«Από τη στιγμή που ξεκινούν οι πόλεμοι, έχουν τη δική τους δυναμική, με μεταβλητές που συχνά δεν λαμβάνονται υπόψη στην αρχή (...) Η κύρια ανησυχία από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπάρχει σαφές πλαίσιο ή φυσικό σημείο κατάληξης της εκστρατείας. Το στρατηγικό και το τακτικό πλεονέκτημα μπορούν να συνυπάρχουν με βαθιά αβεβαιότητα για το πού θα οδηγήσουν όλα αυτά». Αυτά έγραφε το αμερικανικό CNN σε άρθρο του για την επέμβαση στο Ιράν, ενώ το κινέζικο δίκτυο CGTN μιλούσε για «συνέπειες που θα γίνουν αισθητές πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν». Τι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω; Πρώτον, ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί - πόσο μάλλον οι πόλεμοι - έχουν «τη δική τους δυναμική» και καθόλου δεν υποτάσσονται στα «σχέδια επί χάρτου» που κάνουν ένθεν κακείθεν οι ιμπεριαλιστές. Δεύτερον, ότι καθόλου δεν κρίνονται όλα στην (υποτιθέμενη) «στρατιωτική υπεροπλία», αφού η «εξίσωση» είναι πολύ πιο σύνθετη, με τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που γεννάνε οι ανταγωνισμοί. Σε κάθε περίπτωση, ο λαός δεν έχει κανένα περιθώριο να είναι «θεατής» και «κλοτσοσκούφι» των ιμπεριαλιστών και της εμπλοκής στον πόλεμο. Αντίθετα, έχει συμφέρον και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τις ρωγμές από τις αντιθέσεις τους για να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις, να δώσει διέξοδο προς όφελός του από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται πλήρης διαχωρισμός παντού με την αστική τάξη και όσους υπηρετούν τα συμφέροντά της με την επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής.

Ενας από τους πολλούς ξερόλες επί των διεθνών έλεγε τις προάλλες ότι η αμερικανοΝΑΤΟική βάση της Σούδας «κείται μακράν» για το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο: «Εκανε ένα χτύπημα (το Ιράν) για να πει ότι χτύπησε μια βάση (της Κύπρου). Για να μη δημιουργούμε θέμα πανικού, η Σούδα είναι εκτός εμβέλειας. Θεωρητικά είναι στο όριο. Δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσει πύραυλος από το Ιράν στη Σούδα». Αλλά και ο Συρίγος της ΝΔ, με την ιδιότητα του καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, ισχυριζόταν πως «είμαστε πολύ μακριά για τους ιρανικούς πυραύλους. Είμαστε στα όρια της εμβέλειάς τους, η Σούδα ή η Κύπρος (...) Δεν έχουν λόγο να το κάνουν, έχουν πολλούς και εύκολους στόχους στα κράτη του Κόλπου που γειτνιάζουν». Εξηγούσε μάλιστα πως το Ιράν κάνει αντίποινα σ' αυτά τα κράτη επειδή έχουν στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ώστε να πιέσουν τους Αμερικανούς για τερματισμό των επιθέσεων. Δίνουν τα ρέστα τους στην προσπάθεια να εφησυχάσουν και να αποπροσανατολίσουν τον λαό. Μάταια όμως...

Δεν είναι μόνο οι χάρτες που δημοσιεύουν οι ίδιοι οι «σύμμαχοι» Ισραηλινοί, που δείχνουν ότι το βεληνεκές των ισχυρότερων ιρανικών πυραύλων φτάνει ως την Ιταλία. Ούτε είναι μόνο ότι τέτοιες επιθέσεις δεν χρειάζονται πανάκριβους πυραύλους, αλλά είναι αρκετά μερικά φτηνά drones, που μπορούν να απογειωθούν από οπουδήποτε (π.χ. από ένα εμπορικό πλοίο στα νότια της Κρήτης). Το σημαντικότερο είναι ότι παρουσιάζουν τη βαθύτερη ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο ως τεχνικό - επιχειρησιακό ζήτημα, τη στιγμή που η χώρα συμμετέχει με τα μπούνια στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και είναι κλειδωμένη στα σκόπευτρα των αντίπαλων στο ΝΑΤΟ ιμπεριαλιστικών κέντρων. Κανέναν δεν πείθουν όταν λένε ότι η χώρα μας μπορεί να τη γλιτώσει, επειδή απλά οι πύραυλοι ...δεν φτάνουν ως εδώ, όταν υπάρχουν σήμερα οι δυνατότητες για πλήγματα κάθε είδους, εξίσου καταστροφικά για τον λαό με τα συμβατικά όπλα. Ο εφησυχασμός που καλλιεργούν να μη βρίσκει τόπο να σταθεί. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι η μεγαλύτερη δυνατή αγωνιστική εγρήγορση και η μέγιστη λαϊκή ετοιμότητα για μαζική δράση απέναντι στις ραγδαίες εξελίξεις.