όταν οι εργαζόμενοι τους κατήγγειλαν ως συνδικαλιστική μαφία, βρήκαν ασπίδα προστασίας στην κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία έστειλε τα ΜΑΤ για να τους φυλάξει και να τους κρατήσει στις καρέκλες τους. Οπως και τώρα, που η κυβέρνηση της ΝΔ και η υπουργός Εργασίας Κεραμέως προσπάθησε να τους εξασφαλίσει ρόλο και ύπαρξη μέσα από την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Να τους χαίρονται η κυβέρνηση, οι βιομήχανοι και τα κόμματα στα οποία ανήκουν!

Κάθε εργαζόμενος και εργαζόμενη πρέπει να σκεφτούν καλά. Τα συνδικάτα δεν είναι τσιφλίκι αυτών των τύπων, είναι το σπίτι των εργαζομένων. Γι' αυτό και η απουσία από την ενεργή συμμετοχή αφήνει χώρο στη δράση των εργοδοτικών και κυβερνητικών υπαλλήλων στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών που συντελείται σε δεκάδες σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα είναι η ελπίδα και πρέπει να συνεχιστεί όπως στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας.

Να δυναμώσει η πάλη απέναντι στο δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Να δυναμώσει η πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων απέναντι στο σύστημα του πολέμου, της φτώχειας της εκμετάλλευσης.

Ολοι στα συνδικάτα, όλοι στον αγώνα! Συνδικάτα εργατών όχι των εργοδοτών».

Σε ανακοίνωσή του για τις αποκαλύψεις σχετικά με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει:

«Οι αποκαλύψεις για την πιθανή εμπλοκή του επί 20ετία προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, σε σοβαρές εγκληματικές δραστηριότητες, έρχονται να αναδείξουν το ποιόν της συνδικαλιστικής μαφίας, που εδώ και χρόνια βρίσκεται στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, με τη στήριξη όλων των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων, ως "δούρειος ίππος" του κεφαλαίου στο εργατικό κίνημα.

Αποκαλύπτεται ότι ο βρώμικος ρόλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, η στήριξή της σε αντεργατικά μέτρα και η συνδιαλλαγή της με τις εκάστοτε κυβερνήσεις συνδέεται και με ισχυρούς μηχανισμούς εξαγοράς και με τη "φάμπρικα" που είχε στηθεί με τα κονδύλια, τα οποία υποτίθεται ότι αφορούν την επιμόρφωση των εργαζομένων, αλλά στην πράξη αξιοποιούνται για τη διαμόρφωση πλαστών, νόθων συσχετισμών στα συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ στα συνδικάτα, το ΠΑΜΕ, μαζί με χιλιάδες ακόμα τίμιους συνδικαλιστές, έδωσαν τα προηγούμενα χρόνια μια μεγάλη μάχη για την αποκάλυψη αυτής της συνδικαλιστικής μαφίας, για να ακυρώσουν τις μεθοδεύσεις νοθείας με τις οποίες συντηρεί τον εαυτό της, συναντώντας τις εν χορώ κατηγορίες από όλα τα κόμματα του συστήματος για "ακρότητες" και "τραμπουκισμούς", μαζί με την επιστράτευση των μηχανισμών καταστολής.

Με αυτή την ηγεσία και με αυτόν τον πρόεδρο, όπως και με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας, η κυβέρνηση της ΝΔ υπέγραψε πρόσφατα τη λεγόμενη "κοινωνική συμφωνία" που ενταφιάζει τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και η οποία αυτές τις μέρες συζητιέται στη Βουλή, ενώ έχουν αποκλείσει προκλητικά από τη συγκεκριμένη συζήτηση ζωντανές Ομοσπονδίες εργαζομένων, που δίνουν καθημερινά τη μάχη στους χώρους δουλειάς.

Μπορεί τώρα να αποσύρουν ορισμένα πρόσωπα για να έρθουν άλλα, πιο κατάλληλα να συνεχίσουν τη βρώμικη δουλειά, αλλά το ζήτημα της αλλαγής του συσχετισμού στα συνδικάτα, για να είναι αυτά πραγματικά των εργατών και όχι των κυβερνήσεων και των εργοδοτών, βρίσκεται στα δικά τους χέρια. Αυτή η προσπάθεια που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, με θετικά αποτελέσματα υπέρ των εργαζομένων, χρειάζεται να δυναμώσει και αποκτά χαρακτήρα πιο επιτακτικό από ποτέ».