Την ώρα που κλιμακώνονται οι ανταγωνισμοί, κεφάλαιο, κυβέρνηση και κρατικός μηχανισμός επιστρατεύουν κάθε μέσο για τη διαμόρφωση «κουλτούρας πολέμου» στη νέα γενιά, διαπιστώνοντας την απροθυμία της να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσια της καπιταλιστικής κερδοφορίας στα πεδία των ιμπεριαλιστικών μαχών. Κομβικό ρόλο παίζει το σύστημα της Εκπαίδευσης, που λειτουργεί και ως μηχανισμός ενσωμάτωσης στο εκμεταλλευτικό σύστημα, αναπαραγωγής της ιδεολογίας του.

Σ' αυτό το πλαίσιο, πρόσφατα οργανώθηκε ένα σεμινάριο από το Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), γνωστό think tank για τις εκδηλώσεις διάδοσης και υπεράσπισης της ευρωατλαντικής πολιτικής, με θέμα «Συνολική άμυνα: Η χρυσή τομή ανάμεσα στην άμυνα και το κοινωνικό κράτος». Το σεμινάριο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, που αντί να διδάσκουν την αξία της αλληλεγγύης και της συνεργασίας των λαών, αντί να αποκαλύπτουν τα «σκοτεινά ελατήρια» του ιμπεριαλιστικού πολέμου, εκπαιδεύονται οι ίδιοι να σταλάζουν στις νεανικές συνειδήσεις το δηλητήριο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, που φτάνει μέχρι την πολεμική σύγκρουση.

Το ίδρυμα σκιαγραφεί ως εξής στην ιστοσελίδα του το περιεχόμενο του σεμιναρίου: «Πολλοί θα έλεγαν ότι η άμυνα και το κοινωνικό κράτος είναι δύο τομείς αντιστρόφως ανάλογοι. Με απλά λόγια, όσο αυξάνονται οι πόροι που κατευθύνονται προς την άμυνα, τόσο μειώνονται οι πόροι που περισσεύουν για το κοινωνικό κράτος. Ωστόσο, υπάρχει και η άποψη ότι η άμυνα και η κοινωνική διάσταση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πιο συγκεκριμένα, στην εποχή των πολύπλευρων απειλών που αντιμετωπίζει η ΕΕ, η έννοια της "συνολικής άμυνας" γίνεται πιο σημαντική από ποτέ. Περιλαμβάνει την ετοιμότητα της Ενωσης, των κρατών - μελών, των επιχειρήσεων, αλλά και εν γένει της κοινωνίας, απέναντι σε ένα ευρύ φάσμα απειλών. Στη συνολική άμυνα, μία ισχυρή, ανθεκτική και προετοιμασμένη κοινωνία αποτελεί τη βάση της πυραμίδας για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε μορφής κακόβουλης ενέργειας. Η συνολική άμυνα ξεκινάει ήδη από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σε ορισμένες χώρες».

Η προετοιμασία των παιδιών από τα λαϊκά στρώματα να συμμετέχουν στη «συνολική άμυνα», στο πλευρό της αστικής τάξης, του κράτους και των συμμάχων της, είναι το βασικό ζητούμενο. Σκόπιμα συγκαλύπτουν ότι ο πόλεμος είναι συνέχεια της αντιλαϊκής πολιτικής σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης και ότι τα συμφέροντα ανάμεσα στο κεφάλαιο και στον λαό είναι ανειρήνευτα σε πόλεμο και «ειρήνη». Καλούν τους νέους να υπερασπιστούν το «κοινωνικό κράτος» και την ΕΕ της φτώχειας για τους πολλούς, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης, της ακρίβειας, της δουλειάς μέχρι τον τάφο, της εμπορευματοποιημένης Υγείας και Παιδείας. Πράγματι, λοιπόν... Εκμετάλλευση και πόλεμος είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, του αστικού κράτους και των συμμαχιών του, που καταδυναστεύουν τον λαό και τη νεολαία.

Μπορεί η συζήτηση σε αυτήν τη φάση στην Ελλάδα να μοιάζει «τροχιοδεικτική», όμως και μόνο η πραγματοποίηση ενός σεμιναρίου σε εκπαιδευτικούς με τέτοιο περιεχόμενο δείχνει τη σημασία που δίνεται στο να παίξει το σχολείο ρόλο στη στοίχιση της νεολαίας στις αξίες και τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτή η στόχευση φαίνεται και από την ίδια τη διοργάνωση, αφού «σκοπός του σεμιναρίου είναι να εισάγει τους εκπαιδευτικούς στην έννοια αυτή, προκειμένου να αντιληφθούν τον καίριο ρόλο που δύνανται να διαδραματίσουν στην ετοιμότητα της Ενωσης. Στο σεμινάριο θα συμμετάσχουν νέοι και νέες με ενδιαφέρον ή/και υπόβαθρο στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, ώστε να ενισχυθεί ο διαγενεακός διάλογος για ένα θέμα που αφορά οριζοντίως και καθέτως ολόκληρη την κοινωνία».

Στην Εσθονία, για παράδειγμα, πρόγραμμα για την «εθνική άμυνα» έχει ενταχθεί στα σχολεία και διδάσκεται «στα ανώτερα λύκεια και τα ιδρύματα επαγγελματικής εκπαίδευσης, με στόχο την ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης στους νέους και την ετοιμότητα να υπερασπιστούν την Εσθονία όταν είναι απαραίτητο, καθώς και την κατανόηση των αρχών που διέπουν την εθνική άμυνα της Εσθονίας». Από το υπουργείο Αμυνας της Εσθονίας διαβάζουμε ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελείται από θεωρητικό μάθημα (35 ώρες) το οποίο είναι υποχρεωτικό, καθώς και πρακτική άσκηση (35 ώρες). Το θεωρητικό μάθημα περιλαμβάνει: Στρατιωτική Ιστορία της Εσθονίας. Σύγχρονες στρατιωτικές κρίσεις, πόλεμοι και ένοπλες συγκρούσεις. Πολιτική ασφάλειας και άμυνας της Εσθονίας και ηγεσία εθνικής άμυνας. Υπηρεσία στις Αμυντικές Δυνάμεις. Εκπαίδευση σε ασκήσεις. Χειρισμός και ασφάλεια όπλων. Τοπογραφία και προσανατολισμός. Πρώτες βοήθειες. Εσωτερική ασφάλεια και πολιτική άμυνα. Η δε πρακτική εκπαίδευση περιλαμβάνει: Δημιουργία της υπαίθριας κατασκήνωσης και συνθήκες διαβίωσης στο πεδίο, συμπεριλαμβανομένων εστίασης και προστασίας του περιβάλλοντος. Εξοπλισμός ατόμου και μονάδας. Τοπογραφία και κίνηση στο έδαφος. Πρώτες βοήθειες σε συνθήκες πεδίου. Εκπαίδευση σκοποβολής...

Ταυτόχρονα, τα καλέσματα σε «συνολική άμυνα» αξιοποιούνται και ως φερετζές για τη χρηματοδότηση της πολεμικής οικονομίας, που φέρνει νέες αιματηρές περικοπές ακόμα και στους ελάχιστους κρατικούς πόρους για την Υγεία, την Παιδεία, τις συντάξεις κ.ά. Ποιος είναι λοιπόν ο στόχος της συζήτησης στην οποία θέλουν να εμπλέξουν τους εκπαιδευτικούς και το σχολείο; Να πειστούν οι νέοι ότι οι περικοπές στις ανάγκες τους προς όφελος της πολεμικής οικονομίας είναι αναγκαίες και «για το καλό τους». Να εμφυσήσει το αστικό κράτος (και η ΕΕ) στους λαούς ότι αξίζει να υπερασπιστούν το «κοινωνικό μοντέλο» της ΕΕ απέναντι σε υβριδικές απειλές ή και μια πολεμική στρατιωτική σύρραξη. Συνεπώς, από τη θέση και τον ρόλο τους οι εκπαιδευτικοί να γαλουχήσουν τους μαθητές σε όλα τα παραπάνω. Να συμβάλουν δηλαδή στο να πειστούν οι νέοι και οι λαοί γενικότερα ότι πρέπει να πολεμήσουν και να υπερασπιστούν το σημερινό αστικό κράτος, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το καπιταλιστικό σύστημα.

Ο στόχος είναι «στο μυαλό», στη συνείδηση, για να ευθυγραμμίζεται από μικρή ηλικία με τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και να γίνονται οι νέοι γρανάζια της πολεμικής τους μηχανής, που ζεσταίνεται, σε έναν διαρκή, αδυσώπητο ανταγωνισμό για τα κέρδη τους...