«Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου έχει δημιουργηθεί περισσότερος πλούτος απ' ό,τι σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη Ιστορία μαζί. Ομως στις ανεπτυγμένες οικονομίες αυτός ο πλούτος συσσωρεύτηκε σε ένα πολύ στενότερο τμήμα του πληθυσμού απ' ό,τι μπορεί να αντέξει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Με τα παραπάνω λόγια κήρυξε την προηγούμενη βδομάδα την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός ο επικεφαλής της «BlackRock», προειδοποιώντας ότι η έλλειψη προοπτικής για τις «εργαζόμενες τάξεις παγκοσμίως» μπορεί να έχει «μακροχρόνιο αντίκτυπο στην ευημερία» και αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον καπιταλισμό, ιδιαίτερα σε έναν όλο και πιο σύνθετο και ανταγωνιστικό κόσμο. «Η ευημερία δεν είναι απλώς συνολική ανάπτυξη. Δεν μπορεί να μετριέται μόνο με το ΑΕΠ ή με τις κεφαλαιοποιήσεις των μεγαλύτερων εταιρειών του κόσμου. Πρέπει να κρίνεται από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να τη δουν, να την αγγίξουν και να χτίσουν πάνω της ένα μέλλον», συμπλήρωσε.

Τέτοιοι «προβληματισμοί» από τους μεγαλοτραπεζίτες και τους άλλους καπιταλιστές που μαζεύονται κάθε χρόνο στο Νταβός, δεν είναι καινούργιοι για το οικονομικό φόρουμ. Η έντασή τους όμως ξεπέρασε φέτος κάθε προηγούμενο, λόγω της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αγιάτρευτων αδιεξόδων που ανακυκλώνει για τους λαούς το σύστημα της εκμετάλλευσης και του κέρδους. Αυτό που τους απασχολεί είναι η «βαλβίδα εκτόνωσης» της λαϊκής δυσαρέσκειας - που συσσωρεύεται επικίνδυνα - με χρεοκοπημένα μέτρα δήθεν «αναδιανομής» του πλούτου και παραμύθια για έναν πιο δίκαιο τάχα καπιταλισμό. Τέτοιες ξαναζεσταμένες αυταπάτες προσπαθούν να σερβίρουν στον λαό, προσφέροντας κι ένα απειροελάχιστο μέρος του τεράστιου πλούτου που συνεχίζουν να συσσωρεύουν. Η πρεμούρα τους εξηγείται και για έναν ακόμη λόγο: Η προετοιμασία για ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας προϋποθέτει τη συστράτευση των λαών στους «εθνικούς στόχους» της αστικής τάξης. Κι αυτό απαιτεί καρότο και μαστίγιο. Το μαστίγιο το εξασκούν και με το παραπάνω. Για το καρότο, όμως, δυσκολεύονται από τα ίδια τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της βάρβαρης πολιτικής τους.

Ρεκόρ 12ετίας κατέγραψαν οι άνεργοι στη Γερμανία τον Γενάρη, φτάνοντας τα 3,085 εκατομμύρια (6,6% από 6,2% τον Δεκέμβρη του 2025). Ενας από τους βασικούς δείκτες για την πορεία της οικονομίας επιβεβαιώνει τη δυσκολία της να ξεκολλήσει από την ύφεση των περασμένων ετών. Η κυβέρνηση αποδίδει τα στοιχεία σε «συγκυριακούς παράγοντες» και κατηγορεί τους Γερμανούς για «έλλειψη εργατικότητας», θυμίζοντας αυτά που λένε οι κυβερνήσεις και στη χώρα μας - για να στηρίξουν την αντιλαϊκή κλιμάκωση - περί χαμηλής παραγωγικότητας, που δεν δικαιολογεί μεγαλύτερους μισθούς. Δεν τελειώνουν όμως εδώ οι ομοιότητες με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση Μερτς είναι λάβρος για το «υπερτροφικό κοινωνικό κράτος» και προαναγγέλλει νέα επέλαση και περικοπές σε στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες. Για να αβαντάρει αυτήν την επίθεση, το περιοδικό «Focus» υποδεικνύει στην σοσιαλδημοκράτισσα υπουργό Εργασίας να διδαχθεί από τις μεταρρυθμίσεις της ελληνικής κυβέρνησης στην Πρόνοια, οι οποίες χαρακτηρίζονται από «επινοητικότητα» και «βιωσιμότητα». Το περιοδικό εστιάζει στην ψηφιοποίηση των διαδικασιών, οι οποίες όμως πάνε πακέτο με τις μεγάλες ανατροπές στα ψίχουλα - ούτως ή άλλως - που μοιράζει το κράτος με την επιδοματική πολιτική του και μάλιστα στους πιο εξαθλιωμένους. Η άλλοτε καπιταλιστική ατμομηχανή της Ευρώπης αγκομαχάει στην ανηφόρα των παγκόσμιων ανταγωνισμών, και το καύσιμο για να βελτιώσει τις επιδόσεις της είναι πάντα και παντού το ίδιο: Κλιμάκωση της επίθεσης και νέες θυσίες των εργαζομένων για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και τη βιωσιμότητα της κερδοφορίας του.