Πολικό σέλας σε ουράνιο σώμα εκτός του ηλιακού μας συστήματος εντόπισαν οι αστρονόμοι για πρώτη φορά. Το εύρημα αυτό αυξάνει τις πιθανότητες ύπαρξης εξωγήινης ζωής και αλλού μέσα στο σύμπαν, καθώς τα μαγνητικά πεδία - που είναι προϋπόθεση για την εμφάνιση πολικού σέλαος - προστατεύουν την επιφάνεια των πλανητών που τα διαθέτουν, από τον επιβλαβή για τη ζωή βομβαρδισμό σωματιδίων προερχόμενων από το άστρο του πλανητικού συστήματος.

Ολοι οι πλανήτες του δικού μας ηλιακού συστήματος (ακόμα και ορισμένοι δορυφόροι) που έχουν μέτρια μαγνητικά πεδία εμφανίζουν αυτά τα εντυπωσιακά φωτεινά φαινόμενα. Το σέλας δημιουργείται όταν φορτισμένα σωματίδια, προερχόμενα κατά κύριο λόγο από τον ήλιο, κάτω από την επίδραση του πλανητικού μαγνητικού πεδίου ακολουθήσουν τις μαγνητικές δυναμικές γραμμές μέχρι να φτάσουν εκεί που αυτές «πηγάζουν» ή «καταλήγουν», δηλαδή στους πόλους. Οταν αλληλεπιδράσουν με τα άτομα των ανώτερων αραιών στρωμάτων της ατμόσφαιρας, τα διεγείρουν, προκαλώντας την εκπομπή φωτός, αλλά και ραδιοκυμάτων (διαφορετικά είδη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας).

Ο Γκρεγκ Χάλιναν και οι συνάδελφοί του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια εντόπισαν και τα δύο είδη ακτινοβολίας σε ένα σώμα που φαίνεται να είναι καφέ νάνος, δηλαδή ουράνιο σώμα που είναι στα όρια μεταξύ πλανήτη και άστρου. Το σέλας του βρέθηκε ότι είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο έντονο από της Γης! Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι περισσότερες παρατηρήσεις του φαινομένου θα δώσουν εξήγηση σχετικά με τα φορτισμένα σωματίδια που τροφοδοτούν το σέλας, τα οποία προς το παρόν κανείς δεν ξέρει από πού προέρχονται.

Ο επίμαχος καφέ νάνος ονομάζεται LSR J1835+3259 και βρίσκεται 18 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Δίκαια οι αστρονόμοι ευελπιστούν ότι σύντομα θα μπορέσουν να εντοπίσουν σέλατα όχι μόνο σε καφέ νάνους αλλά και σε πλανήτες που απέχουν ανάλογα ...μικρές αποστάσεις. Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε σημαντικά τον εντοπισμό εκείνων με τις περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης ζωής, καθώς η ισχύς του σέλαος καθενός θα αποκάλυπτε την ένταση του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη, άρα και την ικανότητά του να λειτουργεί ως ασπίδα διαφύλαξης φιλικών προς τη ζωή συνθηκών.

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι τριπλάσιος σε μέγεθος συγκριτικά με τον εγκέφαλο άλλων πρωτευόντων θηλαστικών και αυτό οφείλεται στο νεοφλοιό, το εξωτερικό στρώμα με τις πτυχώσεις, εκεί που βρίσκεται η φαιά ουσία. Τα νευρωνικά δίκτυα των πτυχώσεων σχετίζονται με τη λογική, την αντίληψη, τη γλωσσική ικανότητα, τη νόηση γενικά, με όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Γερμανοί επιστήμονες εντόπισαν πέρσι ένα γονίδιο, που υπάρχει μόνο στον άνθρωπο και ίσως σχετίζεται με την εξελικτική πορεία του εγκεφάλου του.

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη μελέτη ενός βλαστοκυττάρου, που οδηγεί στο σχηματισμό νευρώνων κατά την ανάπτυξη των εμβρύων. Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι αυτό το κύτταρο διαιρείται μόνο μια φορά στα ποντίκια, αλλά πολλές φορές στους ανθρώπους. Για να μάθουν την αιτία αυτής της διαφοράς, εξέτασαν τα γονίδια που ενεργοποιούνται κατά την κορύφωση της ανάπτυξης του εγκεφάλου στα έμβρυα και εντόπισαν ένα τμήμα DNA, το ARHGAP11B, που ήταν ενεργό μόνο στα ανθρώπινα έμβρυα. Οταν εισήγαγαν αυτό το γονίδιο στα έμβρυα των ποντικών, η νευρωνική ανάπτυξη των εγκεφάλων τους αυξήθηκε κατακόρυφα, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για αυξητικό παράγοντα αυτού του είδους ιστού.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν, επιπλέον, ότι το ARHGAP11B υπάρχει τόσο στο DNA των Νεάντερταλ όσο και των Ντενίσοβαν, ειδών που αποτελούν «ξαδέλφια» του είδους μας (homo sapiens) και είχαν παρόμοιου μεγέθους εγκεφάλους με το σύγχρονο άνθρωπο. Αντίθετα, το γονίδιο αυτό δεν υπάρχει στους χιμπατζήδες, με τους οποίους μοιραζόμαστε το 99% του γονιδιώματός μας. Οι διαπιστώσεις αυτές ενισχύουν την ιδέα ότι το γονίδιο ARHGAP11B ίσως εξηγεί τον αναλογικά μεγάλο εγκέφαλο του ανθρώπου.

Βέβαια, το ικανό μέγεθος του εγκεφάλου είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι η αιτία της ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού, που είναι κοινωνικό φαινόμενο και αποτελεί προϋπόθεση για να καλλιεργούνται από την παιδική ηλικία και να εκδηλώνονται οι δυνατότητες, που έχουν αποκτήσει εξελικτικά ο άνθρωπος και ο εγκέφαλός του, σε επίπεδο μεμονωμένου ατόμου. Αλλα ζώα έχουν μεγαλύτερους εγκεφάλους από του ανθρώπου (του ελέφαντα είναι 5 φορές μεγαλύτερος και πλούσιος σε πτυχώσεις), αλλά δεν έχουν αναπτύξει πολιτισμό, ούτε και ως άτομα συγκρίνεται η νόησή τους με εκείνη του μεγαλωμένου σε κοινωνικό περιβάλλον μεμονωμένου ανθρώπου.