Αν κάτι επιβεβαιώνει αυτή η εξέλιξη, είναι οι καταστροφικές συνέπειες που έχει για τον λαό η εμπλοκή στα σχέδια και στους ανταγωνισμούς της αστικής τάξης. Η κυβέρνηση, με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων, παρουσίασε τον Κάθετο Διάδρομο ως «λάφυρο» από τη συμμετοχή της στα ευρωατλαντικά σχέδια και στον πόλεμο της Ουκρανίας. Τώρα όμως που ο αέρας των ανταγωνισμών δυνάμωσε μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο και αλλάζει διαρκώς κατευθύνσεις, τίποτα δεν θεωρείται σίγουρο και δεδομένο. Το έργο το έχουμε ξαναδεί με τον «East Med», που διαφημίστηκε για τη συμβολή του στην ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο, ναυάγησε όμως στους ίδιους ανταγωνισμούς που τον εμπνεύστηκαν. Τώρα, η αστική τάξη και τα κόμματά της προσπαθούν να ρεφάρουν με την ίδια ακριβώς συνταγή που οδήγησε ως εδώ: Ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στα παζάρια, που εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία σε μεγάλους κινδύνους. Τα σχέδια και οι αντιθέσεις τους είναι καταστροφικά για τον λαό και ως τέτοια πρέπει να τα πολεμήσει οργανωμένα. Για να πάψει επιτέλους να πληρώνει τον λογαριασμό των οραμάτων της αστικής τάξης.

«Το θέμα για τις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις είναι να μιλάμε για κλάδους στους οποίους έχουμε μια αύξηση παραγωγικότητας, γιατί θέλει πολύ μεγάλη προσοχή να μην υπερβούμε και τις δυνατότητες του κάθε κλάδου». Αυτά είπε η υπουργός Εργασίας σε συνέντευξή της, επισημαίνοντας πως οι εργοδότες «θα δώσουν ό,τι μπορούν στους εργαζόμενους». Αυτός είναι ο πυρήνας του νομοσχεδίου που βρίσκεται σε διαβούλευση και κάνει νόμο τη συμφωνία κυβέρνησης - εργοδοσίας - εργατοπατέρων. Γι' αυτό άλλωστε κυβέρνηση και ΣΕΒ νεκρανάστησαν την ηγεσία της ΓΣΕΕ, ώστε να αποτελέσει θεματοφύλακα της ανταγωνιστικότητας και συνδικαλιστικό κόφτη στη διεκδίκηση κλαδικών Συμβάσεων με αυξήσεις από σωματεία που συγκρούονται με τα κέρδη της εργοδοσίας. Δείγματα γραφής υπάρχουν ήδη, με τις Συμβάσεις που έχουν υπογράψει οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, όπως στον κλάδο του Μετάλλου και στον Επισιτισμό, με δουλειά - λάστιχο, διαλείμματα εκτός εργάσιμου χρόνου, εργασία σε ρεπό, ενσωματώνοντας όλα τα «διαμάντια» της αντεργατικής νομοθεσίας για την ένταση της εκμετάλλευσης. Αυτή είναι η άλλη όψη της παραγωγικότητας που επικαλείται η υπουργός, ομολογώντας κυνικά ότι το νομοσχέδιο είναι για τη θωράκισή της, δηλαδή για τη θωράκιση της κερδοφορίας των ομίλων.

Μία ακόμα μελέτη (ΙΝΕ) έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που οι εργαζόμενοι γνωρίζουν και βιώνουν καθημερινά μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ: Οτι ο μισθός τους όχι μόνο δεν αυξήθηκε, αλλά χάνει σταθερά την αγοραστική του αξία. Συγκεκριμένα, με όρους αγοραστικής δύναμης (PPS) ο μέσος ετήσιος μισθός στη χώρα μας το 2009 ήταν 22.107 μονάδες και το 2024, παρά την αύξηση του ΑΕΠ και την «ανάπτυξη», με όρους PPS παραμένει κάτω από τον μέσο ετήσιο μισθό του 2009 και διαμορφώθηκε μόλις στις 21.486 μονάδες. Αναμενόμενη εξέλιξη, πίσω από το παραμύθι περί «εξόδου από τα μνημόνια» με το οποίο φλομώνει τους εργαζόμενους η προπαγάνδα της ΝΔ, όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση, που διαμόρφωσαν από κοινού τα κόμματα των μνημονίων, επιχειρεί η κυβέρνηση να παγιώσει και με νόμους όπως η πρόσφατη «Κοινωνική Συμφωνία», την οποία στηρίζει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, διαμορφώνοντας τη νέα τρόικα εσωτερικού, κυβέρνησης, εργοδοσίας και εργατοπατέρων.