Καταρχήν συμφωνώ με τις θέσεις της ΚΕ του Κόμματος για το 22ο Συνέδριο. Πιστεύω ότι η πλούσια συζήτηση που ξετυλίγουμε στο Κόμμα, στην εργατική τάξη, όλο τον λαό, το διάστημα που διανύουμε μέχρι το Συνέδριο καθώς και οι αποφάσεις του, θα αποτελέσουν ένα κρίσιμο, πολύτιμο εφόδιο - όπλο για το Κόμμα μας, τα κομματικά μέλη, αλλά και για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, στον αγώνα για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που έχει φάει τα ψωμιά του από καιρό.

Οι σύνθετες και ολοένα και περισσότερο μεταβαλλόμενες εξελίξεις, με την όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, τον κίνδυνο για ένα γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη στροφή στην πολεμική οικονομία, την κλιμάκωση της επίθεσης στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη γιγάντωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, όλα τα παραπάνω προμηνύουν απροσδόκητες εξελίξεις που μπορεί να μην τις έχουμε βάλει καλά στο μυαλό μας ακόμη ως ενδεχόμενα. Η απότομη επιδείνωση της θέσης του λαού μας, η μεγάλη κίνηση μαζών, η ένταση της ταξικής πάλης, της κρατικής καταστολής, του αντικομμουνισμού κ.λπ.

Το ζητούμενο λοιπόν που θέτει το Κόμμα και στις θέσεις της ΚΕ είναι πόσο έτοιμοι είμαστε ως Κόμμα με τις οργανώσεις του ριζωμένες στην εργατική τάξη, τον λαό, ως επαναστάτες κομμουνιστές στελέχη και μέλη να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα της ιστορίας για την ανατροπή, να ηγηθούμε στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της, όντας έτοιμοι, ατσαλωμένοι και έμπειροι ιδεολογικά, οργανωτικά, με επιτελικότητα, υπομονή, συνέπεια, καρτερικότητα αλλά και αποφασιστικότητα, με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και τους δεσμούς που καθημερινά πρέπει να αναπτύσσουμε, από όλα τα «ρυάκια» και τους δρόμους, πολύπλευρα, με δουλειά στο τώρα, ώστε να μετρήσουμε βήματα, να αντιστοιχήσουμε το επαναστατικό μας πρόγραμμα στο σήμερα, στην καθημερινή δουλειά και δράση μας, εμβαθύνοντας και παίρνοντας μέτρα βελτίωσης ιδεολογικά, οργανωτικά, καθοδηγητικά, στο μαζικό κίνημα.

Ενας σημαντικός τομέας δουλειάς που πιστεύω έχουμε πολλά βήματα να μετρήσουμε είναι στην παρέμβασή μας στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους, τους φορείς τους, το κίνημά τους, τη θέση τους στον καπιταλισμό και πώς η πιο πανανθρώπινη ιδεολογία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού τους «τοποθετεί» στην κοινωνία που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Σύνθετο θέμα που έχει πολλές πλευρές, καταρχήν από τη δυνατότητα και τον τρόπο προσέγγισης των ίδιων των ατόμων αΜΕΑ αναλόγως με το ποιο είναι και το κύριο πρόβλημά τους (νοητικό, κινητικό, άλλο...). Την επικοινωνία και δημιουργία ισχυρών δεσμών και με τον φροντιστή του, την οικογένειά του. Τη συμμετοχή του ίδιου και της οικογένειάς του στον συλλογικό αγώνα, στο αναπηρικό κίνημα, στο γενικότερο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ξεπερνώντας τεράστιες αντικειμενικές δυσκολίες σε ζητήματα υγείας, πρακτικής στήριξης, κοινωνικά στερεότυπα, ρατσισμό και αντιδραστικά αντανακλαστικά που αναπαράγει το ίδιο το σύστημα, την υιοθέτηση πολλές φορές από τους ίδιους της ατομικής ευθύνης για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, της υποδεέστερης θέσης και πρόσβασης στις κοινωνικές, εργασιακές, πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες.

Να μελετήσουμε πιο βαθιά τι αντανάκλαση έχουν όλα αυτά στα ίδια τα άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά και τις οικογένειές τους, πόσο ευάλωτοι γίνονται σε μηχανισμούς ενσωμάτωσης του συστήματος, είτε για μια καθημερινή διευκόλυνση και εξυπηρέτηση, είτε εξασφαλίζοντας κάποια υποτυπώδη βοήθεια με οποιονδήποτε τρόπο, σε συνθήκες φυσικά πλήρους κρατικής απαξίωσης, κυριαρχίας της λογικής της ατομικής ευθύνης, της πολιτικής κόστους - οφέλους σε όλα τα επίπεδα με εκτεταμένες περικοπές σε κατακτήσεις, δικαιώματα, επιδόματα, δομές κ.λπ., που αποσπάστηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες με σκληρούς αγώνες.

Επίσης έχουμε να αντιμετωπίσουμε και νεότερες «θεωρίες» περί «συμπερίληψης», κατανόησης των προβλημάτων των ατόμων αΜΕΑ σε ένα πλαίσιο άθλιας υποκρισίας με ολίγον αταξικής προσέγγισης, καλέσματος ενότητας στο συγκεκριμένο πρόβλημα με το αστικό κράτος να προσφέρει ψίχουλα για λίγους και για λίγο (βλ. τα διάφορα ψευτοπρογράμματα στήριξης με ημ/νία λήξης) και από εκεί και μετά ό,τι έχει ευχαρίστηση να προσφέρει καμιά δωρεά κανένας καπιταλιστής, ώστε να χαρακτηριστεί και ως αιώνιος ευεργέτης που θα πρέπει να του χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Ολα τα παραπάνω θα τα βρει κανείς σε κοινό παρονομαστή με διαφοροποιήσεις πάντα στα επιμέρους για να διατηρείται η ικανότητα ενσωμάτωσης, σε όλα τα αστικά κόμματα και φυσικά αν ασχοληθεί κανείς περαιτέρω, στα διάφορα κείμενα και αναλύσεις των αστικών επιτελείων, στην πολιτική του κεφαλαίου, της Ε.Ε., των αστικών κυβερνήσεων, ΜΚΟ κ.λπ., συνοδευόμενα από γενικόλογες διακηρύξεις προς εσωτερική κατανάλωση.

Καλούμαστε λοιπόν να εναρμονίσουμε το επαναστατικό πρόγραμμα του Κόμματος, εξειδικεύοντας τις επεξεργασίες μας στα άτομα με ειδικές ανάγκες ανεβάζοντας πρώτα το επίπεδο της παρέμβασής μας στις ίδιες τις Κομματικές Οργανώσεις και τα μέλη τους. Δεν πρέπει να είναι υπόθεση μόνο των υπευθύνων στο αναπηρικό κίνημα και όποιος άλλος ενδιαφέρεται ή όποιος έχει κάποιο πρόβλημα.

Οι συλλογικές επεξεργασίες του Κόμματος στις σύγχρονες συνθήκες πρέπει να εμπλουτιστούν πρώτα και κύρια με τους ιδεολογικοπολιτικούς και οργανωτικούς όρους που θέτουν οι ίδιες οι θέσεις της ΚΕ για το Συνέδριο, ενισχύοντας την ιδεολογική δουλειά, αναδεικνύοντας την προοπτική αυτών των ατόμων και το συμφέρον που έχουν να παλέψουν για τη συνολική ανατροπή του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, όπου το εργατικό κράτος και οι δομές του με κοινωνικοποιημένα τα σύγχρονα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης κ.λπ., θα κατέγραφαν πραγματικά βήματα κοινωνικής προόδου στα προβλήματα των ατόμων αΜΕΑ σε όλα τα επίπεδα, σε ζητήματα που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια αυτού του συστήματος. Η εμπειρία των σοσιαλιστικών χωρών με το δοσμένο επίπεδο ανάπτυξης εκείνης της περιόδου, σημείωσε κατακτήσεις που ακόμη και σήμερα, 35 χρόνια μετά τις ανατροπές είναι ζητούμενο στα καπιταλιστικά κράτη.

Απαραίτητος όρος προετοιμασίας στο σήμερα είναι πρώτα τα καθοδηγητικά όργανα και μαζί και οι ΚΟΒ να αφομοιώσουν καθολικά ως βασικό συστατικό στοιχείο στη καθημερινή τους δουλειά τα προβλήματα των αΜΕΑ, ανεβάζοντας την απαίτηση, την εξοικείωση και διαπαιδαγώγηση, την κομματική και ταξική στήριξη και αλληλεγγύη, ώστε ως καλά εκπαιδευμένη επαναστατική κολλεκτίβα να λειτουργούμε και να ανταποκρινόμαστε στις αυξημένες και σύνθετες απαιτήσεις που έχουν, ενισχύοντας τη συλλογικότητα, ξεπερνώντας στρεβλές αντιλήψεις, μετρώντας βήματα στη συγκέντρωση δυνάμεων, στην οργανωτική ανάπτυξη του Κόμματος σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο. Να είμαστε βέβαιοι ότι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες περιμένουν ακόμη περισσότερα από τους κομμουνιστές, έχουμε τις δυνατότητες, μπορούμε. Η ιδεολογία μας, οι αρχές του Κόμματος, οι αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου θα είναι η εγγύηση γι' αυτό.