Ναι, μα για ποιο σκοπό; / Τόσο πανίσχυροι λοιπόν είναι οι εχτροί τους;

Πιστεύουνε πως πρέπει να υπάρχει ένα στήριγμα / Που αυτούς που καταρρέουν στηρίζει. Μια μέρα, και σύντομα θα γίνει αυτό / Θα δούνε πως σε τίποτα όλα αυτά δεν τους χρειάζονται άλλο.

Και τότε θα μπορούνε να στριγγλίζουν «Αλτ!» πιο δυνατά ακόμη / Γιατί τότε ούτε τα κανόνια, ούτε τα λεφτά... άλλο πια δε θα τους προστατεύουν.

Μπ. Μπρεχτ

Πλάι στην αλυσίδα παραγωγής που βγάζει τανκς κι αεροπλάνα, τα αστικά επιτελεία στήνουν την αλυσίδα του τρόμου και του εκφοβισμού: Τις απειλές για «αστάθεια», τις κραυγές για «εθνική» ομοψυχία γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά, τις νουθεσίες να διαλέξει ο λαός ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, γιατί «έξω απ' το μαντρί» τον τρώει ο λύκος.

Οι «ανίκητοι στρατοί» και οι «πανίσχυρες αρμάδες» μπουκάρουν «χωρίς αντίπαλο» από τη Βενεζουέλα έως την παγωμένη Γροιλανδία, και από τις ερήμους της Γάζας έως τα βουνά του Ιράν. Από κοντά οι κήρυκες του εφησυχασμού και της παράλυσης, οι «αναλυτές» των «μεγάλων συμβιβασμών», οι «ονειροπόλοι» της επιστροφής σε κάποια υποτιθέμενη «ειρηνική περίοδο» του καπιταλισμού, οι σχολαστικοί «νομικοί» του «διεθνούς δικαίου» που ψάχνουν αν οι επεμβάσεις γίνονται «νομότυπα», ενίοτε και οι «αντιιμπεριαλιστές» που διαλέγουν ιμπεριαλιστές.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι λαοί στη γωνία, να κρατάνε την ανάσα τους, να προβληματίζονται και να οργίζονται «βουβά», να στέκουν «ανίσχυροι», γιατί οι αντίπαλοι είναι «πανίσχυροι», γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και «δεν είναι ώρα» να αμφισβητεί κανείς.

Κι όμως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά την εικόνα, βλέπει τις «ρωγμές» να μεγαλώνουν στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που έχει τους δικούς του «αδάμαστους» νόμους: Ο απόλυτος νόμος, το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, ο ανταγωνισμός των καπιταλιστών, των κρατών και των συμμαχιών τους, η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αγκαλιάζει και διαβρώνει τα πάντα. Τα «πανίσχυρα» κράτη τους και τους «κραταιούς θεσμούς» τους, τις «ευημερούσες οικονομίες» τους και τις «ακλόνητες συμμαχίες» τους.

Ποιος να το 'λεγε, λίγα χρόνια πίσω, πως οι «πρώτες και με απόσταση» ΗΠΑ θα ξεκαθάριζαν ότι «δεν μπορούν να σηκώνουν τα βάρη σαν τον Ατλαντα». Ποιος να το 'λεγε πως οι ΝΑΤΟικοί σύμμαχοι θα «ταυροκοιτάζονταν» κάπου στη Γροιλανδία, εκτοξεύοντας μεταξύ τους απειλές πολέμου. Πως η «ακάθεκτη» γερμανική «ατμομηχανή» θα έμενε σταματημένη τρία χρόνια τώρα. Πως στις εκθέσεις αυτοκινήτων της, δεν θα έψαχναν τώρα ειδικευμένους εργάτες, αλλά στρατιώτες για τις κρεατομηχανές του πολέμου...

Είναι μερικές μόνο από τις πολλές καθημερινές αποδείξεις που επιβεβαιώνουν ότι η Ιστορία δεν είναι σταματημένη. Οτι η κινητήρια δύναμή της - οι αντιθέσεις - συνεχίζει να δουλεύει κινώντας τον «τροχό», διαμορφώνοντας την πορεία των πραγμάτων, φέρνοντας τους λαούς ξανά και ξανά μπροστά στα μεγάλα διλήμματα: Στην «προσαρμογή στα νέα δεδομένα» της πολεμικής προετοιμασίας σε έναν κόσμο που φλέγεται, στην υποταγή στα καλέσματα των εκμεταλλευτών τους να «πέσουν ηρωικά» για τα κέρδη τους, ή στην οργάνωση και την πάλη για να δώσουν διέξοδο από το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, οικοδομώντας τη δική τους, απαλλαγμένη από το κέρδος κοινωνία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ο πρώτος δρόμος είναι ο δοκιμασμένος δρόμος των θυσιών χωρίς τέλος για τον λαό. Στον δρόμο αυτό οι κρίσεις του σάπιου συστήματος, η «αστάθεια», οι αγιάτρευτοι ανταγωνισμοί, είναι αιτία φόβου, αμηχανίας, αναμονής, «εθνικής» συσπείρωσης γύρω από τους δυνάστες και εκμεταλλευτές, για να «πέσουν μαχόμενοι» οι λαοί στα πεδία των κερδών.

Ο δεύτερος δρόμος είναι δύσκολος, ανηφορικός, συγκρουσιακός, αλλά ο μόνος νικηφόρος για τους λαούς. Σε αυτόν τον δρόμο οι δυσκολίες των εκμεταλλευτών, οι αντιθέσεις τους, τα ζόρια τους είναι ευκαιρία για να βγουν οι λαοί ορμητικά στο προσκήνιο. Να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις για τα δικά τους συμφέροντα.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από τα παραδείγματα αυτά, που δείχνουν πως μόνο έτσι νικάνε οι λαοί, όταν αποφασίζουν να μη στοιχηθούν πίσω από καμία ιμπεριαλιστική σημαία, να μην αποδεχτούν καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, αλλά να σηκώσουν το κεφάλι και να διεκδικήσουν τη ζωή που τους ανήκει, να παλέψουν για να νικήσουν για δικό τους λογαριασμό.

Τον στρατό όχι ενός και δύο, αλλά δεκαεννιά ιμπεριαλιστικών κρατών «έριξε στη θάλασσα» ο (ηττημένος δυο χρόνια πριν, αλλά επαναστατημένος) ρωσικός λαός, που υπερασπιζόταν τη δική του νεαρή σοβιετική εξουσία, στην «ουκρανική εκστρατεία» του 1919. Τις «αήττητες» χιτλερικές ορδές, αυτές που «περιδιάβαιναν» ανενόχλητες στους «παράξενους πολέμους» των ιμπεριαλιστών, τσάκισαν ο Κόκκινος Στρατός και ο σοβιετικός λαός που υπερασπίζονταν τη σοσιαλιστική εξουσία τους, τα αντιστασιακά κινήματα των λαών που πάλευαν για να καθορίζουν οι ίδιοι το μέλλον τους.

Δύο «αήττητους» στρατούς, τον γαλλικό και τον αμερικανικό, γονάτισε ο λαός του Βιετνάμ που πάλευε για την απελευθέρωσή του από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Πάνω από 70 χρόνια εξακολουθεί να παλεύει για τη δική του ελεύθερη πατρίδα ο ήρωας παλαιστινιακός λαός. Και τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος.

Από τη γνώση αυτής της ιστορικής αναγκαιότητας, από την εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, και όχι από αυταπάτες, πηγάζει η αισιοδοξία των κομμουνιστών. Από τη βεβαιότητα ότι όσο ο κόσμος του καπιταλισμού σαπίζει και γίνεται πιο επιθετικός, τόσο ωριμάζουν και οι όροι για την ανατροπή του, τόσο έρχονται στο προσκήνιο οι αντιφάσεις τους, οι αντιθέσεις τους, δηλαδή η μεγάλη εγγενής αδυναμία του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Από τη γνώση πως τα πανίσχυρα «στηρίγματά» τους «αυτούς που καταρρέουν στηρίζουν».

Μόνο που δεν «καταρρέουν» μόνοι τους. Η ανατροπή δεν έρχεται ως φυσικό φαινόμενο, αλλά ως αποτέλεσμα συνειδητής, μαχητικής, οργανωμένης λαϊκής δράσης, κίνησης μαζών που βάζουν πλώρη για να σπάσουν τον φαύλο κύκλο. Δράσης μέσα στις σημερινές συνθήκες και όχι περιμένοντας κάποιες «μεγάλες στιγμές», αλλά με την καθημερινή, σκληρή αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, με τους εχθρικούς για τον λαό στόχους τους, βάζοντάς του «δύσκολα» παντού.

Δράσης με προοπτική, που βλέπει μπροστά και έξω από τα όρια του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Που τεκμηριώνει την ανάγκη και τις δυνατότητες για την ανατροπή, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού, όχι ως κάποιο φανταστικό «όραμα», αλλά ως αναγκαιότητα και δυνατότητα που προκύπτει μέσα από την ίδια την κοινωνική εξέλιξη, με την ορμή της επαναστατικής πάλης, με την εμπειρία της «πρώτης εφόδου στον ουρανό».

Μόνο με μια τέτοια δράση, στους χώρους δουλειάς, στο χωράφι, στη γειτονιά και στο πανεπιστήμιο, διαμορφώνονται οι επαναστάτες, η «εμπροσθοφυλακή» της «ακατάβλητης δύναμης» που θα φέρει σε πέρας το έργο της ανατροπής του σάπιου συστήματος. Μόνο ένα Κόμμα επαναστατικό, συνειδητό, με Οργανώσεις παντού, επαναστατική οργάνωση που «δεκαπλασιάζει τις δυνάμεις», μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο.

Σε αυτό το καθήκον - το μόνο πραγματικό καθήκον ενός επαναστατικού κόμματος - έχουμε σκοπό να γινόμαστε καθημερινά πιο ικανοί. Αυτό συζητάμε εδώ και μήνες και σε λίγες μέρες στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ώστε το Κόμμα μας να είναι Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!