Η πλειοψηφία του αστικού Τύπου παρακολουθεί τις εξελίξεις στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου με όρους ...Τραμπ. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι οι εκτιμήσεις τους για την πορεία του πολέμου αλλάζουν ανάλογα με το τι δηλώνει κάθε φορά ο Αμερικανός Πρόεδρος, πώς ξύπνησε, τι του ξίνισε κ.τ.λ. Απειλεί με χερσαία επέμβαση; Ο πόλεμος κλιμακώνεται. Προτείνει 15 όρους στο Ιράν; Η σύγκρουση εκτονώνεται. Καλεί τους Ευρωπαίους «να αναλάβουν τις ευθύνες τους» στα Στενά του Ορμούζ; Οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν τα στρατιωτικά σχέδια για να ανοίξουν τα Στενά. Στο έδαφος τέτοιων «αναλύσεων», διάφοροι περισπούδαστοι «αναλυτές» θέτουν ερωτήματα όπως «πότε θα τελειώσει ο πόλεμος;» και «ποιος μπορεί να τον τελειώσει;». Η απάντηση και στα δύο είναι copy - paste: «Ο πόλεμος θα τελειώσει όταν θέλει ο Τραμπ» και «ο Τραμπ είναι ο μόνος που μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο». Σαν να πρόκειται για παρτίδα σκάκι, όπου ο καλύτερος μπορεί είτε να κερδίσει, είτε να διακόψει την παρτίδα με ισοπαλία.

Ο πόλεμος όμως δεν είναι του Τραμπ, όπως τον παρουσιάζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι του στο ΝΑΤΟ και οι Δημοκρατικοί αντίπαλοί του στις ΗΠΑ. Ούτε εξαρτάται η εξέλιξη του πολέμου από τις αποφάσεις και τις αντιδράσεις του οποιουδήποτε Τραμπ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ - με ισχυρούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της - διευθύνει τον πόλεμο για λογαριασμό της αμερικάνικης αστικής τάξης, που η πρωτοκαθεδρία της απειλείται από την Κίνα. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο, η βασική αντίθεση που καθορίζει το βάθος της πολεμικής σύγκρουσης, η οποία αγκαλιάζει πλέον πάνω από 20 χώρες και βρίσκεται σε ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης... Ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη, που σέρνει τους λαούς στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο για τα δικά της βρώμικα συμφέροντα.

Δύσκολοι καιροί για τους «δεν κουνιέται φύλλο». Και ακόμα πιο δύσκολοι για όσους σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία, την υποταγή στον «ρεαλισμό» της βαρβαρότητας. Από τη μια οι αγωνιστικές δράσεις ενάντια στον πόλεμο και στην εμπλοκή της Ελλάδας, που απλώνονται σε όλη τη χώρα και αγκαλιάζουν όλο και περισσότερους χώρους δουλειάς. Κινητοποιήσεις που ξεχωρίζουν ακόμα και σε στρατηγικούς κλάδους, που σχετίζονται άμεσα με τις πολεμικές μπίζνες, όπως διυλιστήρια, λιμάνια, βαπόρια κ.λπ. Από την άλλη οι φαντάροι, που παρά τις «ΝΑΤΟικής κοπής» ποινές οργανώνονται και διατρανώνουν μαζί με όλο τον λαό το αυτονόητο, ότι «δεν ορκιστήκαμε για να υπηρετούμε τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ». Σαν «κερασάκι» ήρθαν και οι μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες του κόσμου. Μόνο «περίπατος» δεν είναι λοιπόν για τους φονιάδες των λαών και τους συμμάχους τους, τις κυβερνήσεις και τις ενώσεις τους η σφαγή που εξαπολύουν. Κι αυτό βέβαια εξηγεί τη λύσσα που πιάνει τα κάθε λογής ΝΑΤΟικά παπαγαλάκια και στη χώρα μας, μπας και εξασφαλίσουν τη στοίχιση του λαού στα εγκληματικά και πολεμοκάπηλα σχέδια.