Το κατάμεστο Πολιτιστικό Κέντρο Μαλγάρων, με τους αγωνιζόμενους αγροτοκτηνοτρόφους να καταλαμβάνουν κάθε γωνιά της αίθουσας και έξω από αυτή, είναι η καλύτερη απάντηση στην κυβέρνηση και στα γελοία παπαγαλάκια της, που όλες τις προηγούμενες μέρες χυδαιολογούσαν ενάντια στα μπλόκα, έβλεπαν «ρήγματα» και «διάσπαση», μιλούσαν για «σκληρούς» και «διαλλακτικούς». Η χτεσινή σύσκεψη, η τρίτη κατά σειρά με τόσο μεγάλη μαζικότητα μετά τη Νίκαια και τις Σέρρες, επιβεβαιώνει την ενότητα των αγροτών και κτηνοτρόφων που παλεύουν εδώ και πάνω από έναν μήνα στα μπλόκα. Προπάντων, δείχνει το τεντωμένο σκοινί πάνω στο οποίο βαδίζουν αυτοί και οι οικογένειές τους, μην έχοντας άλλη επιλογή για την επιβίωσή τους, πέρα από το να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, για να μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν. Οι αποφάσεις της μαζικής σύσκεψης εκθέτουν για άλλη μια φορά την κυβέρνηση και τους άθλιους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της. Η αλληλεγγύη πρέπει να εκφραστεί τώρα ακόμα πιο μαζικά και αποφασιστικά, μεγαλώνοντας την πίεση για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των μπλόκων.

Θέλουν οι ΗΠΑ να κρυφτούν και η χαρά δεν τις αφήνει. Οπως επανέλαβε πολλές φορές ο Τραμπ στη συνέντευξη για την επέμβαση στη Βενεζουέλα, στόχος τους είναι να «τρέξουν» τη χώρα για να ελέγξουν τον τεράστιο πετρελαϊκό πλούτο. Η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου, που υπολογίζονται σε 300 δισ. βαρέλια ή 18 τρισεκατομμύρια δολάρια με βάση τις τρέχουσες τιμές. Η «Chevron» είναι η μοναδική αμερικανική πολυεθνική που δραστηριοποιείται εξορυκτικά στη χώρα. Οι στενές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα έδιναν μέχρι τώρα στους ανταγωνιστές των ΗΠΑ τον πρώτο λόγο στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου. Ενας από τους βασικούς στόχους της ωμής επέμβασης, που συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν με νύχια και με δόντια την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, είναι να ελέγξουν τον βενεζολάνικο ορυκτό πλούτο, με τον Τραμπ να δηλώνει ότι «οι πολύ μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες μας, οι μεγαλύτερες στον κόσμο, θα δαπανήσουν δισεκατομμύρια δολάρια» στη Βενεζουέλα. Ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών και δρόμων, ως βασικό στοιχείο της σύγκρουσης για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, μετατρέπει για άλλη μια φορά τον ορυκτό πλούτο σε «κατάρα» για τους λαούς, ενώ υπό άλλες συνθήκες, κοινωνικής ιδιοκτησίας και παραγωγής, θα μπορούσε να συμβάλει στην πραγματική λαϊκή ευημερία.