Το ζήτημα του πώς κατακτιέται στην πράξη, μέσα στην ίδια την κομματική λειτουργία, ο πρωτοπόρος και επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος - το πώς αξιώνεται να είναι πραγματικά ένα Κόμμα παντός καιρού - δεν αποτελεί ευχολόγιο, αλλά απόλυτη αναγκαιότητα για την επίτευξη των επαναστατικών μας σκοπών.

Η ανάγκη αυτή, της εναρμόνισης της καθημερινής δράσης με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, δεν μας απασχολεί πρώτη φορά. Ωστόσο, η κατανόηση ότι η σημερινή φάση απαιτεί την επίλυση αυτής της «αναντιστοιχίας», όχι μόνο λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης του αντιπάλου, αλλά κυρίως ως δυνατότητα η οποία γεννήθηκε από τη δράση όλου του Κόμματος - που σε καμία περίπτωση δεν ήταν δεδομένη - διαμορφώνει την ημερήσια διάταξη για το αποφασιστικό άλμα που χρειάζεται να γίνει στην ποιότητα της δουλειάς μας.

Οι βασικοί άξονες που διατυπώνονται στις θέσεις της ΚΕ προσανατολίζουν τη σκέψη μας γύρω από το πώς η δουλειά μας μπορεί να ενισχύσει ολόπλευρα τον χαρακτήρα του Κόμματος και να αποτελέσει σταθερή βάση για την επαναστατική του ανάπτυξη. Η πείρα των οργανώσεών μας στον κλάδο των Κατασκευών μπορεί να στηριχθεί σε αυτούς τους άξονες και να εξελιχθεί περαιτέρω.

Πιο συγκεκριμένα:

Η προσπάθειά μας να αντιπαρατεθούμε με τα ιδεολογήματα που γεννά η καπιταλιστική ανάπτυξη στον κλάδο και η συσχέτισή του με τη στροφή στην πολεμική οικονομία, επιβεβαιώνουν ότι η πρώτη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να σταθούμε πραγματικά ως Κόμμα παντός καιρού είναι να βαθύνουμε στην ιδεολογική δουλειά, όχι ως αφηρημένη μελέτη ή δημοσιογραφική έρευνα, αλλά ως ικανότητα να μετατρέπουμε τη γνώση σε καθοδήγηση, σε πράξη, σε παράδειγμα.

Γιατί δεν αρκεί να παραθέτουμε αριθμητικά στοιχεία από την κερδοφορία των επιχειρήσεων του κλάδου ή από τα χιλιόμετρα των οδικών αξόνων που είναι ενταγμένοι στο διαμετακομιστικό σύστημα «διπλής» χρήσης. Χρειάζεται να φωτίζουμε τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης, τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, τη διέξοδο και την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Η ιδεολογική δουλειά είναι κύρια ζήτημα μεθόδου, τρόπου σκέψης και στάσης απέναντι στην πραγματικότητα. Δεν εξαντλείται στις σχολές, στις ανακοινώσεις ή στις εισηγήσεις αλλά είναι το νήμα εκείνο που πρέπει να διαπερνά κάθε πλευρά της κομματικής ζωής - από τη συνεδρίαση της ΚΟΒ μέχρι τη συζήτηση με τον συνάδελφο στον χώρο δουλειάς.

Είναι αυτό που επιτρέπει σε κάθε Κομματική Οργάνωση να βλέπει πιο μακριά, να εξηγεί το «γιατί» πίσω από τα φαινόμενα και να κατευθύνει τη δράση της τάξης μας. Είναι όρος για τη χάραξη του αυτοτελούς σχεδίου σε κάθε χώρο ευθύνης, ενός σχεδίου που δεν εκπονείται «παράλληλα» με τη διαπάλη αλλά εμπεριέχει τη δουλειά με το Πρόγραμμα ως βασικό στοιχείο.

Σε αυτή την κατεύθυνση, μόνο όταν ο κάθε κρίκος της Οργάνωσης τροφοδοτείται από τη στρατηγική μας, μπορεί να αναπτύξει το «ειδικό»: την πρωτοβουλία, την τακτική, τον συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς αλλά και την αντοχή που αντιστοιχεί στις ανάγκες και στα καθήκοντα του κλάδου ή του χώρου δουλειάς. Ετσι, η καθοδήγηση παύει να είναι τυπική «υλοποίηση οδηγιών» και γίνεται δημιουργική επεξεργασία της πολιτικής μας μέσα σε αυτές τις πραγματικές συνθήκες.

Με ποια μέθοδο και κριτήριο άλλωστε πρέπει να εξετάσουμε το τι ακριβώς μπαίνει εμπόδιο, ώστε να το ξεπεράσουμε, στους εργαζόμενους στον χώρο ευθύνης μας για τη στρατολόγηση νέων δυνάμεων;

Πώς αλλιώς θα μπορέσουμε να αντιπαλέψουμε πιο ουσιαστικά την επιρροή της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της αστικής ιδεολογίας στους συναδέλφους μας, όχι μόνο από την πλευρά της εν δυνάμει διαμόρφωσης υλικών προϋποθέσεων για ενσωμάτωση στο σύστημα αλλά κυριότερα, πώς θα σπάμε την αντίληψη ότι αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος; Πώς θα τα καταφέρουμε αν δεν διαθέτουμε συλλογικά τα εφόδια να αναδείξουμε τον αντιλαϊκό και αντιφατικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το ότι ο αντίπαλος δεν είναι ανίκητος;

Οτι δηλαδή πέρα από τον άδικο και μακριά από τις λαϊκές ανάγκες προσανατολισμό που έχει αυτός ο δρόμος, στέκει μπροστά μας προς αποκάλυψη ότι μια διαφορετική οργάνωση της παραγωγής θα μπορούσε να απελευθερώσει όλες τις πραγματικές δυνατότητες που έχει σήμερα η εποχή.

Μπορούν να αποτελέσουν στοιχεία ιδεολογικής αντεπίθεσης ζητήματα που αναδεικνύονται διεθνώς, ανεξάρτητα από τις επιμέρους εθνικές διαφοροποιήσεις οι οποίες είναι υπαρκτές, όπως η σημαντική διαχρονική υστέρηση του κλάδου των κατασκευών στην αυτοματοποίηση και ο προβληματισμός για τη χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, σε σχέση με άλλους κλάδους της οικονομίας (γεγονός που επισημαίνεται επανειλημμένα σε εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, σε μελέτες μεγάλων συμβουλευτικών εταιρειών κ.λπ.).

Αυτό δηλαδή που για την κοινωνική εξέλιξη παρουσιάζεται σαν πρόβλημα, θορυβεί τους καπιταλιστές μόνο όσο επηρεάζει την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητά τους, αφού την ίδια ώρα μπορούν να απασχολούν για περισσότερο χρόνο, περισσότερους εργαζόμενους, η εργασία των οποίων αποτελεί τη μοναδική πηγή υπεραξίας.

Ζητήματα δηλαδή που μπορούν να τροφοδοτήσουν τις δυνάμεις μας με μεγαλύτερη πολιτική αυτοπεποίθηση, ώστε με καλύτερους όρους να εκπληρώνουμε τον ρόλο μας σαν λαϊκοί ηγέτες μέσα στους χώρους δουλειάς, όταν αυτά θεμελιώνονται πάνω στα κεντρικά στοιχεία της κοσμοθεωρίας μας, όπως ο βασικός νόμος της κοινωνικής εξέλιξης και της αναντιστοιχίας των σχέσεων παραγωγής και παραγωγικών δυνάμεων. Να οπλίσουν με αποφασιστικότητα αλλά και με ανάπτυξη της έγνοιας για την συγκέντρωση δυνάμεων απέναντι στον αντίπαλο, ο οποίος δεν είναι ανίκητος.

Υπό αυτό το πρίσμα, μαζί με την κατάλληλη προσαρμογή της ιδεολογικής δουλειάς και διαπάλης στο πλαίσιο του κινήματος, αυτή μπορεί να αλληλοτροφοδοτήσει την πείρα και την αυτοτελή δράση, ενισχύοντας πως όταν εξυπηρετείται αυτός ο προσανατολισμός, η πάλη μέσα στους χώρους δουλειάς μπορεί να γίνει σχολείο για την πάλη απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Μόνο σε αυτή την κατεύθυνση, η πάλη μπορεί να μην περιορίζεται στη μεμονωμένη εταιρεία αλλά να συνδέεται με τη στρατηγική του κεφαλαίου, του κράτους, της ΕΕ και ΝΑΤΟ. Να δημιουργείται έτσι, ένα πιο εύφορο έδαφος ώστε οι εργαζόμενοι να μαθαίνουν να μετρούν τις δυνάμεις τους, να εμπιστεύονται τις συλλογικές τους δυνατότητες και να διαμορφώνουν την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να αντιπαρατεθούν με την εργοδοσία και το κράτος. Με καλύτερους όρους μπορεί να πέσει στο κενό η αυταπάτη για δίκαιο αστικό κράτος ή μια σωτήρια κυβέρνηση στον καπιταλισμό, όταν μέσα σε χώρους δουλειάς προβάλλεται η ελπίδα που βρίσκεται στην οργάνωση, στην αντίσταση και τη διεκδίκηση. Η συλλογική δράση είναι αυτή που μπορεί να δώσει το πάνω χέρι στους εργαζόμενους ώστε πιο εύκολα να καταλάβουν, «γιατί χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά», μα κυριότερα, να αφουγκραστούν τους πραγματικούς όρους και προϋποθέσεις όπου αυτό το σύνθημα μπορεί να γίνει πράξη, σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές στον δρόμο της ανατροπής.

Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω τη συμφωνία μου με τις θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος. Θεωρώ ότι αποτελούν πολιτικό κείμενο παρακαταθήκη ως προς τις επεξεργασίες και τον σχεδιασμό της παρέμβασης του ΚΚΕ το επόμενο διάστημα.

Μελετώντας το κείμενο αναρωτήθηκα γιατί μπαίνει τόσο επιτακτικά σήμερα η αναγκαιότητα ολόπλευρης ισχυροποίησης του Κόμματος, αφού το σύνθημα «Κόμμα Παντός Καιρού», όχι ως σύνθημα, αλλά ως ουσία, πρέπει να διέπει τη λειτουργία του από πάνω ως κάτω και από κάτω προς τα πάνω, σε κάθε δραστηριότητα, σε κάθε απόφαση και εν τέλει στη σκέψη κάθε μέλους. Εξάλλου δεν είναι και για το οποίο συζητάμε ούτε πρώτη φορά και σίγουρα ούτε και τελευταία.

Ωστόσο η ανάλυση που γίνεται στο κείμενο των Θέσεων για την εθνική και διεθνή πραγματικότητα, σε όλους τους άξονες, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης του γιατί η σημερινή και μελλοντική πραγματικότητα που βιώνει και θα βιώσει η εργατική τάξη και ο λαός, επιβάλλει την ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος σε όλους τους τομείς. Στους δύσκολους καιρούς που έρχονται, με την όξυνση των ανταγωνισμών και το ξαναμοίρασμα του κόσμου με την κατά μέτωπο επίθεση που θα δεχθεί το Κόμμα, μόνο ως σύνθημα δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα όσα αναφέρουν οι Θέσεις. Θέτοντας την ΚΟΒ στο επίκεντρο η βελτίωση της ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης πρέπει να αντιστοιχηθεί στις απαιτήσεις της περιόδου, που τα χαρακτηριστικά της πολύ εύστοχα αναλύονται εντός του κειμένου. Πάνω σε αυτόν τον γενικό άξονα θα ήθελα να βάλω κάποιες σκέψεις όσον αφορά στη δράση μας στον χώρο της Υγείας.

Το διάστημα από το προηγούμενο συνέδριο μετρήσαμε θετικά βήματα σε επίπεδο αρχαιρεσιών (π.χ. ΕΙΝΑΠ, ΕΙΝΑ, ΕΙΝΘ κ.λπ.) όσο και σε επίπεδο ανόδου της κινητικότητας των εργαζόμενων και της διάθεσης για ανάπτυξη αγώνων, ίσως και διευρυμένο κύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που εφαρμόζεται στον εν λόγω χώρο.

Θεωρώ ότι τα συγκεκριμένα βήματα μόνο πρόσκαιρα και τυχαία δεν είναι. Αποτελούν συνάρτηση πολλών παραγόντων όπως:

1) Η προσεγμένη επεξεργασμένη και εκλαϊκευμένη πρόταση του Κόμματος την περίοδο της πανδημίας. Αποκρούσαμε σωστά αντεπιστημονικές θεωρίες συνωμοσίας, αναδείξαμε την πηγή των προβλημάτων όχι την ίδια την πανδημία, αλλά τις αναδιαρθρώσεις στον χώρο της Υγείας που οδηγούν στην εμπορευματοποίησή του, προβάλλαμε σθεναρά το θέμα της επίταξης του ιδιωτικού τομέα. Νομίζω ειδικά στο τελευταίο ζήτημα, βοηθούσε και ν' ανοίξει η συζήτηση για την ανωτερότητα του Σοσιαλισμού και η προβολή των κατακτήσεών του στον χώρο της Υγείας. Θεωρώ ότι σταθήκαμε σωστά και στο ζήτημα συνολικά της διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση και την αστική τάξη ανοίγοντας το μέτωπο σε οπορτουνιστές και σε δυνάμεις από τον «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Η δουλειά στο εν λόγω διάστημα ας αποτελέσει παρακαταθήκη.

2) Οσον αφορά στην παρέμβασή μας στις νεότερες ηλικίες υγειονομικών, πιστεύω ότι η δουλειά που έχει γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια στο επίπεδο της ΚΝΕ και στη δράση μας στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει διαδραματίσει τον ρόλο της. Πιο συγκεκριμένα, η ανάδειξη της ανωτερότητας και των κατακτήσεων του Σοσιαλισμού, ο ρόλος του επιστήμονα, οι αναδιαρθρώσεις στον χώρο της Υγείας ως στρατηγική του Κεφαλαίου, συνέβαλλαν και θα συμβάλλουν, ώστε μία μερίδα νέων επιστημόνων που προέρχονται από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να βγάζουν πιο βαθιά συμπεράσματα, να αρχίζουν να αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική, να μας εμπιστεύονται, να μας ακούνε και να εγκλωβίζονται,να κερδίζονται. Η ΚΝΕ ως νεολαία του Κόμματος παλεύει για τον Σοσιαλισμό και μέσα στους χώρους εκπαίδευσης και ως τέτοια πρέπει ν' ανοίγει όλα τα ζητήματα, με την υπεροχή της ιδεολογίας μας, από τη σκοπιά της στρατηγικής μας. Υπάρχει κόσμος που μας περιμένει, που θέλει να του μιλήσουμε ολόπλευρα, που προβληματίζεται γιατί δε βλέπει τη διέξοδο κι εμείς πρέπει να του τη δώσουμε απλά και κατανοητά. Τα εργαλεία τα έχουμε, ας τα βάλουμε σε πλήρη κίνηση.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θεωρώ ότι πρέπει να σταθούμε σε κάποια ζητήματα ειδικά στον χώρο της Υγείας.

α) Να συνεχίσουμε, όπως σωστά κάνουμε, να σηκώνουμε το ζήτημα της εκπαίδευσης των γιατρών και των υγειονομικών γενικότερα. Οτι αποτελεί ευθύνη του κράτους και όχι των ίδιων. Είναι πολύ μεγάλο κόστος η συμμετοχή σε εκπαιδευτικές διαδικασίες και το γεγονός ότι καλύπτεται από τις φαρμακευτικές εταιρείες, δίνει το πάτημα να μπαίνουν και να αλωνίζουν στα νοσοκομεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επίσης, καλλιεργείται μια λογική εφησυχασμού ειδικά στις νέες ηλικίες του στυλ γιατί να παλέψω για δωρεάν εκπαίδευση αφού θα μου τα καλύψει ο τάδε φαρμακευτικός αντιπρόσωπος.

β) Ν' ανοίξουμε μέτωπο στο ζήτημα του «Ιατρικού Τουρισμού» που τόσο έντονα αναδεικνύεται και δουλεύεται, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τις συμβιβασμένες ηγεσίες των Ιατρικών Συλλόγων πανελλαδικά. Παρουσιάζουν τον «Ιατρικό Τουρισμό» ως πηγή κερδοφορίας και «ευκαιρία» ανάδειξης των δυνατοτήτων της χώρας στον ιατρικό τομέα. Να απαντήσουμε ολοκληρωμένα και ξεκάθαρα και να ανοίγουμε το θέμα της αξιοποίησης των επιστημονικών δυνατοτήτων και επιτευγμάτων προς όφελος των λαϊκών αναγκών. Εν τέλει ποιο θα κερδίσει κι από αυτού του είδους τουρισμού δηλαδή.

γ) Μπορούμε να αναδείξουμε πιο πλατιά τον ρόλο του επιστήμονα από τη δική μας τη σκοπιά. Οχι ως σύνθημα, αλλά στην ουσία του, ως ολοκληρωμένος άνθρωπος που με όπλο τη γνώση και τις τεχνολογικές δυνατότητες συμβάλλει στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και του λαού, θέτοντας στο προσκήνιο την πρόληψη. Ν' αναδείξουμε συγκεκριμένους επιστήμονες του παρελθόντος που επιτέλεσαν αυτόν τον ρόλο, τα επιτεύγματα του Υγειονομικού του ΔΣΕ, τις κατακτήσεις στην Υγεία - Πρόνοια που είχαν οι Σοσιαλιστικές χώρες, μέσα από πολύπλευρες δραστηριότητες και σε χώρους δουλειάς. Θεωρώ ότι τα επόμενα χρόνια πρωταρχικό θα είναι το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης και η χρήση της στον χώρο της Υγείας, με όλες τις αλλαγές που θα επιφέρει και στις εργασιακές συνθήκες, αλλά και στην αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων, εις βάρος του λαού. Με επεξεργασμένες θέσεις που θα εξειδικεύουν να το ανοίξουμε εμείς πρώτοι, χωρίς να δαιμονοποιούμε την εξέλιξη, αλλά με το ερώτημα «από ποιον και για ποιον», από τη σκοπιά του Προγράμματος και της στρατηγικής μας.

Καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου μας. Υγεία και Δύναμη για τα δύσκολα και όμορφα που θα έρθουν.