Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Κατόπιν μελέτης των θέσεων της ΚΕ συμφωνώ με τις εκτιμήσεις που κάνει το Κόμμα τόσο όσον αφορά τη λειτουργία του, όσο και για την παρέμβαση στο κίνημα. Επίσης συμφωνώ και με την περιγραφή της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης εγχώρια και διεθνώς.

Από τη μια, στο εσωτερικό της χώρας τα αστικά κόμματα προωθούν με συνέπεια την πολιτική του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου, παρά τις επιμέρους διαφορές. Μοναδικό μέλημα των αστών πολιτικών είναι πώς θα πείσουν τον λαό, άλλοτε με το μαστίγιο - με μέτρα καταστολής - και άλλοτε με το καρότο - με παροχές «ψίχουλα» - να συναινέσει ή να ανεχθεί τους οικονομικούς πολιτικούς στόχους που βάζει η αστική τάξη για τα δικά της κέρδη αλλά και για τη θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Από την άλλη, σε διεθνές επίπεδο συνεχίζονται τα πολεμικά μέτωπα σε όλο τον κόσμο: με τη συνέχιση της σφαγής του παλαιστινιακού λαού από το κράτος των ιμπεριαλιστών - σιωνιστών του Ισραήλ, με τη διεξαγωγή αδυσώπητου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία μεταξύ των δύο συνασπισμών (Ουκρανίας - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ από τη μια και του υπό διαμόρφωση Ρωσίας - Κίνας από την άλλη) αλλά και με τις σφαγές λαών για τα κέρδη των ολιγαρχών - καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο (πιο πρόσφατα και στο Σουδάν).

Θα ήθελα όμως να σταθώ σε δύο ζητήματα που πραγματικά με απασχολούν τον τελευταίο καιρό.

Το πρώτο είναι: μελετώντας τις θέσεις, κάποια στιγμή, θεώρησα ότι ο ταξικός αντίπαλος μαζί με την αστική τάξη είναι και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ. εφεξής). Πραγματικά μου προκαλεί εντύπωση αυτή η εμμονή στη μορφή της ιδεολογικής παρέμβασης της αστικής τάξης, καθώς επίσης και το πώς αντιμετωπίζουμε ως κόμμα στην πράξη την παρουσία μας εκεί.

Σύντροφοι, αντιλαμβάνομαι και αποδέχομαι τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της ΚΕ για τη χρήση των Μ.Κ.Δ., τα ατομικιστικά πρότυπα που δημιουργούνται μέσα από αυτά, καθώς και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και παρέμβασης στις εξελίξεις μέσω της χρήσης τους. Αποδέχομαι ότι ο κομμουνιστής πρέπει με τη στάση ζωής του αλλά και τη δράση του στο κίνημα, συλλογικά, μαζικά να παλεύει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι, εάν συμμετέχει στα Μ.Κ.Δ., με σύνεση και συγκεκριμένη στόχευση, κάνει βήματα πίσω στη δράση του. Σε μια κοινωνία όπου οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα αλλά και η επικοινωνία γίνεται πιο άμεση, σε μια κοινωνία όπου θα κυριαρχεί σε λίγα χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορώ να κατανοήσω τη δαιμονοποίηση της χρήσης των Μ.Κ.Δ.

Εκτός από τα παραπάνω δεν κατανοώ και την πρακτική στάση μας στο ζήτημα.

Συμμετέχουμε, λέει το κόμμα, συλλογικά και όχι ατομικά. Εξηγήστε μου λίγο πώς συνδέεται έτσι το γενικό με το ειδικό. Εχει π.χ. σελίδα στο Facebook η «Λαϊκή Συσπείρωση Κρήτης» (αυθαίρετο παράδειγμα), αλλά εμείς δεν συμμετέχουμε στη σελίδα! Είναι σαν να επιτρέπεται να βγαίνει στέλεχος του Κόμματος σε εκπομπή στην τηλεόραση αλλά στα μέλη και στα υπόλοιπα στελέχη να απαγορεύεται να τον παρακολουθούμε, γιατί τα τηλεοπτικά κανάλια ανήκουν στους καπιταλιστές και όντως οδηγούν στην ιδεολογική χειραγώγηση του λαού.

Ούτε μπαίνω στη διαδικασία να ξεχωρίσω τα Μ.Κ.Δ. σε πιο ασφαλή π.χ. Viber, Youtube, E-mail ή σε εκείνα που παρακολουθούνται περισσότερο, όπως το Facebook, γιατί είναι δεδομένο ότι οι αστικοί κρατικοί μηχανισμοί παρακολουθούν τα πάντα με τη χρήση της τεχνολογίας (το σκάνδαλο με τις τηλεφωνικές υποκλοπές είναι χαρακτηριστικό).

Το Κόμμα, σύντροφοι, πρέπει, και το κάνει, να δημιουργεί ανθρώπους ολοκληρωμένους, διαπαιδαγωγημένους με τις αξίες του συλλογικού αγώνα, της ταξικής πάλης και της αλληλεγγύης...

Αγωνιστές που θα παλεύουν με αισιοδοξία και αυταπάρνηση για τα δίκαια του λαού μέσα από την καθημερινή πάλη τους στα σωματεία, στα συνδικάτα, στους συλλόγους με απώτερο στόχο τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό...

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, για να απαξιωθούν τα Μ.Κ.Δ. στη συνείδηση των μελών του Κόμματος (και κατ' επέκταση όλου του λαού) και να θεωρούνται ως ένα μέσο μόνο συμπληρωματικής ενημέρωσης και επικοινωνίας, τίποτε παραπάνω.

Αλλο ένα ζήτημα που θα ήθελα να θίξω, έχει να κάνει με την αυτομόρφωση των μελών.

Οντως σύντροφοι, οι ρυθμοί της ζωής είναι πολύ έντονοι, οι οικονομικές συνθήκες δύσκολες, σύντροφοι κάνουν μια και δύο δουλειές, για να τα βγάλουν πέρα, συν το ότι στελέχη έχουν πολλές χρεώσεις στο Κόμμα, με αποτέλεσμα ο προσωπικός χρόνος να είναι λιγοστός για μελέτη μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου και όχι μόνο.

Παρά τις παραπάνω δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι σύντροφοι, εκτιμώ ότι η μελέτη του μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου αλλά και η μελέτη των πιο πρόσφατων εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής» βρίσκονται πολύ πιο πίσω από τις ανάγκες του κινήματος.

Παλαιότερα είχαμε τη «δικαιολογία» ότι το Κόμμα δεν διοργάνωνε ιδεολογικά μαθήματα πάνω σε συγκεκριμένη βιβλιογραφία και ούτε εξέδιδε βιβλία πάνω σε θέματα της επικαιρότητας πλην των κλασικών του μαρξισμού.

Τώρα όμως, πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες, δικαιολογία δεν υπάρχει. Ας πάρουμε για παράδειγμα το βιβλίο «Το παλαιστινιακό ζήτημα».

Σε μια χρονική συγκυρία που πραγματικά σφαγιάζεται ο παλαιστινιακός λαός, πόσοι σύντροφοι έχουν διαβάσει το παραπάνω βιβλίο, πόσοι ανατρέχουν σε αυτό, όταν υπάρχει «συνδικαλιστική» ανάγκη, πόσοι έχουν προβληματιστεί από τη μελέτη του και έχουν μπει στη διαδικασία να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα και με τη μελέτη άλλων βιβλίων;

Πώς άραγε θα μπορέσουμε να εκλαϊκεύσουμε τον λόγο μας στην πράξη, πώς θα μπορέσουμε να πείσουμε τον λαό, όταν δεν έχουμε βαθύτερες γνώσεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Και όχι μόνο αυτό σύντροφοι...

Πολλές φορές, αυτάρεσκα, με έπαρση (που δεν ταιριάζει σε κομμουνιστές), έχοντας παρακολουθήσει π.χ. μια εκδήλωση, μία παρουσίαση του παραπάνω βιβλίου, θεωρούμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, αποστηθίζοντας τις θέσεις του Κόμματος, επιχειρηματολογώντας με λόγο που δεν πείθει. Οχι γιατί το Κόμμα δεν μας παρέχει τη γνώση και την πληροφόρηση, αλλά γιατί εμείς, τα μέλη και τα στελέχη, δεν την κάνουμε κτήμα μας.

Ο κομμουνιστής, σύντροφοι, είναι εκείνος που εμπνέει με τη δράση του στο κίνημα. Αυτό μας δίδαξε η Ιστορία του Κόμματος. Οι χιλιάδες που «έπεσαν» σίγουρα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν εκδοτικό οίκο, για να μελετούν τον μαρξισμό - λενινισμό, αλλά η γνώση είναι απαραίτητη, εάν θέλουμε να είμαστε ακόμη περισσότερο ιδεολογικά «ατσαλωμένοι» έναντι του ταξικού εχθρού.

Με απόλυτη συντροφική ειλικρίνεια (πλεονασμός).

Σοσιαλδημοκρατία και Οπορτουνισμός, δίνοντας ανάσα ζωής στον Καπιταλισμό, επιστρατεύουν λέξεις όπως «Δημοκρατία», «Κοινωνική Δικαιοσύνη», «Σοσιαλισμός». Μέχρι και «Δικτατορία του Προλεταριάτου». Στην πράξη όμως, αφοπλίζουν την εργατική τάξη: εμποδίζουν την οργάνωση, φρενάρουν τη ριζοσπαστικοποίηση μέσα από το βίωμα, αποτρέπουν την προετοιμασία των δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή.

Η Συνέπεια λόγων και έργων αποτελεί θεμέλιο λίθο του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι. Χωρίς αυτήν, καμία Οργάνωση δεν μπορεί να σταθεί επικεφαλής των μαζών ούτε να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο.

1. Κριτική και Αυτοκριτική ως Εργαλείο Προόδου

Η απλή διατύπωση κριτικής ή αυτοκριτικής δεν λύνει τίποτα, όσο αιχμηρή κι αν είναι. Αντίθετα, μπορεί να οδηγεί σε μοιρολατρία λόγω της διαιώνισης των «αδυναμιών», σε αδρανοποίηση, σε αφοπλισμό, εάν δεν συνοδεύεται από την επιστημονική, επίπονη ανάλυση των αιτιών και την κατάρτιση ενιαίου οργανωτικού σχεδίου το οποίο αποφασιστικά θα υλοποιείται. Ο Επαναστάτης Κομμουνιστής οφείλει κάθε στιγμή να ξεχωρίζει: το κύριο μέτωπο, το κύριο καθήκον, το εμπόδιο που πρέπει να συντριβεί άμεσα για να προχωρήσει η υπόθεση της εργατικής τάξης, το πώς και το πότε. Το κύρος του Κόμματος δεν είναι ποτέ δεδομένο παρά την ηρωική παρακαταθήκη. Χτίζεται στην πράξη καθημερινά.

2. Το Στέλεχος Νέου Τύπου: Ο Επαγγελματίας Επαναστάτης

Χωρίς στελέχη Νέου Τύπου, δεν υπάρχει Κόμμα Νέου Τύπου. Να ξεπεράσουμε την εκχυδαϊσμένη πια μεθοδολογία επιλογής στελεχών που μας κληροδότησαν ειδικές συνθήκες ανασυγκρότησης του Κόμματος και ο μύθος του Ραχμετόφ.

Χρειαζόμαστε καθοδηγητές που να συνδυάζουν: Μαρξιστικότητα, Μαχητικότητα, Μαζικότητα, Μεθοδικότητα. Δεν αρκεί η διαθεσιμότητα ούτε η τυφλή αυταπάρνηση. Το στέλεχος πρέπει να κρίνεται όχι από την βολική υπακοή, αλλά αν γίνεται κομμουνιστής καθοδηγητής, πολιτικός οργανωτής, επιτυχημένος προπαγανδιστής και αγωνιστής ηγέτης, αν παρακινεί τις μάζες και δημιουργεί νέα/νεαρά, τολμηρά στελέχη. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την τυποποίηση της δουλειάς που μοιάζει με ρόδα ποντικιού, κατασπαταλώντας δυνάμεις αναποτελεσματικά, την απομόνωση και δαιμονοποίηση της πρωτοβουλίας, τη γραφειοκρατικοποίηση που αντικειμενικά δεν μπορεί να προχωρήσει τη δουλειά δημιουργικά και εξειδικευμένα, τη παρουσίαση στρεβλής εικόνας που ενέχει σοβαρούς κινδύνους.

3. Ιδεολογικοί και Οργανωτικοί Επίτροποι: Δεξαμενή Μάχης

Σύντροφοι με εμπειρία από ανοδικές καμπές, ηλικίες 60-90, να αξιοποιηθούν ως πολιτικοί επίτροποι. Με παρουσία σε συχνές Κομματικές Σχολές, μαθήματα/συζητήσεις, εκδρομές ΠΕΑΕΑ, μέσα στην καθημερινή πάλη. Η κομματική μνήμη δεν είναι ανάμνηση, είναι εργαλείο μετάδοσης οργάνωσης, θυμοσοφίας και τέχνης του ταξικού πολέμου, φορέας Επαναστατικής Παράδοσης. Παράλληλα, η ιδεολογική δουλειά δεν είναι ατομικό «χόμπι» και το γενικό κάλεσμα για διάβασμα είναι ανούσιο χωρίς ενιαίο συλλογικό σχέδιο και έλεγχο. Η θεωρητική εργασία δεν είναι πολυτέλεια - είναι όπλο. Χωρίς αυτήν, ο αγώνας μετατρέπεται σε τυφλή πάλη. Η θεωρία οπλίζει τη συνείδηση, και η συνείδηση το όπλο.

Διψάμε για ένα πολύβουο, ζωηρό Κομμουνιστικό μελίσσι θεωρητικής και πρακτικής εργασίας με κεντρικό σχεδιασμό. Επιμελημένη καθοδήγηση από ιδεολογικούς επίτροπους με πάλη πρώτα και κύρια για τη μεθοδολογία εργασίας, ενάντια στη διάσπαση προσοχής, την υπερπληροφόρηση - σύγχρονα όπλα αποπροσανατολισμού. Ερευνα, παρουσίαση και συζήτηση εργασιών από όλα τα κομματικά μέλη, ιδεολογική άμιλλα με τις καλύτερες εργασίες (ΚΟΜΕΠ). Τετράμηνα ανοιχτά σχολεία επαναστατών ΚΝΕ - μη δασκαλοκεντρικά. Επιστημονικά Σχολικά Αντισυγγράμματα ως βοήθεια σε δασκάλους και γονείς. Αναγνώριση του ρόλου του Κομμουνιστή Γονέα.

4. Ταξική Πάλη: Στρατηγική Επέμβαση στα Μέσα Παραγωγής

Τυχαία διάχυση δυνάμεων και πρόσκαιρα μπαλώματα όπου εμφανιστεί η ανάγκη μόνο; `Η το κόμμα πρέπει να επιλέξει πού να ιεραρχεί και να συγκεντρώνει σχεδιασμένα δυνάμεις του; Στους πιο μαζικούς μεν αλλά ευμετάβλητους χώρους; Σούπερ μάρκετ, τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, τουρισμό; Στους πιο καρποφόρους; Εκεί που έχουμε μέλος ή εκεί που υποφέρει περισσότερο η εργατική τάξη; `Η κατά προτεραιότητα στους κρίσιμους κόμβους της καπιταλιστικής παραγωγής - ενέργεια, μεταφορές, λιμάνια, δίκτυα, βιομηχανία στρατηγικών αγαθών (φάρμακο, ορυκτά, πετροχημικά, τρόφιμα/ποτά). Εκεί όπου ακόμα και ένας μικρός αλλά αποφασισμένος επαναστατικός πυρήνας μπορεί να προκαλέσει πολλαπλάσιο αποτέλεσμα ενάντια στην κερδοφορία και στην εξουσία της αστικής τάξης και να παρασύρει ευρύτερες εργατικές δυνάμεις;

Αυτό σημαίνει: συστηματική χαρτογράφηση χώρων, ιεράρχηση στόχων, χρέωση στελεχών με στόχο και χρονικό πλάνο, ανάλυση των ιδεολογημάτων και τρόπων αποτελεσματικής σύγκρουσης με αυτά, μελέτη της πιο ταιριαστής οργάνωσης της δουλειάς, έλεγχο, κριτική, επανασχεδιασμό.

Η έννοια του επαγγελματία επαναστάτη παραμένει επίκαιρη: πλήρους απασχόλησης, στοχοπροσηλωμένος, μέρος της τάξης του, υλικά και πολιτικά θωρακισμένος, να κρίνεται πάνω στα αποτελέσματα της δουλειάς του.

5. Κανένα μέλος Χωρίς Χρέωση - Καμία Χρέωση Χωρίς Πλάνο

Το κόμμα δεν είναι όμιλος συζητήσεων αλλά μηχανισμός κομμουνιστικής δουλειάς. Δεν είμαστε λίγοι. Εχουμε πληθώρα αναξιοποίητου δυναμικού. Αναπόφευκτα θα γίνουμε και πρέπει περισσότεροι. Οι εδαφικές, στραμμένες στην εργατική τάξη ως οργάνωση εκεί που δουλεύει ο εργάτης - όχι εκεί όπου κοιμάται. Δύο κομματικά μέλη και ένα στέλεχος απάνω σε χώρο μέσων παραγωγής που ιεραρχούμε. Τριμηνιαίο πλάνο ελέγχου. Σαφής οργανωτικός στόχος δικτύου και χρονοδιάγραμμα, π.χ.: 1 μέλος - 10 οργανωτές - 100 εργάτες.

Παράλληλα, πανελλαδική ομάδα χρεωμένη να καταγράφει τους ανέργους και να τους στηρίζει με στοχοπροσηλωμένη παρακολούθηση θέσεων εργασίας. Σχέδιο πενταετίας στην ΚΝΕ, με καθοδήγηση προς εκπαίδευση, πιστοποίηση, χώρο δουλειάς με υλική στήριξη. Ιεράρχηση της δουλειάς της ΚΝΕ στα ΙΕΚ και στα αντίστοιχα ιδρύματα με χρεωμένους οργανωτές από τους αντίστοιχους χώρους εργασίας.

6. Η συμμαχική τακτική στην πράξη

Την τακτική συμμαχιών, η εργατική τάξη, δεν την χτίζει με ευχολόγια, αλλά με έμπρακτη στήριξη και κοινή δράση για απτά συμφέροντα ενάντια στην καταπίεσή τους. Λαϊκά Συμβούλια/Συνελεύσεις στη βάση πλαισίου σύντομου υλικού, να συνεγείρει, αντιιμπεριαλιστικό-αντιμονοπωλιακό. Το πλαίσιο αυτό πρέπει να αφορά τους άξονες: Ψωμί, Γη, Στέγη, Παιδεία, Υγεία, Ελευθερία, Αυτάρκεια, Ανεξαρτησία από ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Εδραιώνεται στην κοινή πάλη στις αλυσίδες παραγωγής, π.χ. εργάτες γης, φτωχοί αγρότες, μεταφορείς, βιομηχανικοί εργάτες, εμπόριο.

7. Τι Σημαίνει «Συγκεντρώνω Δυνάμεις»;

Η επανάσταση δεν προετοιμάζεται μόνο με λόγια, ούτε περιμένει την άδεια της Ιστορίας.

Σημαίνει διεισδύω στις μάζες, γίνομαι παράδειγμα, κερδίζω την εμπιστοσύνη στην πράξη, ψηλώνω το επίπεδο χωρίς υπεροψία, παλεύω να γίνομαι προεικόνιση του Ανθρώπου του Κομμουνισμού, κόντρα σε φαλλοκρατία, πουριτανικές ιδεοληψίες, ευρωκεντρικές μισαλλοδοξίες. Χτίζω αγωνιστικά σχολεία εργατικής εξουσίας που καλλιεργούν συλλογικότητα, προλεταριακή ηθική, πίστη στην κινητήρια δύναμη του κοινωνικού παραγωγού, την αποτελεσματική διεθνιστική αλληλεγγύη, ελίσσομαι αξιοποιώντας κάθε σύγκρουση συμφερόντων, διαρρηγνύω τις ρωγμές. Σκάκι αλλά και πολιτικό Jiu-Jitsu.

Να είμαστε αμείλικτοι στην ανάλυση, σταχανοφικοί στην υλοποίηση, ευέλικτοι στην τακτική και αμετακίνητοι στον στόχο. Θα νικήσουμε!