Σε κάθε περίπτωση, οι δηλώσεις Μπάρακ αποκαλύπτουν τον γενικότερο ευρωατλαντικό σχεδιασμό στην περιοχή, που επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός ενιαίου και συμπαγούς αναχώματος στην επιρροή των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων (ειδικά της Κίνας) στην Κεντρική Ασία και στη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια «ευθυγράμμιση» όλων των ΝΑΤΟικών και φιλο-ΝΑΤΟικών δυνάμεων δεν μπορεί να προκύψει με άλλον τρόπο πέρα από διευθετήσεις που απλώνονται σε όλη την περιοχή και σίγουρα δεν μπορούν να κουκουλώσουν - πόσο μάλλον να καταργήσουν - τους μεγάλους ανταγωνισμούς. Την ώρα για παράδειγμα που οι ΗΠΑ μιλάνε για συνεργασία Τουρκίας - Ισραήλ, διεθνείς αναλυτές βλέπουν το επόμενο επεισόδιο στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής να περιλαμβάνει και την απευθείας εμπλοκή των δύο κρατών σε σύγκρουση, ενδεχομένως στο έδαφος της Συρίας. Το πού θα κάτσει η μπίλια των παζαριών και της αντιπαράθεσης όλων με όλους, δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί, πέρα από την τάση κλιμάκωσης όλων των αντιθέσεων στην ευρύτερη περιοχή. Το σίγουρο είναι όμως ότι σ' αυτό το γεωπολιτικό μπλέντερ βρίσκονται και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, με την ένταση να αυξάνει σταθερά. Κι αν αναρωτιέται κανείς ποιος δίνει αέρα στα πανιά της τουρκικής αστικής τάξης να παίζει τα σενάρια της «Γαλάζιας πατρίδας», δεν έχει παρά να ακούσει την απάντηση του Αμερικανού πρέσβη στην ερώτηση για τα Ελληνοτουρκικά: «Δεν θα αναφερθώ στο "ιστορικό θέμα" της Ελλάδας και της Τουρκίας (...) γιατί θα μου απαγορεύσουν να πάω ξανά στη Μύκονο»...

Για τα ευτράπελα του συνεδρίου της ΓΣΕΕ ο «Ριζοσπάστης» έχει αφιερώσει πολλές σελίδες, παρουσιάζοντας στοιχεία για το όργιο νοθείας με την οποία οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού κρατιούνται γαντζωμένες στις καρέκλες τους. Εχοντας μάλιστα την πλειοψηφία στο σώμα των συνέδρων, η νοθεία αυτή «νομιμοποιείται» από τους ίδιους τους νόθους (!) που ψηφίζουν για το ποιος θα είναι αντιπρόσωπος και ποιος όχι. Ετσι έγινε και στο συνέδριο που ολοκληρώθηκε την Κυριακή στην Κρήτη. Εκεί όπου βαφτίστηκαν σύνεδροι μια σειρά αντιπρόσωποι από Εργατικά Κέντρα χωρίς καμία δράση, που παρουσιάζουν όμως πολλούς ψηφίσαντες στα χαρτιά, διεκδικώντας μάλιστα παγκόσμιο ρεκόρ συνδικαλιστικής πυκνότητας. Οπως το ΕΚ Χαλκιδικής, που παρουσίασε αύξηση ψηφισάντων κατά 527% και το Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας, που εμφάνισε 6.662 ψηφίσαντες - αν και ήταν μονίμως απόν από τον αγώνα των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ. Αλλο παράδειγμα είναι το ΕΚ Ρόδου, όπου το σωματείο των ξενοδοχοϋπαλλήλων εμφάνισε αύξηση ψηφισάντων κατά 113%. Το μόνο που θυμούνται όμως οι εργαζόμενοι από τη «δράση» του, είναι ότι δεν έκανε τίποτα για τον σερβιτόρο που δούλευε μέσα στη θάλασσα και την αποθέωση που γνώρισε από την υπουργό Εργασίας για την κατάπτυστη ΣΣΕ που υπέγραψε με τους ξενοδόχους. Η πλειοψηφία «νομιμοποίησε» και μια σειρά άλλες περιπτώσεις, όπως την Ομοσπονδία Θυρωρών, που έχει δύο σωματεία και το ένα από αυτά έχει 512 θυρωρούς μέλη της! Με άλλα λόγια, μέχρι και τα στέρφα γεννάνε στο μαντρί του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, για να κάθονται οι εγκάθετοι στον σβέρκο των εργαζομένων...

Ποιους «μουλάδες», ποια «δημοκρατία» και ποια «καταπίεση»... Αν θυμηθεί κανείς με τι προσχήματα ξεκίνησε ο νέος γύρος της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράν πριν από δυο μήνες, σήμερα που το πράγμα έχει κατακάτσει, μόνο οργή και αγανάκτηση μπορεί να αισθάνεται για τους AμερικανοΝΑΤΟικούς και το Ισραήλ που έχουν μετατρέψει σε εμπόλεμη ζώνη όλη τη Μέση Ανατολή. Η τελευταία εξέλιξη, με το αμερικάνικο ρεσάλτο σε ιρανικό πλοίο στα Στενά του Ορμούζ, έρχεται να επιβεβαιώσει πως καημός τους είναι να αποσπάσουν τον έλεγχο της στρατηγικής αυτής περιοχής από το Ιράν και να βάλουν στο χέρι τις ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου, εξυπηρετώντας τα ευρύτερα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, απέναντι κυρίως στην Κίνα. Οι δρόμοι της Ενέργειας και του εμπορίου, όπως και οι σφαίρες επιρροής, αναχαράσσονται στον σάπιο καπιταλιστικό κόσμο κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με πόλεμο και αίμα. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια για μικρά παιδιά, που πρόθυμα αναπαράγουν τα αστικά επιτελεία και στη χώρα μας, για να δικαιολογήσουν την επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.