Ας μιλήσουμε απλά. Τι φέρνει αυτή η συμφωνία; Ανοίγει διάπλατα την πόρτα της ευρωπαϊκής αγοράς σε αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα από χώρες της Λατινικής Αμερικής, που παράγονται με όρους κόλασης, με μισθούς πείνας, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με φυτοφάρμακα, ορμόνες και χημικές ουσίες, που στην ΕΕ είναι απαγορευμένες, γιατί κρίνονται επικίνδυνες για την υγεία.

Ποιος μπορεί να ανταγωνιστεί αυτό το μοντέλο; Σίγουρα όχι ο μικρός Ελληνας αγρότης, που πληρώνει πανάκριβο ρεύμα, καύσιμα, λιπάσματα, ζωοτροφές. Που πιέζεται από την ΚΑΠ να μειώσει την παραγωγή, να αφήσει χωράφια ακαλλιέργητα, να συμμορφωθεί σε κανόνες που αυξάνουν το κόστος του. Ετσι στήνεται η παγίδα: Από τη μία τον στραγγαλίζουν με έξοδα, από την άλλη του φέρνουν ανταγωνιστές που παίζουν με άλλους, πολύ φθηνότερους και επικίνδυνους όρους.

Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Χιλιάδες μικρές εκμεταλλεύσεις δεν θα αντέξουν. Θα κλείσουν. Η γη θα συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια ή θα εγκαταλειφθεί. Η παραγωγή θα περάσει όλο και περισσότερο σε μεγάλους ομίλους, που έχουν τη δυνατότητα να αντέξουν τον ανταγωνισμό, να εισάγουν, να εξάγουν, να κερδοσκοπούν. Αυτή είναι η «ελευθερία» του εμπορίου. Ασυδοσία για τα μονοπώλια, ασφυξία για τους πολλούς.

Και ο καταναλωτής; Μας λένε ότι θα κερδίσει, γιατί θα βρίσκει «φθηνότερα προϊόντα». Πρόκειται για συνειδητό ψέμα.

Πρώτον, τα εισαγόμενα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, που θα κατακλύσουν την αγορά δεν θα εγγυώνται ούτε ποιότητα ούτε ασφάλεια, όσο κι αν προσπαθούν να μας καθησυχάσουν με κανονισμούς και σφραγίδες. Κρέας με ορμόνες, σόγια με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, φρούτα και λαχανικά με υπολείμματα φυτοφαρμάκων. Ποιος θα τα ελέγχει πραγματικά; Στις χώρες της Mercosur επιτρέπεται η χρήση δεκάδων φυτοφαρμάκων, εντομοκτόνων και ζιζανιοκτόνων που στην ΕΕ έχουν απαγορευτεί ως επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία. Οχι βέβαια από ενδιαφέρον για τον λαό, αλλά για λόγους ανταγωνιστικότητας, όπως συμβαίνει για το καθετί που από πίσω του βρίσκεται η πολιτική του κέρδους. Επιτρέπονται επίσης η εκτεταμένη χρήση ορμονών στην κτηνοτροφία και η παραγωγή γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, πρακτικές που συνδέονται με σοβαρούς κινδύνους για το ενδοκρινικό σύστημα, την παιδική υγεία και τη μακροπρόθεσμη εμφάνιση καρκίνων. Ολα αυτά δεν είναι θεωρητικά σενάρια, είναι καταγεγραμμένες επιστημονικές προειδοποιήσεις.

Και ποιος θα τα ελέγχει πραγματικά; Οι ήδη υποστελεχωμένοι και υποχρηματοδοτούμενοι ελεγκτικοί μηχανισμοί; Οι αρχές που σήμερα αδυνατούν να ελέγξουν τη νοθεία στο μέλι, στο λάδι, στο γάλα; 'Η μήπως οι ίδιες οι εταιρείες, στο πλαίσιο της «αυτορρύθμισης της αγοράς»; Στην πράξη οι έλεγχοι θα είναι δειγματοληπτικοί, τυπικοί, συχνά εκ των υστέρων, αφού το προϊόν θα έχει ήδη φτάσει στο πιάτο του καταναλωτή. Και όταν διαπιστώνεται το πρόβλημα, η ζημιά θα έχει γίνει.

Οσο μάλιστα διαλύεται η εγχώρια παραγωγή και αυξάνεται η εξάρτηση από εισαγωγές, τόσο μειώνεται και η δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου. Οταν λίγοι μεγάλοι όμιλοι ελέγχουν τις εισαγωγές, την τυποποίηση και τη διανομή, ποιος θα τους αγγίξει; Ο λαός θα εκτίθεται καθημερινά σε τρόφιμα αμφίβολης ποιότητας, χωρίς επιλογές, χωρίς διαφάνεια, χωρίς πραγματική προστασία. Η διατροφή μετατρέπεται έτσι σε πεδίο κερδοσκοπίας και η υγεία σε «παράπλευρη απώλεια» της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς.

Με τη συμφωνία ΕΕ - Mercosur ο λαός καλείται να αποδεχτεί έναν πραγματικό διατροφικό τζόγο.

Δεύτερον, όσο καταστρέφεται η εγχώρια παραγωγή τόσο θα αυξάνεται η εξάρτηση από εισαγωγές. Και τότε οι τιμές δεν θα πέφτουν, θα ανεβαίνουν, γιατί θα τις καθορίζουν λίγοι μεγάλοι παίκτες. Ας το δούμε με παράδειγμα. Οταν κλείνει ο Ελληνας κτηνοτρόφος, δεν χάνει μόνο το εισόδημά του. Χάνει ο εργαζόμενος που αγόραζε τοπικό, φρέσκο προϊόν. Χάνει η τοπική οικονομία. Χάνει η διατροφική επάρκεια της χώρας.

Οι κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για «ισχυρές δικλίδες ασφαλείας» και προστασία των προϊόντων ΠΟΠ είναι καθαρός εμπαιγμός. Εχουμε πείρα.

Πόσες φορές είδαμε ελληνικά προϊόντα να βαφτίζονται «παρόμοια» στο εξωτερικό;

Πόσες φορές είδαμε τη φέτα να αμφισβητείται, το λάδι να νοθεύεται, το μέλι να εισάγεται και να βαφτίζεται ελληνικό; Οι «δικλίδες» υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, όχι στην πραγματική αγορά, που κυβερνάται από το κέρδος.

Ακόμα και τα περίφημα 45 δισ. ευρώ της Κομισιόν για την περίοδο 2028 - 2034 παρουσιάζονται ως σωτηρία.

Στην πραγματικότητα είναι το «τυρί στη φάκα». Πρόκειται για προκαταβολές επιδοτήσεων, δηλαδή για χρήματα που δεν αλλάζουν την ουσία: Οτι ο αγρότης θα συνεχίσει να παράγει με υψηλό κόστος και χαμηλές τιμές πώλησης, ενώ τα μονοπώλια θα απολαμβάνουν ανοιχτές αγορές και εγγυημένα κέρδη.

Τελικά η συμφωνία ΕΕ - Mercosur δεν πλήττει μόνο την αγροτιά.

Πλήττει συνολικά το δικαίωμα του λαού σε ποιοτική και φθηνή τροφή.

Πλήττει την υγεία.

Πλήττει την εθνική παραγωγική δυνατότητα.

Πλήττει το περιβάλλον, αφού ενισχύει ένα μοντέλο παραγωγής που βασίζεται στην αποψίλωση δασών, στην υπερεκμετάλλευση της γης, στη βιομηχανική κτηνοτροφία.

Γι' αυτό και ο αγώνας των αγροτών - που δεν περιορίζεται βέβαια μόνο ενάντια στη Mercosur, αλλά περιλαμβάνει μια σειρά δίκαια αιτήματα επιβίωσης και βάζει στο στόχαστρο την ΚΑΠ της ΕΕ - δεν είναι «συντεχνιακός». Είναι υπόθεση όλου του λαού. Γιατί όταν χάνεται ο αγρότης, χάνει και ο εργαζόμενος στην πόλη. Οταν διαλύεται η παραγωγή, διαλύεται η διατροφική ασφάλεια. Οταν κυριαρχούν τα μονοπώλια, όλοι πληρώνουν ακριβότερα και τρώνε χειρότερα.

Η έγκριση της συμφωνίας δεν σημαίνει ότι όλα τελείωσαν. Η Ιστορία δείχνει ότι τίποτα δεν είναι αμετάκλητο όταν ο λαός σηκώνεται όρθιος. Το «ποτάμι» των αγώνων μπορεί να φουσκώσει, να σπάσει φράγματα, να ακυρώσει σχεδιασμούς που φαίνονται πανίσχυροι. Μπορεί να επιβάλει το δίκιο των πολλών απέναντι στα κέρδη των λίγων.

Αυτός είναι ο δρόμος που προτείνει το ΚΚΕ, κοινός αγώνας εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νεολαίας.

• Για τρόφιμα φθηνά και ποιοτικά.
• Για παραγωγή με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων.
• Για ρήξη με τις δεσμεύσεις της ΕΕ, που μετατρέπουν την τροφή σε εμπόρευμα και τον λαό σε πελάτη χωρίς δικαιώματα.

Γιατί, τελικά, το ερώτημα είναι απλό: Θα παράγουμε για να ζούμε ή θα ζούμε για να κερδίζουν άλλοι;