Ο πόλεμος είναι «ευκαιρία» για το μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό το ξέρουν και οι πέτρες. Δεν είναι μόνο οι εφοπλιστές με τα τεράστια ναύλα. Ούτε μόνο οι ενεργειακοί όμιλοι με την αύξηση των τιμών, ή οι πολεμικές βιομηχανίες που δουλεύουν τριπλοβάρδιες και καταβροχθίζουν ευρωπαϊκό και κρατικό χρήμα. Δίπλα σ' αυτούς τρέχουν τα σάλια και των τραπεζών, που ποντάρουν σε μελλοντικές αυξήσεις των επιτοκίων, ως αντίβαρο στην εκτίναξη του «πολεμικού» πληθωρισμού. Σύμφωνα με αναλύσεις που θεωρούν πιθανό ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είτε τώρα, είτε στο κοντινό μέλλον, μία αύξηση 50 μονάδων βάσης στα επιτόκια θα ισοδυναμούσε με αύξηση περίπου 3% στα προ φόρων κέρδη των τραπεζών. Από τους ελληνικούς τραπεζικούς ομίλους, η Alpha Bank εκτιμάται πως θα είχε άνοδο κερδών κατά περίπου 2,5%, η Εθνική Τράπεζα κατά 4,3%, η Eurobank κατά 4,4% και η Τράπεζα Πειραιώς κατά 5,8%. Δεν είναι κυνισμός, αλλά η κανονικότητα του καπιταλιστικού συστήματος, που σε ιμπεριαλιστική ειρήνη και πόλεμο φέρνει στο προσκήνιο το πραγματικό δίλημμα: Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας...

Ολα αυτά πριν συμπληρωθούν καλά - καλά 20 μέρες από την έναρξη της νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράν, λες και κάθε βόμβα που πέφτει ανοίγει άλλη μια πληγή στο στρατόπεδο των Ευρωατλαντικών. Μερικές ακόμη αποδείξεις ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι κλονισμός για όλες τις αστικές τάξεις που μπαίνουν στη δίνη του. Κλονισμός που λιγότερο ή περισσότερο - ανάλογα και με την εξέλιξη του πολέμου - φέρνει στην επιφάνεια όλες τις αντιθέσεις των καπιταλιστικών κοινωνιών και πιο πολύ εκείνη που δεν ομολογείται, αλλά τα διαπερνάει όλα: Την αντίθεση ανάμεσα στους καπιταλιστές και την εργατική τάξη. Για να τη «λύσουν» οριστικά οι εργαζόμενοι ένας τρόπος υπάρχει: Να πρωτοστατήσουν στη σύγκρουση με την αστική τάξη και τις συμμαχίες της, αξιοποιώντας τις ρωγμές που μεγαλώνουν σε καιρό πολέμου, παράλληλα με τις δυνατότητες να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής στην πάλη για την ανατροπή της.

Η ΕΕ στηρίζει και ξεπλένει την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν. Τα «μπουγαδόνερα» έφτασαν μέχρι το Reuters, όπου η επικεφαλής για την Εξωτερική Πολιτική δήλωσε: «Μπορεί η ΕΕ να μην κατανοεί ορισμένες από τις ενέργειες των ΗΠΑ, έχει όμως συνηθίσει την απρόβλεπτη στάση του Τραμπ και την πιο ήρεμη στάση του στις αντιδράσεις της»! Πριν ακόμα ξεκινήσει η επέμβαση, η ΕΕ με σειρά κατάπτυστων ψηφισμάτων αναπαρήγαγε όλα τα «χρεοκοπημένα» προσχήματα της εμπλοκής. Πίσω από κάλπικες κορόνες για «ελευθερία» και «δημοκρατία», η ΕΕ διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο στους ανταγωνισμούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων της, σε μια περιοχή τεράστιας στρατηγικής σημασίας. Τα κροκοδείλια δάκρυα για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» του ιρανικού λαού δεν πείθουν κανέναν, ειδικά τώρα που ξεπροβάλλουν οι πραγματικές αιτίες της επίθεσης στο Ιράν και του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Η προσπάθεια της ΕΕ να δείξει ότι διαφοροποιείται από τους Αμερικανούς που πρωτοστατούν στον πόλεμο, είναι καταδικασμένη από τα αποδυτήρια. Τα τεράστια συμφέροντα που διακυβεύονται στην περιοχή, στο φόντο του ανταγωνισμού ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία, είναι αυτά που κινούν τα νήματα του πολέμου, όπου η ΕΕ θέλει να παίξει ακόμα πιο ενεργό ρόλο, σπρώχνοντας βαθύτερα τους λαούς στο ιμπεριαλιστικό μακελειό.