Μπαγάσα, κατάφερες και μας μάζεψες όλους... Μια συννεφιασμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς, μαζί με τον χρόνο που ετοιμάζεται να έρθει, οι σύντροφοί σου να δίνουμε υπόσχεση σε σένα, επειδή σηκώθηκες και έφυγες...

Απίστευτο έμοιαζε το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» με τη φωτογραφία σου στην είδηση. Οσο κι αν είχαμε φοβηθεί, όσο κι αν είχαμε ετοιμαστεί, όσο κι αν σε είχαμε «χάσει», ήταν αδύνατον να προσπεράσουμε τα «γιατί;». Ειδικά εμείς που ξέραμε το «ήσυχο» πείσμα που σ' έπιανε μπροστά στις δυσκολίες....

Και, μα την αλήθεια, πολλοί περιμέναμε ακόμα και τη μέρα του δύσκολου φευγιού, στην πολιτική κηδεία, να εμφανιστείς ξαφνικά από μια μεριά, έτσι όπως ήμασταν όλοι κατσουφιασμενοι, και να αρχίσεις να αστειεύεσαι για να μας φτιάξεις το κέφι, σαν να μη τρέχει τίποτα σοβαρό... Με τον δικό σου τρόπο. Εκείνον που «έμπλεκε» τη στενοχώρια και την αγωνία με το γέλιο και με τα προβλήματα, τα συμπεράσματα, την πείρα, με τον ίδιο πάντα στόχο: Να τραβάμε μπροστά. Να μη μας παίρνει από κάτω. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε πέσει. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν, πέφτοντας, έχουμε χτυπήσει σοβαρά.

Μην ανησυχήσεις πάντως: Την υπόσχεση τη δίνουμε με καθαρή σκέψη, όπως αρμόζει στους κομμουνιστές, σε όσους ξέρουμε απαντήσεις σε πολλά κρίσιμα «γιατί;», όσους δεν κρυβόμαστε πίσω από αυτό που μας πονάει ή πίσω από αυτό που μας στερεύει: Εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο.

Τράβα αμέριμνος για το ταξίδι σου, το πόστο σου δεν μένει κενό. Το λιθαράκι σου στο μακρύ μονοπάτι που χαράσσει το Κόμμα μας σε κρατά πάντα εδώ - στη Μάχη, την πιο μεγάλη, την πιο κρίσιμη, την πιο ελπιδοφόρα, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Στο Νεκροταφείο Αγίου Δημητρίου συγκεντρώθηκαν το πρωί της Τετάρτης σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι, συνάδελφοι για να αποχαιρετίσουν στην πολιτική του κηδεία τον σύντροφο Θανάση Γκώγκο.

Ηταν εκεί όλες οι γενιές της ΚΝΕ και του Κόμματος. Η δική του γενιά, η γενιά της ανασυγκρότησης της Οργάνωσης, της ανάπτυξής της, οι κατοπινοί σύντροφοι που είχαν να πουν για το αποτύπωμά του. Παρευρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της, Δημήτρη Κουτσούμπα. Ακόμα, ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.

Ολοι μαζί αποχαιρέτησαν έναν σπουδαίο σύντροφο, παιδί φτωχής λαϊκής οικογένειας που «έφυγε» τόσο πρόωρα, μόλις στα 48 του χρόνια. Εναν μαχητή που υπηρέτησε για πολλά χρόνια από κρίσιμες στελεχικές θέσεις το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, αλλά και το ταξικό εργατικό κίνημα.

Στην πολιτική κηδεία, σε θέσεις τιμητικής φρουράς στη σορό του στάθηκαν οι σύντροφοι και συναγωνιστές του από το Κόμμα, την ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, τα εργατικά σωματεία. Μ' ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, και με τα αγαπημένα του τραγούδια να ακούγονται από τα μεγάφωνα, έγινε η ταφή του.

Τον σύντροφο Θανάση αποχαιρέτισε εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ:

«Με λόγια καρδιάς, τα αγαπημένα του τραγούδια και τις πολλές μας αναμνήσεις ζωντανές θα συνοδεύσουμε σήμερα τον σύντροφο Θανάση. Τον αποχαιρετούμε πολύ νωρίς και με μεγάλη στεναχώρια.

Ο ίδιος με τους επικήδειους λόγους και τις τελετές στις κηδείες έσπαγε πολύ πλάκα. Ακόμα και με τη δική του, που ήξερε ότι πλησιάζει, έστηνε ευφυή αστεία και ιστορίες. Με το ιδιαίτερο χιούμορ του είχε αποκτήσει μια άμυνα απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, και βοηθούσε κι άλλους να κοιτάζουν μπροστά στη ζωή, χωρίς όμως να ξεχνάνε.

Από μικρή ηλικία ουσιαστικά μεγάλωσε μόνος του με την γιαγιά του. Και οι δύο του γονείς "έφυγαν" νωρίς. Την μητέρα του δεν την γνώρισε καθόλου. Οσο μόνος του αναγκάστηκε να μεγαλώσει, τόσο μόνο του και αβοήθητο δεν άφησε κανέναν. Αγαπούσε και νοιαζόταν για όλους όσοι βρίσκονταν στον περίγυρό του, την οικογένειά του, ιδιαίτερα τους συντρόφους του. Το Κόμμα μας πάνω από όλα.

Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, ένας ωραίος κομμουνιστής. Και ένας ωραίος ΑΕΚτζης.

Καλόκαρδος, εξαιρετικά ευφυής και ταλαντούχος, διαβασμένος όσο λίγοι, καλλιεργημένος και με πολύπλευρες ικανότητες.

Από όπου πέρασε άφησε ορατά αποτελέσματα. Ο,τι παρέλαβε ως ευθύνη και χρέωση στην ΚΝΕ, στο Κόμμα και στο εργατικό κίνημα, το παρέδωσε καλύτερο. Και βοήθησε σε πολλές και διαφορετικές θέσεις ευθύνης. Οργανωτής στην ΚΝΕ, μέλος του ΚΣ, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΠΑΜΕ, υπεύθυνος προπαγάνδας, στέλεχος του Εργατικού - Συνδικαλιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για πολλά χρόνια.

Οσοι δουλέψαμε κοντά του γνωρίσαμε έναν αγωνιστή που ήθελες να τον έχεις δίπλα σου. Ενας σίφουνας που δεν τον χωρούσε ο τόπος. Την ίδια ώρα που σκάρωνε ένα έξυπνο σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία, έφτιαχνε ένα άρθρο, την ανακοίνωση που έπρεπε να βγει γρήγορα, και ταυτόχρονα στο κινητό του έγραφε ασταμάτητα για την ΑΕΚ, την αγαπημένη του ομάδα. Ολα μαζί ταυτόχρονα. Εζησε και αγωνίστηκε με πάθος. Γύρισε πολλές φορές με τις χρεώσεις του όλη την Ελλάδα.

Οργανώθηκε στην ΚΝΕ λίγα χρόνια μετά την ανασυγκρότησή της το 1996. Το 2000 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δεν έλειψε από πουθενά. Σε όλα τα καλέσματα παρών, με διάθεση να προσφέρει, με έμπνευση και δημιουργικότητα. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τον αγώνα ως ρόλο ή τυπικό καθήκον, τον έζησε ως στάση ζωής. Πίστεψε βαθιά στη δύναμη της ταξικής πάλης, στη δυνατότητα και τον ρόλο της εργατικής τάξης να απελευθερωθεί από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

Ο Θανάσης από μικρή ηλικία είχε ταξικό μίσος. Θύμωνε με τα αφεντικά και τους ανθρώπους τους στο κίνημα. Κοκκίνιζε ολόκληρος, έβριζε, ορμούσε όταν άκουγε να μιλάνε απαξιωτικά για εργαζόμενους, όταν έβλεπε να τους αδικούν. Στην πολύχρονη διαδρομή του στο Κόμμα και το κίνημα, το ταξικό του μίσος μετατράπηκε σε ώριμη ταξική πολιτική συνείδηση, χωρίς να χάσει τη φλόγα των νεανικών μας χρόνων. Τα μάτια του δάκρυζαν από οργή στις αμέτρητες απεργιακές φρουρές όπου βρεθήκαμε, στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα εργασιακά γκέτο των καθαριστριών.

Η προσωπικότητα του Θανάση είναι αποστομωτική απάντηση σε όσους, είτε από άγνοια είτε - κυρίως - από σκοπιμότητα υπεράσπισης του σάπιου συστήματος που ζούμε, θεωρούν ότι η οργανωμένη πάλη, η οργανωμένη ζωή μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ ισοπεδώνει τις ατομικές αρετές των ανθρώπων, τις προσωπικότητες, πνίγει τα ταλέντα τους. Το αντίθετο είναι η αλήθεια.

Η συνειδητή στράτευση στον συλλογικό οργανωμένο αγώνα για μια ανθρώπινη κοινωνία ολοκληρώνει και ανθίζει τις προσωπικότητες, αποκτούν νόημα οι πράξεις των ανθρώπων. Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος σεμνός, σταθερός, ακούραστος και πολυσχιδής, που δεν έβαλε ποτέ τον εαυτό του πάνω από τη συλλογικότητα και τον αγώνα της εργατικής τάξης.

Η ζωή τού φέρθηκε σκληρά και άδικα. Ομως εμείς και αυτήν τη φορά, Θανάση, θα της βγάλουμε τη γλώσσα και θα κρατήσουμε τις αμέτρητες ωραίες μας στιγμές, τους αγώνες μας, τα πολλά σημαντικά και ανεξίτηλα που αφήνεις, άξια να μνημονεύονται στα παιδιά μας. Κρατάμε ψηλά τη σημαία μας και συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι τέλους.

Θα έχουμε πάντα τον νου μας στην οικογένειά σου. Στην συντρόφισσα Μαρία, που στάθηκε δίπλα σου αγόγγυστα στα δύσκολα. Μια ζεστή αγκαλιά στην Λένα».

Από τη Γραμματεία του ΠΑΜΕ και την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, τα σωματεία μέσα από τα οποία πάλευε ο σύντροφος Θανάσης, τον αποχαιρέτισε η Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος της ΟΙΥΕ.

«Θανάση, θα συνεχίσεις να είσαι μαζί μας. Οχι σαν μια ανάμνηση που την επικαλούμαστε για παρηγοριά, αλλά σαν παρουσία ζωντανή. Θα θυμόμαστε το ιδιαίτερο χιούμορ σου. Εκείνο το κοφτερό, συχνά αυτοσαρκαστικό χιούμορ, που γνώριζες ότι δεν ακύρωνε τη δυσκολία, αλλά την έκανε υποφερτή. Ελεγες μια κουβέντα απλή και ουσιαστική, την κατάλληλη στιγμή, και ξαφνικά τα πιο βαριά θέματα έμοιαζαν αντιμετωπίσιμα. Σαν να μας θύμιζες πως τίποτα δεν αλλάζει μόνο του, αλλά όλα μπορούν να αλλάξουν όταν οι άνθρωποι το αποφασίσουν.

Και αυτό το αναγνώριζαν όλοι. Ακόμη κι εκείνοι που στάθηκαν απέναντί σου. Γιατί ήξερες να συγκρούεσαι χωρίς να χάνεις τον σεβασμό, να υπερασπίζεσαι τις θέσεις και τις αρχές μας χωρίς μικρότητες, να μένεις σταθερός χωρίς να γίνεσαι άδικος. Αυτό είναι σπάνιο. Γι' αυτό σε σεβάστηκαν», είπε ανάμεσα σε άλλα.

Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ τον σύντροφο Θανάση αποχαιρέτησε ο Γιώργος Γαρεφαλάκης, ξεχωρίζοντας το εξής: «Σε μία ομιλία σου στο 45ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ είχες πει σε μια αποστροφή ότι "μετά τη βροχή λέει ο λαός μας ότι κάποιοι κοιτάνε τις λάσπες και κάποιοι το ουράνιο τόξο. Εμείς είμαστε με τους δεύτερους". Αυτό έκανες πράξη μέχρι την τελευταία στιγμή!».

Αναφέρθηκε επίσης στην έγνοια και τη συμβολή του στο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», σε όποια χρέωση κι αν βρισκόταν, στο Κόμμα και στην ΚΝΕ: «Εκανε προσωπική του υπόθεση και επιδίωκε να συμβάλλει κάθε χρόνο στην προετοιμασία, στο περιεχόμενο και τη λειτουργία του Εργατικού Στεκιού στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, ποτέ με αυτάρκεια αλλά πάντα και κάθε χρόνο με νέους συντρόφους και συντρόφισσες έστηναν το Στέκι "για να τραβάει και να μαθαίνει η νεολαία". Σε αυτό συνέβαλε και με τις ομιλίες και παρεμβάσεις του στις συζητήσεις και εκδηλώσεις στο ίδιο το Φεστιβάλ, με την προσοχή του πάντα στραμμένη στους νέους εργαζόμενους που βασανίζονται και είναι ανοργάνωτοι».

Ενα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους συντρόφους, φίλους, συγγενείς, τα παιδιά από το φόρουμ της ΑΕΚ, τη γειτονιά και ιδιαίτερα στους γιατρούς και νοσηλευτές που στάθηκαν στο πλευρό μας όλους αυτούς τους μήνες που ο Θανάσης έδινε την άνιση και δύσκολη μάχη να κρατηθεί στη ζωή.

Θανασάκο μου, νάνι μου, σ' αγαπώ πολύ. Είναι τόσο περίεργο εσύ να λείπεις... σε ψάχνουμε μέσα μας, στις σκέψεις μας, στα λόγια του συντρόφου μας ή ακόμα και εκείνου του παιδιού που δε σε γνώριζε καλά αλλά είχε ακούσει πολλά για σένα, στα τραγούδια που αγαπούσες, παντού γύρω μας.... και σε βρίσκουμε τόσο εύκολα γιατί ήσουν και είσαι μέσα σε όλα. Βρήκαμε λοιπόν αυτόν τον τρόπο να σε κρατάμε ζωντανό. Φαντάσου ότι προσπαθούμε να σκαρώσουμε αστεία σαν τα δικά σου! Ειδικά η Λένα έχει δώσει ρεσιτάλ! Νανάκο, κάπως έτσι και τώρα μέσα στη βαθιά μας λύπη εσύ μας κάνεις να γελάμε!

Για σένα δίνω στο Κόμμα μας το ποσό των 200 ευρώ, μια ελάχιστη εισφορά για το δικό σου πλάνο.

Μαρία Θεοφίλη