Copyright 2020 The Associated

Οι επικρατέστεροι υποψήφιοι των Δημοκρατικών Μπάιντεν (δεξιά) και Σάντερς (αριστερά), με τον τελευταίο να λανσάρει τον «πιο ανθρώπινο καπιταλισμό»

Η κούρσα των Δημοκρατικών για το χρίσμα του κόμματος στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ της 3ης Νοέμβρη εξελίσσεται σε αντιπαράθεση ανάμεσα στους επικρατέστερους υποψήφιους, τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και τον σοσιαλδημοκράτη γερουσιαστή από το Βερμόντ, Μπέρνι Σάντερς.

Μετά το αποτέλεσμα των προκριματικών εκλογών της λεγόμενης «σούπερ Τρίτης» σε 14 Πολιτείες των ΗΠΑ για την εκλογή των εκλεκτόρων (η επιλογή του τελικού υποψηφίου γίνεται με εκλέκτορες όπου η κάθε Πολιτεία ανάλογα με τον πληθυσμό έχει και ανάλογο αριθμό) ο Μπάιντεν βγαίνει ενισχυμένος, επικρατώντας σε 10 από τις 14 Πολιτείες και ήδη συγκεντρώνει 509 εκλέκτορες με τον Σάντερς να ακολουθεί με 449. Για το χρίσμα απαιτείται πλειοψηφία 1.991 εκλεκτόρων σε σύνολο 3.979. Ηδη έχουν αποχωρήσει από την κούρσα 3 υποψήφιοι υπέρ του Μπάιντεν (οι Πιτ Μπούτατζιτζ, Αμι Κλόμπατσαρ και ο δισεκατομμυριούχος Μάικλ Μπούμπεργκ, αφού ξόδεψε μισό δισ. δολάρια στην καμπάνια του), ενώ την Πέμπτη αποχώρησε η γερουσιαστής της Μινεσότα Ελίζαμπεθ Γουόρεν, που δήλωσε ότι θα ανακοινώσει σύντομα ποιον θα στηρίξει.

Ο Μπάιντεν εμφανίζεται ως ικανός να εκφράσει το λεγόμενο «μετριοπαθές κέντρο» και φαίνεται πως έχει μεγαλύτερη απήχηση στους Αφροαμερικανούς και στους ψηφοφόρους άνω των 65 ετών, ενώ ο Σάντερς, από την άλλη, είναι πιο δημοφιλής στους φτωχούς Αμερικανούς, στους κάτω των 30 ετών, στους ισπανόφωνους και τους πτυχιούχους.

Αναμφισβήτητα σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση στο αστικό πολιτικό σύστημα (στον άλλο πόλο των Ρεπουμπλικάνων ο Τραμπ είναι ο ξεκάθαρος υποψήφιος) ο ρόλος του Μπέρνι Σάντερς, με τον μανδύα του «προοδευτικού εναλλακτικού» είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για το σύστημα στο να απορροφά την υπαρκτή λαϊκή δυσαρέσκεια που προκαλεί η αντιλαϊκή πολιτική που διαχρονικά εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις, για να μη μιλήσουμε για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που συνεχίζονται ανεξάρτητα από το ποιος πόλος έχει το τιμόνι της εξουσίας.

Ο Σάντερς στα αστικά ΜΜΕ και με τη συμβολή οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων, όπως βλέπουμε και στη χώρα μας (άλλη μια τέτοια περίπτωση είναι ο Τζέρεμι Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία), εμφανίζεται ως «σοσιαλιστής». Στην πραγματικότητα, πράγμα που δεν το κρύβει και ο ίδιος, πρόκειται για οπαδό μιας νεοκεϊνσιανής διαχείρισης του καπιταλισμού με τόνωση της ζήτησης και ενίσχυση κάποιων κρατικών δομών. Επί της ουσίας, υπερασπίζεται τη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση, προβάλλοντας την αυταπάτη ενός «πιο ανθρώπινου καπιταλισμού με κανόνες».

Ο ίδιος ανήκει στο 1% των Αμερικανών φορολογουμένων με εισόδημα τουλάχιστον 1 εκατ. δολ. το χρόνο και προβάλλει προτάσεις περί δωρεάν βασικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους (Medicare for all), χωρίς να θίγεται και ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, το ίδιο και στην Εκπαίδευση «χωρίς δίδακτρα και διαγραφή φοιτητικών χρεών». Προτείνει, επίσης, αύξηση του ελάχιστου ωρομισθίου στα 15 δολάρια, πατώντας στο υπαρκτό γεγονός ότι με βάση την κερδοφορία του κεφαλαίου θα μπορούσε να αυξηθεί (παρότι αυτό δεν συμβαίνει και αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης). Οι προτάσεις αυτές μπορούν να δελεάσουν ανώριμες συνειδήσεις, που πιστεύουν σε αυταπάτες περί κοινωνικής συναίνεσης και ικανοποίησης των αναγκών και του κεφαλαίου και των εργαζομένων.

Πάντως, εκεί που αποδεικνύεται ότι η ατζέντα του Σάντερς στηρίζεται και εκφράζει τμήματα του κεφαλαίου των ΗΠΑ είναι στα ζητήματα της λεγόμενης «πράσινης οικονομίας». Τον περασμένο Αύγουστο παρουσίασε την πρότασή του για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, με «Νέα Πράσινη Συμφωνία», προωθώντας συμφέροντα μονοπωλιακών ομίλων που επενδύουν σε τεχνολογίες πέρα από τα παραδοσιακά ορυκτά καύσιμα και στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Η «μετάβαση» που κοστολογεί σε 6,3 τρισεκατομμύρια δολάρια αποτελεί έναν αληθινό μποναμά για τα μονοπώλια του είδους. Πριμοδοτεί τη δημιουργία νέων σταθμών παραγωγής Ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές (αιολική, ηλιακή, γεωθερμική κ.ά.), υπόσχεται 200 δισ. δολάρια σε αναπτυσσόμενες χώρες, για να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή και ...ευελπιστεί στη δημιουργία 20 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας μέσα σε 15 χρόνια.

Η περίπτωση του Σάντερς, όπως συνέβη και με τον πρώτο μαύρο Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα - που αξιοποιήθηκε κατάλληλα στον καιρό του - αποτελεί μια εναλλακτική για τη χειραγώγηση λαϊκών δυνάμεων, αξιοποιώντας την υπαρκτή αδυναμία και έλλειψη ουσιαστικής εναλλακτικής για τη ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου, δηλαδή την απουσία ισχυρής ταξικής επαναστατικής δύναμης, Κομμουνιστικού Κόμματος.

ΚΙΕΒΟ.--

Ο διορισμός του νέου πρωθυπουργού της Ουκρανίας, Ντενίς Σμιγκάλ, και ο σαρωτικός ανασχηματισμός την περασμένη Τετάρτη στοχεύουν στη «βελτίωση της απόδοσης της κυβέρνησης και δεν θα επηρεάσουν τις προτεραιότητες στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας», δήλωσε την Παρασκευή ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι, σε συνάντησή του με τους πρέσβεις των χωρών του «G7» και τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΕΕ.

Ο Ζελένσκι άσκησε κριτική ιδιαίτερα στο έργο της Κρατικής Τελωνειακής Υπηρεσίας, αναφέρθηκε στη συνεχιζόμενη πτωτική τάση στην ανάπτυξη της βιομηχανίας και είπε ότι η κυβέρνηση απέτυχε να «εξηγήσει» την πολιτική της στον τομέα των κοινωνικών τελών, πρωτίστως αυτών που αφορούν το φυσικό αέριο και τα οποία έπληξαν τα λαϊκά νοικοκυριά της χώρας.

Οσο για τον νέο πρωθυπουργό, ξεκαθάρισε πως η κυβέρνησή του θα συνεχίσει «τη μετρημένη δημοσιονομική πολιτική και τη συνολική συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθώς και με άλλους δανειστές ομολόγων της Ουκρανίας». Ο ανασχηματισμός «σημαίνει ότι θέλουμε ακόμη πιο αποτελεσματικές και γρήγορες μεταρρυθμίσεις στην Ουκρανία (...) για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη», πρόσθεσε ο Σμιγκάλ, ενώ παραδέχτηκε ότι η κυβέρνηση έχει μπροστά της «νέες προκλήσεις» και θα συνεχίσει την πορεία της «ολοκλήρωσης» με την ΕΕ.

Στο μεταξύ, συνεχίζονται καθημερινά οι εχθροπραξίες στην Ανατολική Ουκρανία, με υλικές ζημιές, θύματα και τραυματίες, παρά την απόφαση για «βιώσιμη εκεχειρία» κατά τη συνάντηση των τεσσάρων ηγετών του σχήματος της Νορμανδίας (Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, Ουκρανία) τον περασμένο Δεκέμβρη στο Παρίσι. Μεταξύ άλλων οι πολιτοφυλακές των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ (αστικά καθεστώτα που προσβλέπουν σε μεγαλύτερη σύνδεση με τη Ρωσία) ανακοίνωσαν την Παρασκευή πως οι ουκρανικές Ενοπλες Δυνάμεις εγκαθίδρυσαν νέες θέσεις στην περιοχή Πετρόφσκι, μία από τρεις περιοχές στη γραμμή επαφής όπου είχε πραγματοποιηθεί τους προηγούμενους μήνες πιλοτική εκατέρωθεν απεμπλοκή των στρατευμάτων, με σκοπό να επεκταθεί η απεμπλοκή σε όλο το μήκος της γραμμής επαφής.