Μια εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ στην Κάλυμνο τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι, ενώ χειριζόταν τη μηχανή του κιμά. Η εργαζόμενη είχε προσληφθεί ως ταμίας, αλλά όπως φαίνεται έκανε και τον χασάπη, χωρίς καμιά εκπαίδευση. Το αποτέλεσμα ήταν να ακρωτηριαστεί σε ένα δάκτυλο και να τραυματιστεί σε άλλα δυο. Το τραγικό αυτό περιστατικό ξεχωρίζει από το χτεσινό δελτίο εργοδοτικών εγκλημάτων και σίγουρα δεν είναι το μοναδικό. Κάθε τρεις εργάσιμες μέρες ένας εργάτης χάνει τη ζωή του στο μεροκάματο και πολλαπλάσιοι τραυματίζονται, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά. Προχτές μάλιστα δημοσιοποιήθηκαν στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία από την αρχή του χρόνου 37 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους σε χώρους δουλειάς, ενώ την περασμένη χρονιά 22 θάνατοι σχετίζονται με θερμική καταπόνηση, δείχνοντας τις άθλιες συνθήκες στις οποίες δουλεύουν καθημερινά εκατομμύρια εργαζόμενοι. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, που αντιμετωπίζει ως κόστος τα μέτρα υγείας και ασφάλειας, ενώ οι όποιοι έλεγχοι γίνονται για τα μάτια του κόσμου, χωρίς κανένα αντίκρισμα για την προστασία των εργαζομένων. Είναι μάλιστα αποκαλυπτικό ότι με το πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, ο εργοδότης μπορεί να ζητήσει μέχρι και αναβολή του ...αιφνιδιαστικού ελέγχου. Για τέτοια φρενίτιδα του κράτους μιλάμε, στην προσπάθεια να προστατέψει το κεφάλαιο και τα κέρδη, θυσιάζοντας στον βωμό τους ακόμα και ανθρώπινες ζωές.

Νέα προνόμια και διευκολύνσεις απαιτούν τα μονοπώλια του πολέμου, που μυρίζονται κέρδη με ουρά από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη στροφή στην πολεμική οικονομία. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα ανέφερε ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου «Theon» στο Φόρουμ των Δελφών, καλώντας την κυβέρνηση «να σκεφτεί διαφορετικά» αν θέλει «να στηρίξει την ανάπτυξη». Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που επείγει είναι «η εφαρμογή ενός διαφορετικού φορολογικού μοντέλου, το οποίο θα εφαρμόζεται στην ανάπτυξη και όχι στα υπάρχοντα έσοδα»... Με άλλα λόγια, πέρα από τα δισ. ευρώ που θα μασουλήσουν τα πολεμικά μεγαθήρια από τους προϋπολογισμούς της ΕΕ και των κρατών-μελών - από τις τσέπες δηλαδή των λαών - ζητάνε και νέες φοροαπαλλαγές για να θωρακίζονται τα κέρδη τους.

Στο ίδιο «τραπέζι» βρέθηκε και ο διευθυντής του Γερμανικού Οικονομικού Ινστιτούτου, που επεσήμανε κι αυτός την ανάγκη για αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, αλλά και για περαιτέρω «εξορθολογισμό» των κοινωνικών δαπανών. Εστίασε συγκεκριμένα στην αναδιαμόρφωση της Κοινωνικής Ασφάλισης, με άλλοθι την αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής. Πρόκειται για όψεις της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, που σε ειρήνη και πόλεμο διαλύει τη ζωή και τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού. Επιβεβαιώνεται ότι για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, θα πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, που όψεις της είναι η βαθιά εκμετάλλευση και ο πόλεμος. Οσο για την «πολιτική σταθερότητα» που ανέδειξαν και οι δυο ως προϋπόθεση για να προχωρήσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις, ένα πράγμα φανερώνει: Την ανησυχία τους για τη δύναμη που κρύβει ο λαός και αν την χρησιμοποιήσει μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.