Ο ένας κόσμος, ο κόσμος του κέρδους και της σαπίλας που αναδίδει από παντού, των «χρυσών αποδράσεων» όταν χρειάζεται για μια χούφτα ζάμπλουτους που δεν ξέρουν καν πού είναι οι μπίζνες τους. Και ο άλλος κόσμος, ο κόσμος των ανθρώπων του μόχθου, που τον βουτάνε τα παράσιτα για να αυγαταίνουν τα πλούτη τους. Δύο κόσμοι σε διαρκή σύγκρουση, είτε σε ειρήνη είτε σε πόλεμο, και που ειδικά τώρα, με το μακελειό σε πλήρη εξέλιξη, φανερώνεται ότι τα κέρδη του ενός είναι το αίμα του άλλου. Ο κόσμος τους μιλά για «ομοψυχία» και εννοεί «εσείς κρέας στα κανόνια - εμείς ιδιωτικά τζετ». Μιλά για «εθνικά καθήκοντα» και «σωστές πλευρές της Ιστορίας», και στην πρώτη στραβή ανεμίζουν τα ματωμένα δολάρια και γίνονται μπουχός, φορτώνοντας στον λαό τα σπασμένα. Στον κόσμο αυτόν, ένα πράγμα αξίζει: Η ανατροπή.

Στη σκιά του πολέμου αναβιώνει ο αστικός μύθος των Ελλήνων εφοπλιστών που δεν διστάζουν να ριχτούν στη φωτιά του πολέμου για να φέρουν σε πέρας το θεάρεστο λειτούργημα της μεταφοράς καυσίμων και εμπορευμάτων, η οποία απειλείται στις εμπόλεμες περιοχές. Η αλήθεια βέβαια απέχει πολύ από τον θρύλο που καλλιεργούν τα αστικά επιτελεία. Γιατί οι εφοπλιστές δεν μπαίνουν οι ίδιοι στις ζώνες του πολέμου, αλλά στέλνουν τους ναυτεργάτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Κανένα ρίσκο δεν παίρνουν, αφού τα καράβια τους είναι ασφαλισμένα, όπως και τα εμπορεύματα που μεταφέρουν. Αντίθετα, ο πόλεμος γεννάει ακόμα μεγαλύτερες ευκαιρίες κερδοφορίας, αφού τα ναύλα εκτοξεύονται και οι πιο τολμηροί πολλαπλασιάζουν μέσα σε λίγες νύχτες την περιουσία τους, χωρίς να λογαριάζουν βέβαια την ασφάλεια, ούτε τη ζωή του ναυτεργάτη. Για παράδειγμα, κυκλοφορεί αυτές τις μέρες ότι ελληνόκτητο καράβι ναυλώθηκε για 436.000 δολάρια ημερησίως για 60 μέρες, που σημαίνει 26,2 εκατ. για τον πλοιοκτήτη ...κι ας καεί ο κόσμος όλος! 'Η γράφεται σε διεθνή sites ότι οι Ελληνες εφοπλιστές πρωταγωνιστούν στο μπες - βγες από τα Στενά του Ορμούζ, παρά τον κίνδυνο του αποκλεισμού ή της επίθεσης, προκειμένου να φορτώσουν καύσιμα από λιμάνια του Κόλπου, με το αζημίωτο βέβαια, αφού το μεγαλύτερο ρίσκο ασφαλίζεται και με το παραπάνω. Οι μόνοι εκτεθειμένοι στα πειρατικά δρομολόγια του εφοπλιστικού κεφαλαίου είναι οι ναυτεργάτες, που απήργησαν την Πέμπτη απαιτώντας εδώ και τώρα επαναπατρισμό και κανένα καράβι σε εμπόλεμη ζώνη.

Καθώς καταρρέουν τα σοσιαλδημοκρατικά παραμύθια για τη στάση της Ισπανίας στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, μία ακόμα είδηση έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση Σάντσεθ έχει πολλά ακόμα να προσφέρει για την παραπέρα αναβάθμιση της χώρας σε αμερικανοΝΑΤΟικό ορμητήριο. Οπως γράφεται στον ισπανικό Τύπο, κανένα σχέδιο δεν υπάρχει να μεταφερθούν μόνιμα σε βάσεις του Μαρόκου τα αμερικανικά αεροσκάφη ανεφοδιασμού που μεταφέρθηκαν εκεί πριν λίγες μέρες, αντίθετα προχωρούν κανονικά οι εργασίες αναβάθμισης των βάσεων που λειτουργούν ήδη στην Ισπανία για λογαριασμό του ΝΑΤΟ. Την ώρα λοιπόν που στη ναυτική βάση Ρότα αναμένεται η άφιξη του 6ου αντιτορπιλικού για να προστεθεί στην αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ, «οι επενδύσεις των ΗΠΑ στη συγκεκριμένη βάση υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ισπανία και ΗΠΑ συμφώνησαν πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2022 να αυξήσουν τη ναυτική τους παρουσία από 4 σε 6 αντιτορπιλικά. Η ναυτική βάση επεκτείνει τις εγκαταστάσεις της - επέκταση αποβαθρών, κατασκευή νέων αποθηκών όπλων ή βελτίωση της περιοχής ανεφοδιασμού - με περισσότερα από 300 εκατ. ευρώ στο τραπέζι». Τόσο ...αντιαμερικανικά τη βγήκε ο Σάντσεθ στον Τραμπ - όπως πανηγυρίζουν σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές στη χώρα μας - που σε λίγους μήνες θα κόβουν μαζί κορδέλες στη Ρότα για την επέκταση της θηριώδους ναυτικής βάσης.