Σύντροφοι και συναγωνιστές,

Από το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ και μετέπειτα συμμετέχω ενεργά, συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ. Προσπαθώ όσο μπορώ, να συμβάλω και εγώ βάζοντας ένα λιθαράκι στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, στον αγώνα να φθάσουμε στον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, ανατρέποντας τον σημερινό βάρβαρο κι απάνθρωπο καπιταλισμό.

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις 103 σελ. των θέσεων της ΚΕ και συμφωνώ. Το Κόμμα μας έχει ιδεολογικά κάνει σημαντικά βήματα, άλματα μπορώ να πω, κυρίως με το Πρόγραμμά του, τις εκτιμήσεις για τις αιτίες πτώσεις του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και με τις θέσεις μας για όλα τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός μας. Είμαστε το μόνο αντισυστημικό κόμμα με σαφείς και ξεκάθαρες θέσεις για την Παιδεία, την Υγεία, τη λαϊκή Κατοικία, την Εργασία, τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό, το Περιβάλλον, τις Γυναίκες, την φροντίδα του Παιδιού, των ηλικιωμένων κ.λπ. Κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να εγγυηθεί και δεν θέλει άλλωστε - το δείχνει και η πρακτική τους, γιατί κυβέρνησαν και κυβερνούν - στο να λύσουν τα 4 για μένα βασικά αγαθά του ανθρώπου που είναι η δουλειά με δικαιώματα για όλους (και όχι των μελών του Κόμματός τους), το σπίτι για όλους, την δωρεάν Υγεία όλων των βαθμίδων για όλους και την δωρεάν Παιδεία. Αυτά τα αγαθά αποτελούν το 80% των αναγκών του ανθρώπου, που αν τα έχει λυμένα, μπορεί να κατακτήσει όλα τα υπόλοιπα που ανέφερα παραπάνω. Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αυτά τα αγαθά τα είχαν λύσει.

Αυτά μαζί και όλα τα άλλα κοινωνικά προβλήματα πρέπει καθημερινά να τα θέτουμε, σε κάθε συζήτηση και επαφή με εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους, αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, νεολαία κ.λπ. Γι αυτά πρέπει να τον καλούμε να αγωνιστεί και αυτός μαζί μας για να τα κατακτήσουμε.

Ομως σύντροφοι, πρέπει να βελτιώσουμε τον τρόπο επαφής - επικοινωνίας με τους γύρω μας. Δυστυχώς είναι πολλοί, θα έλεγα οι περισσότεροι, που όχι μόνο δεν μας διαβάζουν, αλλά ούτε μας ακούν. Μου έχει μείνει ακόμα χαρακτηριστική η τελευταία φράση της σ. Παπαρήγα από τη συνέντευξή της στον κ. Παπαδάκη στις 27.05.2012. «Οποιος δεν μας ψηφίζει να ξέρει ότι διαφωνεί με αυτά που λέμε, όχι με αυτά που του λένε οι άλλοι ότι λέμε. Αυτό είναι το θέμα!».

Ναι σύντροφοι αυτό είναι το θέμα. Δεν φτάνει να έχουμε σωστές θέσεις για τα προβλήματα, πρέπει -όσοι δεν έχουμε το χάρισμα της επικοινωνίας- να μπορούμε να βελτιωθούμε - ώστε να πείσουμε τον κόσμο να μας διαβάζει. Να διαφωνεί όσο θέλει με το ΚΚΕ, γι' αυτά που διαβάζει και όχι για αυτά που άλλοι του είπαν να λέει.

Μερικές προτάσεις βελτίωσης της οργανωτικής και ιδεολογικής μας δουλειάς στις ΚΟΒ, από έναν έστω και μη οργανωτικά ενταγμένο σύντροφο, αλλά καθημερινά δίπλα σας.

Α) Πρέπει να καταγράψουμε στον Δήμο μας, όσους περισσότερους από αυτούς που μας ψήφισαν στις εκλογές. Κάποιοι εδώ θα πούνε μας λες το αυτονόητο. Ομως σύντροφοι θέλει πολύ συστηματική δουλειά με τη συμμετοχή όλων των συντρόφων της ΚΟΒ. Για να αξιοποιήσουμε τον καθένα πρέπει να γνωρίζουμε πού δραστηριοποιείται (Εργασία, παιδιά, Αθλητισμό μαζικούς φορείς κ.λπ.). Ετσι θα ξέρουμε σε κάθε εργασιακό και μαζικό χώρο πως αξιοποιούμε της επαφές μας. Δεν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να δούμε ποιους ξέρει ο καθένας ώστε σε κάθε εκλογές να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Μοιράζουμε αρμοδιότητες ανάλογα με το τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Αναθέτουμε στους φίλους μας και τους συνταξιούχους στα οργανωτικά θέματα, ειδοποιήσεις, ενημερώσεις φίλων κ.λπ. Αξιοποιούμε κάθε μέσο που διαθέτουμε, «Ριζοσπάστη», ΚΟΜΕΠ, εκδόσεις ΣΕ, ενημερωτικά φυλλάδια, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.

Β) Πολλοί σύντροφοι γνωρίζουν, ελάχιστοι όμως αξιοποιούν τα ένθετα και τα ιστορικά θέματα του Κόμματος. Ισως οι περισσότεροι να έχουν ξεχάσει ή να μην μπορούν να τα βρουν εύκολα όταν χρειάζεται, ώστε να λύνουν απορίες συντρόφων, φίλων και κυρίως ανθρώπων στον περίγυρό τους, όταν στον αστικό Τύπο δημοσιεύονται διάφορα συκοφαντικά άρθρα για τα οποία το Κόμμα έχει απαντήσει. Προτείνω στο site του Κόμματος να συμπεριληφθούν σε ένα αρχείο όλα τα ένθετα, τα ιστορικά κείμενα, οι θέσεις του Κόμματος για όλα τα Κοινωνικά θέματα και φυσικά μαζί το Πρόγραμμα και το Καταστατικό. Για όσους τα έχουν ξεχάσει, στη θέση: Ριζοσπάστης - Ειδικές Σελίδες - Ιστορική διαδρομή - Ενθετα ιστορίες - Ειδικές εκδόσεις, υπάρχει ένα σοβαρό ιδεολογικό υλικό το οποίο, ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να αξιοποιηθεί, προς φίλους μας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. (Δουλειά ιδεολογικού υπεύθυνου της ΚΟΒ).

Γ) Σε κάθε άρθρο στελέχους του Κόμματος ή δημοσιογράφου μέλους του Κόμματος, όταν γίνεται αναφορά σε σημαντικά στοιχεία από διάφορες πηγές (ΕΛΣΤΑΤ, ΟΟΣΑ, ΕΕ, αστικός Τύπος κ.λπ.) να γίνεται σαφή αναφορά της πηγής (ονομασία - τίτλος άρθρου, ημερομηνία), γιατί η δυσπιστία πολλών απέναντι στο Κόμμα μας είναι μεγάλη, εκφράζεται πολλές φορές, με απαξιωτικά σχόλια και χαρακτηρισμούς «έλα τώρα το ΚΚΕ τα λέει αυτά». Επίσης οι τίτλοι να είναι μικροί και το κείμενο να χωρίζεται σε ενότητες ανά θέμα που αναφέρεται, ώστε να είναι πιο ευκολοδιάβαστο και να μπορούν να συγκρατηθούν τα σημαντικότερα.

Δ) Στα θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Περιφερειών και Δήμων, οι θέσεις αναφέρονται επιγραμματικά και γενικά μόνο στο Γ4 κεφάλαιο και στο τέλος σελ. 130 «Η αναβάθμιση της διατμηματικής επεξεργασίας για την παρέμβασή μας στις Περιφέρειες και τους δήμους». Ομως στον τόπο της κατοικίας του ο εργαζόμενος περνάει τα 2/3 του χρόνου της ζωής του και η ποιότητα ζωής σε κάθε Δήμο πρέπει να έχει μεγάλο βάρος για μας. Οι παρεμβάσεις των δημάρχων μας και στελεχών μας στην ΤΑ στο πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ αποτελούν οδηγό για τις συλλογικές επεξεργασίες του Κόμματος για την ΤΑ.

Ε) Μέχρι σήμερα για μια σειρά σημαντικά κοινωνικά προβλήματα έχουν γίνει διάφορες ημερίδες και πανελλαδικές ή περιφερειακές του Κόμματος και έχουν κυκλοφορήσει σε βιβλία ή φυλλάδια οι εισηγήσεις. Το υλικό αυτό πρέπει να κωδικοποιηθεί με ευθύνη της ΚΕ και να αποτελέσει συλλογική απόφαση του Κόμματος. Ολες οι αποφάσεις να είναι αναρτημένες στο site του Κόμματος, εύκολα αξιοποιήσιμες.

ΣΤ) Τέλος σύντροφοι πρέπει στις θέσεις να συμπεριληφθούν και τα προβλήματα - ανάγκες 2,6 εκατ. συνταξιούχων, μπορεί να είναι απόμαχοι της δουλειάς, όχι όμως και της ζωής.

Μαζί σας στον αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριό μας.

Συντροφικά

Συμφωνώντας με τις Θέσεις της Κ.Ε. και με την ανάγκη αναβάθμισης ολόκληρης της κομματικής λειτουργίας στη βάση του Προγράμματος, κρίνω σκόπιμο να σταθώ σε μια, κατά τη γνώμη μου, σοβαρή έλλειψη των Θέσεων. Αναφέρομαι στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην ομοφοβία, την καταπίεση που υφίστανται άνθρωποι με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου.

Η νέα όξυνση των καπιταλιστικών ανταγωνισμών διεθνώς και η πολεμική προετοιμασία διαμορφώνουν επικίνδυνο πεδίο. Καταστολή και ενσωμάτωση αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη. Ετσι βλέπουμε τάση διεύρυνσης των κρατών που ποινικοποιούν τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, π.χ. από το νέο, υποστηριζόμενο από τη Ρωσία, καθεστώς της Μπουρκίνα Φάσο και ορυμαγδό ομοφοβικών νομοθετημάτων στις ΗΠΑ. Αλλωστε έχει ξανασυμβεί ιστορικά, να συνοδεύεται η πολεμική εμπλοκή από δίωξη της «ομοφυλοφιλίας», γιατί δεν είναι το ίδιο «παραγωγική» για την πολεμοκάπηλη αστική τάξη, γιατί είναι ένας αποδιοπομπαίος τράγος που μπορεί να συσπειρώσει το «έθνος» κ.λπ. Από την άλλη νέες μορφές ενσωμάτωσης χρησιμοποιούν δεδομένα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα για να ξεπλύνουν τις αστικές επιδιώξεις («pinkwashing»), με χαρακτηριστικό παράδειγμα το γενοκτονικό Ισραήλ. Αυτές οι πλευρές δεν μπορούν να είναι αδιάφορες για το εργατικό κίνημα και το Κ.Κ.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, στη βάση της κοινωνικοποίησης της εργασίας αλλά και των αγώνων, ανεξαρτήτως του προσανατολισμού τους, ορισμένων «ΛΟΑΤΚΙ» ανθρώπων, σήμερα έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών και παροχής της επιπλέον στήριξης (υγεία και ειδικότερα ψυχική, εργασία, εκπαίδευση, πολιτισμός, οικογένεια) που χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Οπως άλλωστε για όλο τον λαό, ο καπιταλισμός είναι το εμπόδιο. Πρόκειται για αντίφαση πάνω στην οποία το Κόμμα μπορεί να αναπτύσσει παρέμβαση για τα «ΛΟΑΤΚΙ» ζητήματα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Προκύπτει επομένως ότι η συζήτηση για τα παραπάνω δεν είναι «ψύλλος στ' άχυρα» για το Κ.Κ.

Η περιγραφή των ειδικότερων προβλημάτων ευαλωτότητας των μη ετεροφυλόφιλων εργαζομένων, που προκύπτουν από την ταξική καταπίεση, δεν αρκεί. Τα προβλήματα και η επιπλέον καταπίεση είναι εδώ. Δεν βοηθάνε επίσης επιφανειακές, άνευρες ανακοινώσεις μια στο τόσο μετά από ένα ακραίο περιστατικό ομοφοβικής ή τρανσφοβικής επίθεσης. Το Κόμμα μπορεί να ξεκινήσει, έστω καθυστερημένα, μια σοβαρή μελέτη για το κύριο: τι είναι ομοφοβία, τι είναι τρανσφοβία, πότε γεννήθηκαν και σε ποιο οικονομικό - κοινωνικό πλαίσιο, γιατί αναπαράγονται σήμερα, πώς συνυπάρχουν η «χαλαρή» ή «ακραία» ομοφοβία με την ενσωμάτωση. Στον βαθμό που δεν κινούμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση ακόμα και η κριτική του Κόμματος ενάντια στην ευρωενωσιακή προπαγάνδα καθίσταται άσφαιρη. Οσο υποβιβάζουμε την καταπίεση των μη ετεροφυλόφιλων εργαζόμενων σε ζήτημα ανοχής και απλής καταδίκης ορισμένων ομοφοβικών συμπεριφορών ή σε ζήτημα «ατομικού γνωρίσματος» τόσο δυσχεραίνεται ακόμα και ο διαχωρισμός από την προπαγάνδα των αστικών επιτελείων για σεβασμό στη «διαφορετικότητα» και την επιφανειακή «συμπερίληψη».

Αντίστοιχα, η μονομέρεια και ένας σχετικός ακαδημαϊσμός στην αντιπαράθεση με τον «υποκειμενικό ιδεαλισμό», που πράγματι συμβάλλει στη χειραγώγηση διά του κατακερματισμού της συνείδησης σε επιμέρους ταυτότητες, δεν βοηθάνε. Πολύ πριν τον μεταδομισμό κ.λπ. υπήρχε το στίγμα, ο φόβος, ο εξευτελισμός, η απόλυση, η δολοφονία, το περιθώριο, η αυτοκαταπίεση και η ψυχική ανημπόρια που καθιστούν τον άνθρωπο εκ των πραγμάτων χειραγωγημένο, διχοτομημένο σε «δημόσιο» και «ιδιωτικό», στο περιθώριο της κοινωνικής δραστηριότητας. Αυτό που επιδιώκω να πω είναι ότι το «Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία» και η υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο είναι ένα κομμάτι της εικόνας, μέσα στην οποία όμως υπάρχει και μια αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα πολλές φορές μη αξιοβίωτη. Πώς να αντιπαρατεθούμε λοιπόν σε μεταμοντέρνες θεωρίες που μάχονται την «ολότητα» και θεοποιούν τη «διαφορά» όταν εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε διαλεκτικά τη σχέση τους έχοντας εκτός οπτικού πεδίου την πνιγμονή που νιώθει ένας γκέι εργάτης;

Με αυτήν την έννοια, η απουσία αναφοράς στην ομοφοβία στις Θέσεις φαίνεται να συνδέεται με τη λαθεμένη από όλες τις απόψεις θέση για τον πολιτικό γάμο και την τεκνοθεσία, που δεν επιτρέπει στο Κόμμα να ανοίξει το οποιοδήποτε μέτωπο πάλης σχετικά με αυτά τα ζητήματα στην ελληνική κοινωνία. Στην ίδια λαθεμένη λογική εντάσσονται, ανεξάρτητα από προθέσεις: η μη ύπαρξη ενότητας για την ψυχική υγεία ομοφυλόφιλων και διαφυλικών στην Ημερίδα για την Ψυχική Υγεία, απρόσεκτες προτάσεις π.χ. περί «επιτροπείας», αναπαραγωγή απαράδεκτων ρατσιστικών ομοφοβικών άρθρων από το 902 την περίοδο συζήτησης των σχετικών νομοσχεδίων, η αναπαραγωγή από τον «Ριζοσπάστη» ως άποψη «νομικών κύκλων» τμήματος άρθρου γνώμης συγκεκριμένου δικηγόρου-συντάκτη των εφημερίδων «Σύναξη» και «Χριστιανική», η ελλιπής παρουσίαση από τον «Ριζοσπάστη» της τοποθέτησης της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας για την τεκνοθεσία, η απουσία ρεπορτάζ για την παρέμβαση των ΗΠΑ μέσω του Evangelical Christian Humanitarian Outreach for Cuba ενάντια στον νέο Οικογενειακό Κώδικα της χώρας, η εν γένει πολλές φορές άνευ στοιχειώδους γνωσιοθεωρητικού υποβάθρου «συζήτηση» για το «Αγιο Δισκοπότηρο» της «αιτίας» της ομοφυλοφιλίας.

Η επεξεργασία σοβαρών θέσεων από ένα Κ.Κ. πάνω σε αυτά τα θέματα δεν συνεπάγεται προσχώρηση στη «διαθεματικότητα» ή την πολιτική των «ταυτοτήτων» που αναπαράγουν τη λογική του αλλοτριωμένου ανθρώπου στον καπιταλισμό. Σήμερα στην Ελλάδα λείπει μια μαζική μαχητική ταξική γραμμή σχετικά με την καταπίεση των ανθρώπων με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να αναπτυχθεί και να στηριχθεί η αλληλεγγύη μέσα στο εργατικό κίνημα, η ορατότητα ανθρώπων, ζευγαριών, οικογενειών (στην κοινωνία και στην Τέχνη) και η ανοιχτή κοινωνική επαφή, οι ειδικότερες ανάγκες και με ρυθμίσεις σε οικογενειακά και γονεϊκά ζητήματα. Το κυριότερο, να μελετηθεί και να αναδειχθεί η αιτία όσης επιπλέον κοινωνικής καταπίεσης βιώνει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, να απλώσουμε το χέρι, να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να οργανώσουμε με βάση την επαναστατική διέξοδο για την κοινωνική απελευθέρωση. Στην Ελλάδα αυτό μπορεί να το κάνει το Κ.Κ.Ε.