«Αναδύεται ένας νέος κόσμος μεγάλων δυνάμεων. Σε όλο τον κόσμο φυσάει ένας άγριος άνεμος», είπε ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς από το βήμα του Κοινοβουλίου. Πρόσθεσε πως η Ευρώπη θα πρέπει να μάθει «τη γλώσσα της πολιτικής ισχύος» στον νέο αυτό κόσμο, στον οποίο «το χάσμα στην ανάπτυξη μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ ή της Κίνας διευρύνεται εδώ και καιρό». Ως εκ τούτου - υπογράμμισε - η Γερμανία και η Ευρώπη πρέπει τώρα να αναζητήσουν και νέες συμμαχίες με άλλες χώρες. Οι δηλώσεις του έγιναν με φόντο τις συμφωνίες της ΕΕ με τη Mercosur και την Ινδία, που επιβεβαιώνουν τις έντονες διεργασίες ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, αλλά και στο εσωτερικό τους.

Η συζήτηση έχει τη σημασία της και για τη χώρα μας, όπου τις τελευταίες μέρες γίνεται προσπάθεια να προβληθούν τα «κέρδη» από τις συμφωνίες, κυρίως αυτή με την Ινδία. Τι λένε; Οτι παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα μπαίνουν σε αγορές δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ότι η χώρα μας θα αναδειχθεί σε κόμβο προς την Ευρώπη για τα ασιατικά προϊόντα. Κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα τον λαό, για να τον στοιχίσουν στα επικίνδυνα σχέδιά τους. Γιατί μόνο κοροϊδία είναι να λες ότι το ελληνικό ...αγουρέλαιο θα κατακτήσει την ινδική αγορά, ή ότι από τις κινήσεις εμπορευμάτων δισ. ευρώ έχει κάτι να κερδίσει ο λαός. Οι κυνικές δηλώσεις Μερτς δίνουν τη μεγάλη εικόνα των συμφωνιών και επιβεβαιώνουν πως το μόνο που «κερδίζει» ο λαός από τη γλώσσα της «πολιτικής ισχύος» είναι το μεγαλύτερο μπέρδεμα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και η μεγαλύτερη έκθεση στον «άγριο άνεμο» που δυναμώνει.

Μεγάλο ντόρο έκαναν οι αισχρότητες που ξεστόμισε η βουλευτής της ΝΔ Αλεξοπούλου, σχολιάζοντας το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί με μισθό 800 ευρώ δεν μπορούν να ζήσουν, όταν πληρώνουν 400 ευρώ για νοίκι. Οπως είπε, «το τζάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τζάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τζάμπα. Ποιος θα το πληρώσει;». Στο ίδιο προκλητικό ύφος συνέχισε: «Εσείς τι υπονοείτε, ότι θα μπορούσε (σ.σ. η κυβέρνηση) να δώσει πέντε ενοίκια πίσω για να πάρει ζακετούλα που λέγατε πριν; Αυτό με τις ζακέτες και τα παιδάκια που λιποθυμούσανε, αυτή η ρητορική μας έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ που μας έκλεισε τις τράπεζες». Η κυβέρνηση «μάλωσε» την Αλεξοπούλου για το ύφος της (όχι βέβαια για την ουσία) και άρπαξε την ευκαιρία να υπενθυμίσει ότι τα «δημοσιονομικά όρια» είναι απαραβίαστα, ακόμα κι αν χρειαστεί τα λαϊκά νοικοκυριά να ζουν κάτω από τα αστέρια! Η συστημική αντιπολίτευση από την άλλη βρήκε έδαφος να στήσει έναν ακόμα αποπροσανατολιστικό καβγά με την κυβέρνηση, για να συγκαλύψουν όλοι μαζί τις διαχρονικές ευθύνες τους για το σημερινό χάλι των μισθών, το πανάκριβο κόστος της στέγης και τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, που σε όλους τους τομείς υπηρετεί τα κέρδη των ομίλων. Με άλλα λόγια, «καλά πήγε αυτό» για το αστικό πολιτικό σύστημα, που πετάει τη σκούφια του να εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια και να εξαντλείται η πολιτική αντιπαράθεση στην κάθε Αλεξοπούλου, για να μένει στο απυρόβλητο η βάρβαρη αντιλαϊκή στρατηγική τους. Τόσο που αν δεν είχε γίνει η δήλωση, θα έπρεπε να την εφεύρουν...