«Η υπογραφή της Τριμερούς Κοινωνικής Συμφωνίας αποδεικνύει έμπρακτα την ικανότητα των εθνικών κοινωνικών εταίρων να συνεργαζόμαστε και να συμφωνούμε», είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ στο Γενικό Συμβούλιο του Συνδέσμου, για την επαίσχυντη «κοινωνική συμφωνία». Εθεσε μάλιστα ως όρο υπογραφής Συλλογικών Συμβάσεων την άνοδο της παραγωγικότητας και των επενδύσεων, «κάτι που θα επιτρέψει την αύξηση των εισοδημάτων», παίρνοντας τη σκυτάλη από την Κεραμέως, που είπε ότι η συζήτηση για τις Συλλογικές Συμβάσεις «θέλει πολύ μεγάλη προσοχή να μην υπερβούμε τις δυνατότητες κάθε κλάδου». Πόσο πιο κυνικά να ομολογήσουν πως όταν μιλούν για Συλλογικές Συμβάσεις στόχος τους είναι να μη θιγούν στο ελάχιστο τα κέρδη των ομίλων και να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητά τους; Αυτό εννοούν ο ΣΕΒ και όλοι οι μονοπωλιακοί όμιλοι όταν μιλούν για άνοδο της παραγωγικότητας, μέσα από την ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γι' αυτό παραμένουν άθικτα και εμπλουτίζονται όλα τα νομοθετήματα για τον κατώτατο μισθό, που βάζουν κόφτες με βάση την «αντοχή» της οικονομίας μέσω αλγόριθμου. Γι' αυτό ψήφισαν το 13ωρο. Γι' αυτό παραμένουν σε ισχύ όλοι οι νόμοι για τη «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου. Από τη μια ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους και από την άλλη βάζουν την απαξιωμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ μαντρόσκυλο στις διεκδικήσεις των συνδικάτων, για να ξορκίσουν αυτό που πραγματικά φοβούνται: Ενα ρωμαλέο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και την πάλη για Συμβάσεις με πραγματικές αυξήσεις και σύγχρονα δικαιώματα, κόντρα στους άγριους νόμους τους και στα κουρέλια των «κοινωνικών συμφωνιών» τους.

Από τις 10 μεγαλύτερες εταιρείες μέσων ενημέρωσης και Τύπου στον κόσμο οι 7 ανήκουν σε δισεκατομμυριούχους, ενώ 9 από τις 10 κορυφαίες εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης ελέγχονται από μόλις 6 δισεκατομμυριούχους. Κάθε μέρα οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ξοδεύουν 11,8 δισεκατομμύρια ώρες (πάνω από ένα εκατομμύριο χρόνια συνολικά) για να καταναλώσουν περιεχόμενο σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης που ανήκουν σε δισεκατομμυριούχους. Αυτά τα αποκαλυπτικά στοιχεία περιέχονται στην ετήσια έκθεση της «Oxfam» με αφορμή τη σύνοδο του Νταβός. Τα νούμερα είναι κόλαφος σε όσους πουλάνε παραμύθια για ελευθερία και δημοκρατία στον καπιταλισμό, πόσο μάλλον για τους απολογητές της «ανεξαρτησίας του Τύπου» και της «αντικειμενικότητας της ενημέρωσης». Τέτοια δεν μπορούν να υπάρξουν στη δικτατορία του κεφαλαίου, που έχει στην ιδιοκτησία του και ελέγχει ασφυκτικά τα ΜΜΕ, κατευθύνοντας την ενημέρωση και την πληροφορία ανάλογα με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς του. Τα στοιχεία όμως δίνουν χαστούκι και σε όσους διακηρύττουν ότι τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι η απάντηση στην ελεγχόμενη ενημέρωση μέσω των τυπικών ΜΜΕ και ότι προσφέρουν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης, αντίδρασης και κινητοποίησης του λαού και της νεολαίας. Οπως επιβεβαιώνει η έκθεση, ο έλεγχός τους γίνεται από τους ίδιους που κρατάνε τα κλειδιά της οικονομίας, «βομβαρδίζοντας» τους χρήστες με υλικό ευθυγραμμισμένο με τα συμφέροντά τους. Ενημέρωση στην υπηρεσία του λαού σημαίνει σύγκρουση με την κατευθυνόμενη ενημέρωση του κεφαλαίου, με όπλο την οργάνωση της ταξικής πάλης και όχι τα εργαλεία που πλασάρει ο αντίπαλος.

Το δίκαιο των ιμπεριαλιστών παράγει ...δίκαιο! Και ενώ η Κύπρος θα έπρεπε να είναι ντροπή για το λεγόμενο «διεθνές δίκαιο», αφού το 1/3 του νησιού παραμένει υπό τουρκική κατοχή, οι ιμπεριαλιστές τη χρησιμοποιούν ως υπόδειγμα για να αντιγράψουν στη Γροιλανδία το «μοντέλο» των βρετανικών βάσεων στο νησί, που αποτελούν ντε φάκτο έδαφος της Βρετανίας! Αντί να πάψει η κατοχή, αντί για Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με μία οντότητα και μία διεθνή έκφραση, όπως είναι το πραγματικά δίκαιο, η κατοχή εδάφους από έναν «συμμαχικό» στρατό παράγει «δίκαιο» χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και ανοίγει τον δρόμο στις ΗΠΑ να πατήσουν πόδι και να αποκτήσουν την ιδιοκτησία τμήματος της Γροιλανδίας. Παρουσιάζουν μάλιστα αυτήν τη συμφωνία (αν προχωρήσει τελικά) ως μεγάλη κατάκτηση, επειδή απομακρύνει για την ώρα το ενδεχόμενο μιας αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης και επιβραδύνει κάπως τη σύγκρουση στη ΝΑΤΟική συμμαχία, όπου οι σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ σχοινοβατούν. Αυτό είναι το ιμπεριαλιστικό δίκαιο, που επικαλούνται όλα τα αστικά κόμματα και στη χώρα μας ως «εγγύηση» για τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Και όσοι λένε πως αυτά δεν μπορούν να συμβούν εδώ, να θυμούνται πως τα ίδια έλεγαν και οι κάτοικοι της Γροιλανδίας πριν από λίγα χρόνια...