Από τις ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ έως την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και από τη γενοκτονία στη Γάζα έως την υπερθεμάτιση, η πορεία εμβάθυνσης της εμπλοκής συνεχίστηκε προκειμένου να προωθηθεί η επιδίωξη της ντόπιας αστικής τάξης να διεκδικήσει ρόλο και μερίδιο στη μοιρασιά αγορών και σφαιρών επιρροής.

Τα συμφέροντα της αστικής τάξης, τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, χάραξαν τον δρόμο μια πολιτικής που μετατρέπει την Ελλάδα σε «πρώτης γραμμής» στόχο αλλά και θύτη σε βάρος άλλων λαών, θέτοντας τον λαό σε τεράστιους κινδύνους. Με τη συνειδητή στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης και των κυβερνήσεών της, με τη συναίνεση των κομμάτων του ευρωατλαντισμού η χώρα συνέχισε την πορεία μετατροπής σε ενεργειακό και στρατιωτικό κόμβο, με τις υποδομές της να εντάσσονται στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με τις Ενοπλες Δυνάμεις να «προσαρμόζονται» στις ανάγκες αποστολών εκτός συνόρων, με τα Ελληνοτουρκικά να εγκλωβίζονται σε ΝΑΤΟικές διευθετήσεις και με τον λαό να καλείται να πληρώσει το κόστος μιας πολιτικής ξένης προς τα δικά του συμφέροντα.

Το γεγονός ότι η εμπλοκή πάει χέρι - χέρι με τα κέρδη των ομίλων αποτυπώνεται γλαφυρά στην περίπτωση της Ουκρανίας, όπου η κυβέρνηση όλο αυτόν τον χρόνο συνέχισε να υπογράφει με το ένα χέρι συμφωνίες για την παραπέρα εμπλοκή στο ιμπεριαλιστικό μακελειό και με το άλλο συμφωνίες για τον ρόλο των κατασκευαστικών και άλλων ομίλων στο πλιάτσικο της «επόμενης μέρας», όπως και για την προώθηση των ευρωατλαντικών σχεδιασμών για «απεξάρτηση» από το ρωσικό αέριο.

Επιστέγασμα της προσπάθειας της αστικής τάξης για μετατροπή της χώρας σε «πύλη εισόδου» και «κόμβο» μεταφοράς πανάκριβης αμερικανικής Ενέργειας υπό τη μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) υπήρξε το διήμερο 6 - 7 Νοέμβρη, όταν η Αθήνα φιλοξένησε το συνέδριο P-TEC (Partnership for Transatlantic Energy Cooperation). Στις εργασίες του συνεδρίου μια πολυμελής αντιπροσωπεία της κυβέρνησης Τραμπ με μπροστάρηδες τον υπουργό Ενέργειας, Κρις Ράιτ, και τον υπουργό Εσωτερικών και επικεφαλής του συμβουλίου «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ, Νταγκ Μπέργκαμ, συζήτησε με Ελληνες υπουργούς αλλά και πλήθος εκπροσώπων επιχειρηματικών ομίλων για την προώθηση του νέου ενεργειακού χάρτη της Ευρώπης που χαράσσουν τα συμφέροντα των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, την ώρα που «φόρα παρτίδα» οι ιμπεριαλιστές μιλάνε για την «Ενέργεια ως όπλο», όπως έδειξε και η πρόσφατη κοινή σύνοδος των υπουργών Ενέργειας της ΕΕ με το ΝΑΤΟ.

Οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν εκεί προωθούν το σχέδιο του «Κάθετου Διαδρόμου» (Vertical Corridor), που αποτελεί κεντρικό άξονα της αμερικανικής ενεργειακής στρατηγικής για την Ευρώπη. Προβλέπει τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου από τους ελληνικούς τερματικούς σταθμούς - υφιστάμενους και προγραμματιζόμενους - μέσω διασυνδέσεων με Βουλγαρία και Ρουμανία προς την Ουκρανία και την Κεντρική Ευρώπη.

Τα πανηγύρια της κυβέρνησης για το ότι «η Ελλάδα μετατρέπεται σε στρατηγικό κρίκο» του ενεργειακού σχεδιασμού των ΗΠΑ, με μεγάλες «ευκαιρίες» για τους εφοπλιστές, τους ενεργειακούς και άλλους ομίλους, δεν κρύβουν ότι οι συμφωνίες αυτές φουντώνουν παραπέρα τους ανταγωνισμούς που θα πληρώσει ο λαός ποικιλοτρόπως. Λίγες μέρες μετά την υπογραφή τους, άλλωστε, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε «έρευνα» για τις διάφορες «εκπτώσεις» που προβλέπονται σε αυτές (είχε ως αποτέλεσμα να μην κάνει καμία εταιρεία προσφορά κατά τη δεύτερη δημοπρασία για φυσικό αέριο προς την Ουκρανία), ενώ άλλος ένας απαραίτητος όρος ώστε να είναι κάπως ανταγωνιστικό το πανάκριβο αμερικανικό LNG είναι οι ρήτρες που έχουν να κάνουν με τη διασφάλιση ότι δεν θα εισάγεται π.χ. το φτηνότερο αζέρικο αέριο (μέσω Τουρκίας).

Λίγες μέρες μετά επισκέφτηκε την Αθήνα ο Ζελένσκι, και υπό το βλέμμα της πρέσβειρας Γκίλφοϊλ υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της ΔΕΠΑ Εμπορίας και της ουκρανικής «Naftogaz» για προμήθεια φυσικού αερίου στην Ουκρανία μέσω του «Κάθετου Διαδρόμου». Στη συνάντηση Ζελένσκι - Μητσοτάκη συζητήθηκαν ακόμα τα σχέδια παραπέρα στρατιωτικής συνεργασίας, μεταξύ αυτών και για συνεργασία στον τομέα των θαλάσσιων drones, ανακοίνωση που προκάλεσε την αντίδραση της Μόσχας, η οποία έκανε λόγο για «ανάλογη απάντηση».

Τους κινδύνους της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας ανέδειξε και το πρόσφατο χτύπημα των ουκρανικών δυνάμεων σε δεξαμενόπλοιο του «σκιώδους στόλου» της Ρωσίας στη Μεσόγειο, στα ανοιχτά της Κρήτης, καθώς ο πόλεμος κλιμακώνεται και παίρνει γενικευμένα χαρακτηριστικά.

Το γεγονός ότι όλες οι κρίσιμες υποδομές μπαίνουν στο στόχαστρο των ανταγωνισμών επιβεβαιώνει και η έντονη κινητικότητα που δρομολογήθηκε με την άφιξη της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κ. Γκίλφοϊλ.

Μέσα σε λίγες μέρες μπήκαν σε τροχιά υλοποίησης τα σχέδια για την επέκταση των δραστηριοτήτων της αμερικανικής ΟΝΕΧ γύρω από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, ενταγμένα στη μετατροπή του λιμανιού και ευρύτερα του παραλιακού μετώπου της περιοχής σε αντίβαρο στον έλεγχο του ΟΛΠ από την κινεζική COSCO, με τη δημιουργία μιας ευρύτερης υποδομής που θα μπορεί να εξυπηρετεί εμπορικά αλλά και πολεμικά πλοία, τη μεταφορά - αποθήκευση εμπορευματοκιβωτίων και άλλες δραστηριότητες σχετιζόμενες με την Ενέργεια και ειδικά το αμερικανικό LNG.

Η «US International Development Finance Corporation» (DFC) θα χρηματοδοτήσει τα ναυπηγεία με 125 εκατ. δολάρια, χώρια η περαιτέρω μετατροπή του συνόλου των δραστηριοτήτων του αμερικανικού μονοπωλίου - με τις ευχές του κράτους και της κυβέρνησης, που έσπευσε να νομοθετήσει και τα σχετικά με fast track διαδικασίες - σε ειδική οικονομική ζώνη, με νέα προνόμια και τσακισμένα εργατικά δικαιώματα.

Οι κινήσεις αυτές δεν πέρασαν απαρατήρητες από την κινεζική πρεσβεία, η οποία εξέδωσε μια οργισμένη απάντηση σε δηλώσεις της Γκίλφοϊλ (η οποία εμμέσως πλην σαφώς κάλεσε να μπει πωλητήριο στο λιμάνι του Πειραιά «για να αντισταθμίσει την κινεζική επιρροή»). Εκπρόσωπος Τύπου της κινεζικής πρεσβείας στην Ελλάδα μίλησε για «κακόβουλη συκοφάντηση της φυσιολογικής σινοελληνικής εμπορικής συνεργασίας και σοβαρή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας», μιλώντας για «τεχνάσματα (...) καταδικασμένα σε αποτυχία».

Την ίδια ώρα, τα σχέδια εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της περιοχής και για τους ευρωατλαντικούς εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους, όπως και η δημιουργία «αναχωμάτων» απέναντι στην κινεζική και ρωσική επιρροή, δίνουν τον τόνο και του ιμπεριαλιστικού παζαριού στα ελληνοτουρκικά, συνολικά της επιχείρησης διευθετήσεων στην Ανατ. Μεσόγειο.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές ήταν οι δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία, τον Δεκέμβρη, ο οποίος ανακοίνωσε την ετοιμότητα της Ουάσιγκτον να λειτουργήσει ως «κονίαμα» για να φέρει Ελλάδα και Τουρκία «πιο κοντά με έναν νέο τρόπο, βήμα - βήμα», στο πλαίσιο μιας «νέας περιφερειακής τάξης πραγμάτων». Παράλληλα, η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα ανέλαβε από κοινού με τον ομόλογό της στην Αγκυρα «αποστολή» να δώσουν «νέα δυναμική στον ελληνοτουρκικό διάλογο». Ενώ «νερό στο μύλο» των επώδυνων «διευθετήσεων» ρίχνει και η παρουσία των αμερικανικών και άλλων ενεργειακών κολοσσών που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια «οικόπεδα», με την κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τη δήθεν «θωράκιση» των κυριαρχικών δικαιωμάτων την ίδια ώρα που οι ίδιοι ανοιχτά ζητάνε να προχωρήσουν οι διευθετήσεις σε όλη την περιοχή για να διασφαλιστούν «οικονομίες κλίμακας» για τα κέρδη τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, καθ' όλη τη διάρκεια του έτους συνεχίστηκαν οι συναντήσεις Γεραπετρίτη - Φιντάν και ο «δομημένος διάλογος» με ορίζοντα τις ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεις στο Αιγαίο, ενώ, παρά τα «σκαμπανεβάσματα», το επόμενο διάστημα δρομολογείται και νέα συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν, ώστε να γίνει ένα ακόμα βήμα στην επιχείρηση διευθετήσεων.

Την ίδια ώρα η τουρκική αστική τάξη, με «αέρα στα πανιά της» από τον αναβαθμισμένο ρόλο στα ευρωατλαντικά σχέδια στην περιοχή (από την Ουκρανία μέχρι τη Συρία και τη Γάζα, τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ για Ενέργεια - εξοπλισμούς και αυτές με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ στο φόντο της στροφής στην πολεμική οικονομία), διατηρεί ανοιχτή όλη τη «βεντάλια» των διεκδικήσεων της σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, με χαρακτηριστική την περίπτωση του ηλεκτρικού καλωδίου Great Sea Interconnector (Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ). Τον Φλεβάρη τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ερευνητικά πλοία στα βόρεια της Κρήτης, συνεχίζοντας την τακτική που είχε ξεκινήσει τον Ιούλη του 2024, όταν πέντε τουρκικά πολεμικά περικύκλωσαν ιταλικό σκάφος στην περιοχή Κάσου - Καρπάθου. Τον Μάρτη το έργο «πάγωσε» ουσιαστικά, με τον ΑΔΜΗΕ να σταματά πληρωμές στη γαλλική «Nexans» και τον Ερντογάν να διακηρύσσει τον Σεπτέμβρη από το βήμα του ΟΗΕ ότι «χωρίς την Τουρκία κανένα μεγάλο έργο δεν γίνεται στην Ανατολική Μεσόγειο».

Το ιμπεριαλιστικό παζάρι γύρω από αυτά τα θέματα φουντώνει παραπέρα με τη νέα χρονιά: Τα σχέδια για την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου ξαναβγαίνουν από το «ψυγείο» και πάνε χέρι - χέρι με τη γρήγορη ΝΑΤΟποίηση όλου του νησιού (αναβάθμιση ευρωατλαντικών βάσεων, συμφωνίες για «νέους» ρόλους, άρση του εμπάργκο όπλων), ενώ την ίδια ώρα η παρουσία ευρωατλαντικών «κολοσσών» της Ενέργειας δρομολογεί συνόδους επώδυνων «διευθετήσεων», όπως η αμερικανικής έμπνευσης 5μερής που έχει προτείνει η κυβέρνηση.

Σε αυτό το «ημερολόγιο» εμπλοκής μία από τις πιο ντροπιαστικές σελίδες αναμφίβολα είναι η ενίσχυση της «στρατηγικής σχέσης» που διαμόρφωσαν όλες διαδοχικά οι κυβερνήσεις με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, την ώρα που αυτό συνέχιζε τη γενοκτονία στη Γάζα που έχει στοιχίσει τη ζωή δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων.

Επιβεβαιώνοντας ότι τον τόνο δίνουν και εδώ τα συμφέροντα του κεφαλαίου, που βλέπει «ευκαιρίες» πάνω στα χαλάσματα της Γάζας, μέσα στο 2025 ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης βρέθηκε δύο φορές στο κράτος του Ισραήλ για να συναντηθεί με τον χασάπη Νετανιάχου.

Την πρώτη φορά στις 30 Μάρτη για μια διμερή συνάντηση, η οποία - όπως τόνιζε τότε το Μαξίμου - ανέδειξε «τη σημασία και το βάθος της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ και τη βούληση περαιτέρω ενίσχυσης της συνεργασίας σε μια σειρά τομείς, με έμφαση στην άμυνα, στον συντονισμό σε ενεργειακά έργα κοινού ενδιαφέροντος, καθώς και στην υλοποίηση του διαδρόμου IMEC».

Το δεύτερο ταξίδι του Μητσοτάκη πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, μέσα στον Δεκέμβρη, για τη τριμερή συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, με το κοινό ανακοινωθέν της να λέει ξετσίπωτα ότι «η περιοχή μας βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή, με την ευκαιρία να εγκαινιάσει μια εποχή σταθερότητας, ευημερίας και συνεργασίας που εκτείνεται από την Ινδία, μέσω της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, έως την Ευρώπη». Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι κυβερνήσεις επιβεβαίωσαν «τη σημασία του σχήματος 3+1 με τις ΗΠΑ» και προσκάλεσαν και «άλλους ομονοούντες εταίρους να συμμετάσχουν στο πλαίσιο συνεργασίας μας υπό τη μορφή 3+1». Την ίδια ώρα η κυβέρνηση διέχεε ότι «είναι έτοιμη να συμβάλει στην επόμενη μέρα του ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα, τόσο ανθρωπιστικά, μέσω της συμμετοχής (σ.σ. των επιχειρηματικών ομίλων) της στην ανοικοδόμηση, όσο και μέσω εξέτασης της συμμετοχής της στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης», με αποστολή δηλαδή τμήματος των Ενόπλων Δυνάμεων σε εμπόλεμη ζώνη προκειμένου να επιβάλουν τα νοσηρά σχέδια για μετατροπή της Γάζας σε προτεκτοράτο και για ενταφιασμό του αγώνα για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος.

Στην κοινή ανακοίνωση έγινε επίσης αναφορά στη συμφωνία να ενισχυθεί η τριμερής συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα και στην ασφάλεια. Στο φόντο προηγούμενων πληροφοριών για τη δημιουργία μιας κοινής δύναμης ταχείας αντίδρασης ανάμεσα στις τρεις χώρες για την προστασία των αγωγών και όχι μόνο, έγινε λόγος για «τη σημασία της θαλάσσιας ασφάλειας» και δόθηκε δέσμευση «να εμβαθύνουμε τη συνεργασία για την προστασία των θαλάσσιων οδών και των κρίσιμων υποδομών έναντι αναδυόμενων απειλών». Την ίδια ώρα υπογράφονταν το «Κοινό Σχέδιο Δράσης (ΚΣΔ) Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ» και το «Πρόγραμμα Αμυντικής Συνεργασίας (ΠΑΣ) Ελλάδας - Ισραήλ» για το 2026, στο οποίο προβλέπονται διακλαδικές ασκήσεις, συνεκπαιδεύσεις δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων, επιτελικές συναντήσεις και «συνομιλίες σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος».

Η στρατιωτική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο αποτέλεσε άλλωστε βασικό πυλώνα της «στρατηγικής σχέσης» και το 2025, με την κυβέρνηση να πραγματοποιεί σειρά από συνεκπαιδεύσεις, ενώ προχώρησαν και μια σειρά εξοπλιστικές συμφωνίες με το κράτος του Ισραήλ. Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε την αγορά ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας, UAV και drones, καθώς και την πολυδιαφημισμένη «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Η ναυτική βάση της Σούδας στην Κρήτη αποδείχθηκε μέσα στο 2025 σημαντικό «εργαλείο», πράγμα που επιβεβαιώθηκε και από το νομοσχέδιο που κατατέθηκε τον Ιούνη στο αμερικανικό Κογκρέσο, όπου προτεινόταν να οριστεί η Σούδα ως έδρα της στρατιωτικής συνεργασίας ΗΠΑ - Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ («3+1»).

Αμερικανικά πολεμικά πλοία χρησιμοποίησαν εντατικά τη βάση της Σούδας για ανεφοδιασμό και υποστήριξη επιχειρήσεων υπέρ του κράτους του Ισραήλ. Τα πλοία αυτά συνέδραμαν την ισραηλινή αεράμυνα, ενώ αμερικανικά αεροσκάφη που βομβάρδισαν το Ιράν ανεφοδιάστηκαν πέριξ της Κρήτης.

Παράλληλα, τον Ιούνη αποκαλύφθηκε ότι λίγο πριν την ισραηλινή επίθεση στο Ιράν το προεδρικό αεροσκάφος του Νετανιάχου βρήκε «καταφύγιο» στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», ενώ δεκάδες άλλα ισραηλινά πολιτικά αεροσκάφη μεταφέρθηκαν σε αεροδρόμια Ελλάδας και Κύπρου.

Το 2025 σημαδεύτηκε από μια πρωτοφανή κλιμάκωση της πολεμικής προπαρασκευής στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Με φόντο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και τους οξυνόμενους ανταγωνισμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ με Ρωσία και Κίνα, η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, εντάσσοντας τη χώρα ακόμα πιο βαθιά στους επικίνδυνους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.

Τον Απρίλη του 2025 η Βουλή ενέκρινε - σε κλίμα «εθνικής συναίνεσης» μεταξύ ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ελ. Λύσης και λοιπών - ένα 12ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 25 δισ. ευρώ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας, το οποίο έρχεται να προστεθεί στα πάνω από 30 δισ. ευρώ που έχει ήδη πληρώσει ο ελληνικός λαός για πολεμικούς - ΝΑΤΟικούς σκοπούς τα τελευταία 4 χρόνια.

Η συζήτηση στη Βουλή στις 2 Απρίλη αποκάλυψε την πλήρη ευθυγράμμιση όλων των αστικών κομμάτων με τη ΝΑΤΟική ατζέντα. Λίγες βδομάδες αργότερα, στις 24 Απρίλη, ο Κυρ. Μητσοτάκης συναντήθηκε με εκπροσώπους εταιρειών της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, θέτοντας τις βάσεις για τη συμμετοχή του εγχώριου κεφαλαίου στις πολεμικές μπίζνες.

Νωρίτερα, τον Μάρτη, η ελληνική κυβέρνηση ήταν από τις πρώτες που κατέθεσε πρόταση ένταξης στον ενωσιακό μηχανισμό SAFE, ζητώντας δάνεια τουλάχιστον 1,2 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς που θα υπηρετήσουν τις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και όχι την άμυνα της χώρας.

Η «συνεισφορά» της Ελλάδας στην «ασφάλεια» του ΝΑΤΟ μετριέται με τις αποστολές που αναλαμβάνουν οι Ενοπλες Δυνάμεις στο εξωτερικό, από τη Βαλτική και τα Βαλκάνια μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, με την αναβάθμιση των βάσεων, με τα δισεκατομμύρια που ρίχνονται στην πολεμική οικονομία και για ακριβοπληρωμένους από τον λαό εξοπλισμούς που εντάσσονται στα ΝΑΤΟικά σχέδια, όπως τις περιβόητες φρεγάτες που κατά τον υπουργό Αμυνας είναι «πολύ ακριβά συστήματα για να βρίσκονται στο Αιγαίο». Ολα αυτά ενώ ο λαός τσακίζεται από την ακρίβεια, τους μισθούς πείνας, τα ψίχουλα για λαϊκές ανάγκες όπως η Υγεία και η Παιδεία.

Στην ίδια κατεύθυνση προωθείται και η περαιτέρω ΝΑΤΟποίηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με το νέο κατάπτυστο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη «μετάβαση των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή». Η «νέα» αυτή εποχή στην πραγματικότητα είναι η εποχή της πολεμικής προπαρασκευής, που απαιτεί Ενοπλες Δυνάμεις «κομμένες και ραμμένες» στις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και αποστολών εκτός συνόρων, την ώρα που η κυβέρνηση κάνει «προετοιμασία εδάφους» για να αποκτήσει ο λαός «κουλτούρα φέρετρων», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο υπουργός Αμυνας.

Σε όλα τα παραπάνω ήταν ξεκάθαρη η στρατηγική σύγκλιση όλων των αστικών κομμάτων στα θεμελιώδη ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και της εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, παρά τις επιφανειακές διαφωνίες τους σε επιμέρους θέματα, συμφωνούν πλήρως στη στρατηγική της Ελλάδας στους σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού άξονα, στην υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων.

Αυτή η κοινή γραμμή εκδηλώθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις ψηφοφορίες της Βουλής για τις αποστολές στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία, στη στάση απέναντι στη γενοκτονία στη Γάζα, παρά τις όποιες υποκριτικές «διαφοροποιήσεις», στην αποδοχή της διεύρυνσης και αναβάθμισης των αμερικανικών βάσεων και στην προώθηση των ενεργειακών σχεδίων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Η «αντιπολίτευση» από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, πέρα από τις επικοινωνιακές κορόνες, όχι μόνο δεν αμφισβητεί τον στρατηγικό προσανατολισμό της αστικής τάξης αλλά έχει ως στόχο την επιτάχυνση της εμπλοκής, με τη γνωστή «κριτική» προς την κυβέρνηση ότι δεν εξασφαλίζει επαρκή «ανταλλάγματα» για το κεφάλαιο.

Επαυξάνουν δηλαδή στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, που παρουσιάζει την ελληνική εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ως «ευκαιρία» για τη χώρα, ως δήθεν αναγκαιότητα για την «εθνική ασφάλεια» και την οικονομική ανάπτυξη. Οι «ευκαιρίες» που διαφημίζει η κυβέρνηση αφορούν αποκλειστικά τα κέρδη εφοπλιστών, ενεργειακών ομίλων, πολυεθνικών και του εγχώριου κεφαλαίου. Οι τεράστιοι κίνδυνοι, όπως ο πόλεμος, η ενεργειακή φτώχεια, η υπονόμευση κυριαρχικών δικαιωμάτων, το τσάκισμα των λαϊκών αναγκών από τις μυλόπετρες του πολεμικού προϋπολογισμού, όλα αυτά μεταφέρονται εξολοκλήρου στον λαό.

Το 2025 έκλεισε με την Ελλάδα εμπλεκόμενη βαθύτερα από ποτέ στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Οι διαδηλώσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οι κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό (όπως η άρνηση των λιμενεργατών να φορτώσουν πολεμικό υλικό για το Ισραήλ), οι αγώνες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, ενάντια στον «κορσέ» της πολεμικής οικονομίας, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη: Δείχνουν τον δρόμο ώστε το 2026 να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή, για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, για κλείσιμο των ξένων βάσεων, ενάντια στη στροφή στην πολεμική οικονομία. Ο αγώνας - σε τελική ανάλυση - ενάντια στο σφαγείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στη «ρίζα» του, το καπιταλιστικό κέρδος, που είναι πιο επίκαιρος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή τις τελευταίες δεκαετίες.