Το βασικό όμως είναι το ...όραμα που πλασάρει: Μια νεολαία και ένας λαός στην «αναμονή», στη γωνία, θεατές των εξελίξεων. Μακριά από διεκδικήσεις, στριμωγμένοι στην αναζήτηση του «Μεσσία», ανανεώνοντας κάθε φορά τα ραντεβού με την απογοήτευση και τη ματαίωση ψεύτικων ελπίδων. Ετσι θέλει τη νέα γενιά το αστικό πολιτικό σύστημα, σε κάθε του απόχρωση. Γι' αυτό και από τέτοιες «νεολαιίστικες» παρεμβάσεις λείπει κάθε αναφορά στους αγώνες των νέων εργαζομένων, των φοιτητών και μαθητών, στην οργάνωση και στη συλλογική τους διεκδίκηση. Σήμα «αναμονής», λοιπόν, την ίδια στιγμή που το κεφάλαιο και η εξουσία κλιμακώνουν την εφόρμηση στη ζωή, στα δικαιώματα, στο παρόν και στο μέλλον της νεολαίας.

Εφοπλιστές που κάνουν «αρχηγικές» εμφανίσεις και βγάζουν πολιτικούς δεκάρικους ενάντια στο σύστημα γενικώς και στις τράπεζες. Εφοπλιστές που απαντάνε από τα κανάλια τους, ρωτώντας τους πρώτους για τις συνθήκες εργασίας των ναυτεργατών στα καράβια τους, ενώ στήνουν μηχανισμούς για τη στήριξη «νέων» παμπάλαιων κομμάτων της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας. Τραπεζίτες που διαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση απένταξε έργα από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ εκείνοι τα είχαν προεγκρίνει, και άλλοι που καταγγέλλουν ότι οι «ελίτ» γύρω από το πολιτικό σύστημα «κρατάνε τη χώρα πίσω». Βιομήχανοι που «προβλέπουν» ότι οι επόμενες «φούσκες» και τα «κόκκινα» δάνεια θα είναι στις ΑΠΕ και ζητάνε μεγαλύτερες επιδοτήσεις για το ρεύμα, αλλά και μερίδιο από το πολεμικό φαγοπότι. «Προβληματισμοί» και «σκέψεις» για την αναμόρφωση του «γεωπολιτικού τοπίου», τις συνέπειες του πολέμου και των ανταγωνισμών στην οικονομία. Οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις τους είναι ηφαίστειο που βράζει και τροφοδοτεί διεργασίες στο πολιτικό σύστημα «οριζοντίως και καθέτως», φέρνοντας στην επιφάνεια ρωγμές και ζόρια. Αυτά τα ζόρια όμως και τα «διλήμματα» της αστικής τάξης δεν είναι του λαού, σε καμία εκδοχή τους. Δική του έγνοια πρέπει να είναι πώς θα τους βάλει ακόμα πιο δύσκολα με την οργάνωση και τον αγώνα, για να μην πληρώσει αυτός τα σπασμένα των ανταγωνισμών, των πολέμων, των κρίσεων. Με τη σημαία των δικών του συμφερόντων και αναγκών, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, στον δρόμο της σύγκρουσης με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που όλοι μαζί υπηρετούν.

«Ιδεοληψίες της αποανάπτυξης» χαρακτηρίζει ο Ραν Ταν Πλαν των «Νέων» τις αντιδράσεις στο μεταπτυχιακό επί πληρωμή που σχεδιάζει το Πάντειο σε συνεργασία με το Columbia. Το ακλόνητο επιχείρημα είναι ότι τα κέρδη του προγράμματος επιστρέφουν στους φοιτητές και στο Πανεπιστήμιο, είτε ως υποτροφίες είτε ως στήριξη της υλικοτεχνικής υποδομής για τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Αρα, όσοι αντιδρούν κάνουν ζημιά στους φτωχότερους φοιτητές, που θα μπορούσαν να πάρουν μια υποτροφία ή να κάνουν με καλύτερους όρους ένα μεταπτυχιακό. Ο φωστήρας των «Νέων» ρίχνει άκυρο στον ίδιο του τον εαυτό, όταν δυο γραμμές πιο πάνω ισχυρίζεται ότι καμία ταξική μεροληψία δεν κρύβεται πίσω από τα επί πληρωμή μεταπτυχιακά. Απλά το πανεπιστήμιο της αγοράς υπόσχεται ότι ένα μέρος των διδάκτρων θα κατευθύνεται σε λειτουργικές δαπάνες που δεν μπορεί να καλύψει διαφορετικά, λόγω της μεγάλης υποχρηματοδότησης! Εδώ βρίσκεται το δεύτερο δοκάρι που χτυπάει ο χασογκόλης των «Νέων»: Το κράτος θέλει αναβαθμισμένα πανεπιστήμια, λέει. Ομως η κύρια αιτία για την υποβάθμισή τους είναι η υποχρηματοδότηση, που οδηγεί σε ένταση της επιχειρηματικής λειτουργίας, άρα και σε διαφοροποίηση των προγραμμάτων σπουδών και των πτυχίων ανάλογα με την τσέπη κάθε φοιτητή. Σε τελική ανάλυση, αυτό ονομάζουν «ανάπτυξη» οι θιασώτες της καπιταλιστικής αγοράς: Γνώση για τους πολύ λίγους, αναλώσιμες δεξιότητες για τους πολλούς, ανταποδοτικότητα παντού και ένα «πανεπιστήμιο ΑΕ», που θα γίνει πόλος επενδύσεων για τα κέρδη.