Πέμπτη 31 Αυγούστου 2017
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Χωρίς μέτρο

«Το δικό μας παραγωγικό μοντέλο δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην προστασία της εργασίας και τη στήριξη των μισθών. Για αυτό εργαζόμαστε για τη δίκαιη ανάπτυξη (...) Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η Ελλάδα η Ειδική Οικονομική Ζώνη της Ευρώπης». Αυτά έγραφε στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο εργοστάσιο «Παπαστράτος». Αφήνουμε κατά μέρος τα περί «δίκαιης ανάπτυξης» που μηρυκάζει η κυβέρνηση, αφού η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία είναι ασύμβατη με τα εργατικά δικαιώματα και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Αλλά μιας και διαβλέπει κίνδυνο μετατροπής της Ελλάδας σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη», να συμπεράνουμε ότι θεωρεί την υπόλοιπη ΕΕ «εργασιακό παράδεισο», από τον οποίο πάνε να εξαιρέσουν την Ελλάδα; Δεν έχει ακούσει για την «ευελιξία» στη γερμανική αγορά εργασίας, την επικείμενη αντεργατική μεταρρύθμιση στη Γαλλία, τις ανατροπές σε βάρος των εργαζομένων στα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ, στο όνομα των «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών»; `Η μήπως του είναι άγνωστο ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέχεια των προηγούμενων, έχει ήδη μετατρέψει σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη» το Λιμάνι του Πειραιά, σε ό,τι αφορά τη φορολογία των επιχειρήσεων, ενώ μέσα από άλλες ρυθμίσεις, το «ειδικό» αυτό καθεστώς επεκτείνεται και στις εργασιακές σχέσεις συγκεκριμένων ειδικοτήτων; Τα ξέρουν όλα αυτά ο Τζανακόπουλος και η κυβέρνηση. Αλλά χάνουν πραγματικά το μέτρο, στην προσπάθειά τους να κοροϊδέψουν το λαό για να τον στρατεύσουν στα αναπτυξιακά οράματα του κεφαλαίου.

Το δίκιο

«Νόμος είναι (και) το δίκιο του εργάτη», μας ενημέρωσε χτες το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας, γνωστής για το λιβάνισμα που κάνει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Παραφράζοντας το γνωστό σύνθημα του ταξικού εργατικού κινήματος, η εφημερίδα προσπαθεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι με το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά, που συζητιέται αυτές τις μέρες στη Βουλή, η κυβέρνηση προχωράει σε ένα «πρώτο ρήγμα» στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Βεβαίως, οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου δεν πειράζουν ούτε τρίχα από τους «νόμους του κεφαλαιοκράτη», που εμπλούτισε τα τελευταία χρόνια και η σημερινή κυβέρνηση. Η ίδια εφημερίδα παροτρύνει τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα να «ριζοσπαστικοποιηθούν», μέχρι το βαθμό που θα «πιέσουν την εκάστοτε κυβέρνηση να λάβει ακόμα πιο φιλεργατικά μέτρα», καταλήγοντας στο γνωστό σύνθημα «εργάτη, χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά». «Ξέχασε», όμως, ο αρθρογράφος τη συνέχεια του συνθήματος, που είναι και το «ζουμί» του: «Εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά». Τέτοια ...προωθημένα συνθήματα, που αποτυπώνουν την ανάγκη να συνδεθεί ο αγώνας των εργαζομένων για μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα με την πάλη για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, κάνουν «τζιζ» για τους απολογητές της άποψης ότι με μια «αριστερή» κυβέρνηση και λίγη πίεση από τα συνδικάτα, στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης μπορούν μια χαρά να συνυπάρχουν το δίκιο του εργοδότη και του εργαζόμενου ταυτόχρονα.

Θυμάστε την «Αυγή»;

Τα απανωτά θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα εργαζομένων στους ΟΤΑ μάς έφεραν στο μυαλό το άρθρο της «Αυγής» στις 28/6, όπου η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης καταφερόταν ενάντια στις απεργίες, την περίοδο που βρισκόταν σε εξέλιξη ο απεργιακός αγώνας των εργαζομένων στους δήμους, με αιχμή τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων. Εκεί, ο αρθρογράφος της «Αυγής» εξέφραζε ανοιχτά τη δυσαρέσκειά του για τις απεργίες που «κρατάνε όμηρο την κοινωνία» και αναρωτιόταν με νόημα αν θα έπρεπε σε ορισμένους κλάδους ακόμα και να απαγορευτεί η απεργία, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτούς και τους ΟΤΑ. Προφανώς, το ιδανικό για την κυβέρνηση θα ήταν μετά τους εφτά θανάτους εργαζομένων στους ΟΤΑ τους δυο τελευταίους μήνες, να μην υπάρξει καμιά αντίδραση, καμιά κινητοποίηση ενάντια στην εντατικοποίηση και στο άθλιο εργασιακό καθεστώς που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς ολοένα και περισσότερο σε παγίδες θανάτου. Θα ήθελε οι εργαζόμενοι να λένε «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Αν μη τι άλλο, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα για τους πραγματικούς σκοπούς που υπηρετούν η επικείμενη αναθεώρηση προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου και η θέσπιση νέων εμποδίων στην κήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα.

Ευκαιρία

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Ντόιτσε Βέλε» για την Ισπανία, η κρίση ήταν μια «ευκαιρία για αλλαγή». Από τη μία, «η χρηματοδότηση καινοτόμων επιχειρηματικών ιδεών είναι αδρή» και «το 2017 διατέθηκαν σχεδόν 4 δισ. ευρώ, ποσό διπλάσιο σε σχέση με το 2016». Από την άλλη, «οι χαμηλοί μισθοί αποτελούν έναν επιπλέον λόγο για τον οποίο στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη ιδρύονται και αναπτύσσονται νεοφυείς επιχειρήσεις (start-up)». Ο μεγάλος κερδισμένος από αυτή την «άνθηση» είναι, βεβαίως, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, που προχωρούν σε «εξαγορές επιτυχημένων νεοφυών επιχειρήσεων, όπως της πλατφόρμας διαδικτυακών αγοραπωλησιών "Privalia", που πωλήθηκε προς 500 εκατ. ευρώ». Επίσης, «πολλοί Ισπανοί επενδυτές επιλέγουν πλέον να χρηματοδοτήσουν ισπανικά start-up, ενώ μεγάλοι ισπανικοί όμιλοι όπως η "Telefonica" ή ακόμη και τράπεζες ανοίγουν διαρκώς νέα, θυγατρικά start-up». Πράγματι, λοιπόν, η καπιταλιστική κρίση αποτέλεσε «ευκαιρία για αλλαγή». Από αυτήν την «αλλαγή», όμως, κάποιοι βγήκαν κερδισμένοι και κάποιοι χαμένοι. Ετσι, μπορεί το ενδιαφέρον για τις λεγόμενες «νεοφυείς επιχειρήσεις» να έχει αυξηθεί, η απογείωση όμως της παραγωγικότητας σ' αυτές τις επιχειρήσεις, σε συνδυασμό με τη διαπιστωμένη μείωση των μισθών, προδίδει ένταση της εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους. Εν ολίγοις, όπως σε όλον τον καπιταλιστικό κόσμο, τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν την κρίση, με τον ίδιο τρόπο που τώρα πληρώνουν την ανάκαμψη του κεφαλαίου...




Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org