Πέντε νεκρές εργάτριες. Πέντε σπίτια και δέκα παιδιά που έχασαν τις μανάδες τους, επειδή σε ένα εργοστάσιο εφαρμόζονταν «κατά γράμμα» όλοι οι νόμοι που εξασφαλίζουν την ασυλία στην εργοδοτική ασυδοσία. Και μετά από τρεις μέρες, με τα στοιχεία να επιβεβαιώνουν ότι ο εργοδότης έστελνε το προσωπικό του μπισκοτάδικου σε μεροκάματα θανάτου, ενώ ήξερε ότι οι εγκαταστάσεις ήταν ρημαδιό, εμφανίζεται η υπουργός Εργασίας! Τι βρήκε να πει για να αποδείξει το «αίσθημα ευθύνης» της κυβέρνησης; Οτι τον περασμένο Οκτώβρη ψήφισε το νομοσχέδιο για τη 13ωρη εργασία (!) με «διατάξεις για την υγεία και ασφάλεια», επειδή - όπως είπε - «προέχει η ασφάλεια»! Στην ίδια συνέντευξη, τη μέρα που κηδεύονταν οι εργάτριες, η υπουργός διαφήμιζε τη «Συμφωνία» που υπέγραψε με τους βιομήχανους και τη συνδικαλιστική ηγεσία (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ) στη ΓΣΕΕ για την καθήλωση των μισθών. Επαναλαμβάνει ότι «επί 10 μήνες, υπό άκρα μυστικότητα» μαγείρευαν το νέο κατάπτυστο νομοσχέδιο που αναμένεται τις επόμενες μέρες στη Βουλή. Πόση πρόκληση να χωρέσει σε λίγες μόνο φράσεις; Πόσο πιο ωμά να ειπωθεί ότι το ίδιο διάστημα που ψηφίζονταν τα 13ωρα και η ΓΣΕΕ κήρυττε απεργοσπασία, την ίδια περίοδο που εργάτες δουλεύουν πάνω σε ωρολογιακές βόμβες έτοιμες να εκραγούν, κυβέρνηση, κράτος και εργατοπατέρες, σαν καλολαδωμένα γρανάζια, με το μόνο που ασχολούνται είναι πώς θα φέρουν νέα χτυπήματα στην εργατική τάξη; Δεν «έτυχε» λοιπόν αυτή η κατά συρροή εγκληματική δράση σε βάρος των εργαζομένων. Το αντίθετο συμβαίνει: Σχεδιάζεται και υλοποιείται με καταμερισμένους ρόλους για τη στήριξη του μεγάλου ενόχου, που είναι το κέρδος και η ανταγωνιστικότητα των ομίλων.

Για «δομική και όχι προσωρινή» αλλαγή στην ευρωατλαντική συμμαχία έκανε λόγο η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας. «Πρέπει να προετοιμαστούμε για το μέλλον. Πράγματι, η κρίση που αντιμετωπίζουμε έχει επιδεινωθεί δραματικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους», σημείωσε η Κάλας και μίλησε για «κίνδυνο πλήρους επιστροφής στην καταναγκαστική εξουσία, στις σφαίρες επιρροής, σε έναν κόσμο όπου η δύναμη κάνει το δίκιο». Αντίστοιχα, ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν ανέφερε πως οι απειλές των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία «είναι ένα κάλεσμα στρατηγικής αφύπνισης για ολόκληρη την Ευρώπη» και αφορά «την επιβεβαίωση της ευρωπαϊκής μας κυριαρχίας». Πού οδηγούν όλα αυτά; Σε νέους θηριώδεις εξοπλισμούς για τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, την οποία υπερασπίζονται η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα στη χώρα μας. Σε μεγαλύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς, που δεν μπορούν πλέον να λειανθούν με τους παλιούς συμβιβασμούς. Αλλά και σε όξυνση των αντιθέσεων μέσα στην ευρωατλαντική συμμαχία, που τσαλακώνουν την εικόνα της ως αιώνια και απρόσβλητη. Αυτό πρέπει να κρατήσει ο λαός μπροστά στις θύελλες που έρχονται, και με τη δύναμή του να μετατρέψει σε ρήγματα τις ρωγμές σ' αυτό που φάνταζε ανίκητο μέχρι σήμερα.

Στην προσπάθεια να «αναβαπτιστεί» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, η ΕΕ επιδιώκει στενότερες επαφές με κράτη και ιμπεριαλιστικά κέντρα με τα οποία μέχρι σήμερα είχε παγωμένες ή τεταμένες σχέσεις. «Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί στις νέες πραγματικότητες», καθώς «δεν είναι πλέον προτεραιότητα της Ουάσιγκτον», είχε πει η Κάλας. Βλέπουμε λοιπόν το τελευταίο διάστημα να ξεπαγώνει η Συμφωνία με τη Mercosur, τους ηγέτες κρατών της ΕΕ και της Βρετανίας να επισκέπτονται το Πεκίνο, αλλά και την υπογραφή συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ ΕΕ και Ινδίας. Ειδικά αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη διμερή εμπορική συμφωνία και για τις δύο πλευρές. Στις σημερινές συνθήκες, όπου τα στρατόπεδα αναδιατάσσονται μπροστά στο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, τέτοιες συμφωνίες μπερδεύουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι των ανταγωνισμών. Μπορεί λοιπόν το κεφάλαιο στην Ελλάδα να πανηγυρίζει στην προοπτική να γίνει η χώρα κόμβος του εμπορικού διαδρόμου IMEC (από την Ινδία στην Ευρώπη), ο λαός όμως, που δεν κερδίζει τίποτα από τέτοιες συμφωνίες, πρέπει να επαγρυπνεί μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο να σφραγιστούν και με το αίμα του οι ανταγωνισμοί και οι συμφωνίες του κεφαλαίου.