«Η συμμετοχή μαθητριών και μαθητών ήταν μεγάλη και τα χαμόγελα των παιδιών πολλά!», σημειώνει με χαρά η Ομοσπονδία, η οποία προσφέρει στους συμμετέχοντες ένα αναμνηστικό στο οποίο ευχαριστεί για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό. «Είσαι ήδη νικήτρια, είσαι ήδη νικητής», τους απευθύνεται με λόγια θερμά και ενθάρρυνσης να συνεχίσουν την ενασχόλησή τους. «Αυτή η δραστηριότητά σου σε κάνει αναπόσπαστο κομμάτι του λογοτεχνικού έργου που σε ενέπνευσε να ζωγραφίσεις, γιατί μέσα από τα χρώματα και τις γραμμές σου έδωσες νέα πνοή σε μία ιστορία που έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Μας απέδειξες ότι η φαντασία δεν έχει όρια και ότι οι παλιές ιστορίες μπορούν πάντα να φαίνονται καινούργιες μέσα από τα μάτια ενός παιδιού...».

Σημειώνεται πως ο διαγωνισμός είναι μία δράση στο πλαίσιο της σημαντικής Καμπάνιας Διάδοσης Λογοτεχνικού Βιβλίου της Ομοσπονδίας Γονέων Περιφέρειας Αττικής με σκοπό την προώθηση του λογοτεχνικού βιβλίου στους μαθητές και τις μαθήτριες της Αττικής. «Θεωρούμε ότι η διάδοση του λογοτεχνικού βιβλίου θα συμβάλλει ουσιαστικά και σε αυτές τις πλευρές, διαδραματίζοντας ταυτόχρονα τον ουσιαστικότερο ρόλο που μπορεί να αποτελέσει το λογοτεχνικό βιβλίο στην ανάπτυξη του παιδιού: Να ανοίξει τους ορίζοντες, να καλλιεργήσει τον συναισθηματικό του κόσμο, τη φαντασία, το αισθητικό του κριτήριο και, ειδικά φτάνοντας στην περίοδο της εφηβείας, να δώσει απαντήσεις σε προσωπικούς προβληματισμούς και αναζητήσεις, να ενισχύσει και το συνολικότερο κριτήριο για τη ζωή», αναφερόταν στο σκεπτικό της Ομοσπονδίας για την καμπάνια. Επιπλέον, φιλοδοξεί να απαντήσει σε προβληματισμούς των γονιών για τη δυσκολία που υπάρχει σήμερα στο διάβασμα και τους παράγοντες που την επιτείνουν, για την «πρόχειρη» χρήση της γλώσσας μέσα από το σχολικό πρόγραμμα και το γενικότερο περιβάλλον, προβάλλοντας την ουσιαστική συμβολή του λογοτεχνικού βιβλίου στην ανάπτυξη του παιδιού.

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 24 Απριλίου στις 18.30 και στη συνέχεια θα λειτουργεί ως εξής:

Σάββατο 25 Απριλίου: 10.00 με 17.00

Κυριακή 26 Απριλίου 10.00 με 17.00

Τρίτη 28 Απριλίου 11.00 με 19.00

Τετάρτη 29 Απριλίου 11.00 με 19.00

Πέμπτη 30 Απριλίου 11.00 με 19.00

Σάββατο 2 Μαΐου 10.00 με 20.00

Η εκδήλωση βράβευσης των έργων θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 2 Μαΐου στις 18.00.

Παρουσία αρκετών νέων, αλλά και του Στάθη Λεοντή, γλύπτη, μέλους της ΚΝΕ την περίοδο ίδρυσής της, η εκδήλωση κέρδισε το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων και μετέδωσε αισιοδοξία για μια Οργάνωση ακόμα πιο δυνατή, που να «πατά» σε κάθε χώρο όπου ζει και δρα η νεολαία, στο πλευρό του ΚΚΕ.

Τους συμμετέχοντες καλωσόρισε η Λυδία Καστανά, μέλος του Συμβουλίου του Μαθητικού Τομέα Πάτρας, και στη συνέχεια προβλήθηκε βίντεο του ΚΣ αφιερωμένο στην ίδρυση της ΚΝΕ και στο πρώτο της Συνέδριο.

Στην ομιλία του ο Νίκος Κουφαλάκος, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Δυτικής Ελλάδας, στάθηκε στη μεγάλη σημασία που είχε η ίδρυση της Οργάνωσης, ειδικά την περίοδο που σημειώθηκε, μέσα στη δικτατορία.

Αναφέρθηκε στον σκοπό της ΚΝΕ και στο πόσο απαραίτητη είναι και σήμερα για την επαναστατική αλλαγή του κοινωνικού - οικονομικού συστήματος της εκμετάλλευσης, που γεννά πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά, δυστυχία για τους εργαζόμενους, τους λαούς, τη νεολαία. Κάλεσε σε δυναμική παρέμβαση σε κάθε χώρο για να δυναμώσει η ΚΝΕ, με ακόμα περισσότερα μέλη και ΟΒ σε κάθε σχολείο, αλλά και στους χώρους δουλειάς, δίπλα στο ΚΚΕ, διαμορφώνοντας σήμερα νέους επαναστάτες.

Μίλησε ακόμα για τη δύσκολη δράση της ΚΝΕ την περίοδο της δικτατορίας, το πώς λειτουργούσε την περίοδο της παρανομίας, πώς και ο ίδιος συνέβαλε μέσα από τον τομέα δουλειάς που είχε αναλάβει.

Κάλεσε τους παρευρισκόμενους να έχουν ερωτήσεις, να μαθαίνουν για τον κόσμο, να αναζητούν την αλήθεια και μέσα από αυτή να αγωνίζονται καθημερινά, πρωτοπόρα σε κάθε πτυχή της ζωής, δίνοντας και οι ίδιοι το παράδειγμα. Σε αυτήν τη βάση, να μεγαλώσει η ΚΝΕ, η δράση της, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους νέους με τα ιδανικά και τους σκοπούς της, δίπλα στο ΚΚΕ, ξεπερνώντας τις δυσκολίες που παρουσιάζονται σε κάθε περίοδο, όπως και σήμερα με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την κατάσταση στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία κ.α.

«Να είστε περήφανοι που είστε μέλη της ΚΝΕ και να συνεχίσετε σε αυτόν τον δρόμο, καλώντας και άλλους συμμαθητές σας να γίνουν μέλη της Οργάνωσης, να δράσουν μαζί σας σε αυτήν την όμορφη πορεία», σημείωσε μεταξύ άλλων ο ομιλητής.

Σήμερα, χιλιάδες παιδιά με αναπηρίες παραμένουν στα σπίτια τους μακριά από κάθε εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ τα υπόλοιπα συνεχίζουν να πηγαίνουν στα ίδια ελάχιστα, ακατάλληλα και επικίνδυνα Ειδικά Σχολεία, όπως επισήμαναν φορείς της Ειδικής Αγωγής στις αρχές της εβδομάδας, χαρακτηρίζοντας τη φετινή χρονιά ως τη χειρότερη ανάμεσα σε μία μακρά σειρά κακών σχολικών ετών, με ευθύνη της πολιτικής που υπηρετούν οι κυβερνήσεις.

Η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων και ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ Αττικής και Νήσων, Σύλλογοι Γονέων Ειδικών Σχολείων έχουν εξαγγείλει «ημέρα δράσης, αξιοπρέπειας και αγώνα μέσα στον Μάιο» για όλα τα προβλήματα της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν το ζήτημα των υποδομών και της ίδρυσης - στην πράξη και όχι στα χαρτιά - μιας σειράς ακόμα ειδικών σχολείων. Ειδικότερα, μεταξύ άλλων, διεκδικούν να αναλάβουν την ευθύνη κυβέρνηση, υπουργείο και η ΚΤΥΠ, άμεσα να δοθούν οι αναγκαίες πιστώσεις ώστε:

- Να προχωρήσουν όλες οι διαδικασίες, μελέτες, έργα για την ανέγερση του ΕΕΕΕΚ Αθηνών στο οικόπεδο που έχει δεσμευτεί από το 2018 στην οδό Λάμψα στους Αμπελόκηπους. Να πάρουν τώρα όλα τα αναγκαία μέτρα να βρεθεί κτίριο στα όρια του δήμου που να στεγάσει και να λειτουργήσει με τη νέα σχολική χρονιά το ΕΕΕΕΚ Αθηνών μέχρι να ανεγερθεί το καινούριο.

- Να προχωρήσουν τάχιστα οι εργασίες αποκατάστασης, ανακαίνισης του ιστορικού σχολείου «Ρόζα Ιμβριώτη» στην Καισαριανή.

- Να προχωρήσουν γρήγορα οι εργασίες αποκατάστασης των φθορών στο κτίριο του ΕΕΕΚ κωφών, για να μπορέσει να ξαναγυρίσει στον χώρο του.

- Να ξεκινήσουν επιτέλους οι εργασίες παρεμβάσεων στο Ειδικό Γυμνάσιο Λύκειο Κινητικά Αναπήρων στην Ηλιούπολη μετά και από τα νέα στοιχεία επικινδυνότητας του σχολείου που επιβεβαιώθηκαν σε έκθεση της ειδικής υπηρεσίας της Περιφέρειας. Να ανεγερθούν νέοι χώροι για να βελτιωθούν οι όροι εκπαίδευσης των παιδιών και να μπορεί να υποδεχτεί νέα παιδιά, όπως είναι ανάγκη.

- Να φτιαχτεί ΕΕΕΕΚ και ΕΝΕΕΓΥΛ στην ευρύτερη περιοχή της Ηλιούπολης - Ανατολικές συνοικίες, δεν έχουν κανένα έως τώρα τόσοι δήμοι. Επείγει να ανοίξουν και άλλα ΕΕΕΕΚ και ΕΝΕΕΓΥΛ στα Δυτικά, στα Βόρεια, στα Νότια και στον Πειραιά με βάση τις ανάγκες, γιατί όλα τα υπάρχοντα σχολεία είναι τραγικά υπεράριθμα.

- Να λειτουργήσει με τη νέα σχολική χρονιά το ειδικό δημοτικό του Βύρωνα και όλα τα υπόλοιπα σχολεία που για χρόνια είναι στα χαρτιά (Φιλαδέλφειας, Αλίμου, Χαλανδρίου, ΕΝΕΕΓΥΛ Αμαρουσίου, τα ειδικά του Ωρωπού και της Σαλαμίνας).

- Με τη νέα σχολική χρονιά να μεταφερθούν σε ασφαλή κτίρια όλα τα ακατάλληλα και επικίνδυνα ειδικά σχολεία.

- Ιδρυση νέων ειδικών σχολείων σε όλη την Αττική αλλά και σε όλη την Ελλάδα με βάση τις ανάγκες.

Οι φορείς της Ειδικής Αγωγής καλούν να παρθούν κατεπειγόντως όλα τα αναγκαία μέτρα, ούτως ώστε όλα αυτά τα σχολεία να είναι έτοιμα και να λειτουργήσουν κανονικά από την πρώτη ημέρα της νέας σχολικής χρονιάς.

RIZOSPASTIS

«Η κατάσταση στο σχολείο μας είναι η κορυφή του παγόβουνου. Συναντιούνται η χρόνια κρατική υποχρηματοδότηση σε Παιδεία και Πρόνοια, η αντιδραστική "αποκέντρωση" και κατάτμηση των ευθυνών για τα σχολεία, η μετατροπή του ΟΣΚ σε ανώνυμη εταιρεία, με τις διακηρυγμένες απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας. Μία - δύο μέρες της φρεγάτας στον Κόλπο για την "ασφαλή διέλευση" των Στενών είναι η χρηματοδότηση του έργου της παλαιάς πτέρυγας!», τονίζει ο δήμαρχος Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος μιλώντας στον «Ριζοσπάστη» για το ζήτημα και για τις ενέργειες της δημοτικής αρχής, η οποία το αντιμετωπίζει μέσα από τον δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης μαζί με τους φορείς των γονιών, των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων.

- Κύριε δήμαρχε, το Ειδικό Σχολείο στον δήμο σας έχει «βαριά» Ιστορία, αλλά δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα γι' αυτόν τον λόγο. Με τι όρους λειτουργεί σήμερα το πρώτο Ειδικό Σχολείο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα, το 1937;

- Στο σχολείο που συμβολίζει τη μάχη του ριζοσπαστικού εκπαιδευτικού κινήματος της δεκαετίας του '30, με επικεφαλής την Ρόζα Ιμβριώτη, για οργάνωση Ειδικής Εκπαίδευσης στους μαθητές με αναπηρία, σήμερα, 90 χρόνια μετά, το κράτος και οι φορείς του δείχνουν το πιο βάρβαρο πρόσωπό τους.

Το υπουργείο Παιδείας, πλέον των γνωστών περικοπών σε προσωπικό, στοιβάζει εκεί μαθητές πολύ πάνω από το προβλεπόμενο όριο, μέσα σε ακατάλληλες αίθουσες, χωρίς χώρους για φυσιοθεραπεία και αποθεραπεία, χωρίς τους απαραίτητους χώρους υγιεινής, χωρίς πρόβλεψη για εξειδικευμένη χρηματοδότηση για τη συντήρηση και τη λειτουργία του. Κάθε κτιριακή υποδομή, για τη στήριξη επί της ουσίας του ειδικού παιδαγωγικού έργου, έχει εκμηδενιστεί και στηρίζεται στην ευσυνειδησία του εκπαιδευτικού, ειδικού και βοηθητικού προσωπικού.

Είμαστε σε μια περίοδο με οικονομικές συνέπειες στους δήμους και από αυτόν τον πόλεμο, στο Ιράν, η ούτως ή άλλως πενιχρή κρατική χρηματοδότηση προς τους δήμους εξαϋλώνεται από την ακρίβεια στα καύσιμα, στην Ενέργεια, στα τρόφιμα, και αποστερεί κάθε ουσιαστική δυνατότητα στους δήμους.

Οι προειδοποιήσεις και οι διαμαρτυρίες της δημοτικής αρχής βρίσκουν μόνο αναρμόδιους στα υπουργεία, οι οποίοι αντί να ασχοληθούν με τη λύση εξαπολύουν απειλές γιατί σπάμε τη σιωπή που είχαν επιβάλει, απαιτούμε και τσαλακώνουμε το «κράτος πρόνοιας»!

- Σε ποιες ενέργειες προέβη η δημοτική αρχή από την ανάληψη των καθηκόντων της για την επίλυση του ζητήματος;

- Από την πρώτη μέρα της νέας θητείας μας βρήκαμε ακραία εγκατάλειψη. Πήραμε τα πρώτα μέτρα ανακούφισης, δίνοντας όλη την εικόνα στην πόλη, χωρίς στρογγυλέματα. Απευθυνθήκαμε σε όλα τα συναρμόδια υπουργεία (Παιδείας και Εσωτερικών) και στην Περιφέρεια Αττικής, προσπαθούσαμε για την αποκατάσταση των ιδιοκτησιακών θεμάτων που ήθελαν το σχολείο ως «αγνώστου» ιδιοκτήτη, αποκλείοντάς το από τα λεγόμενα χρηματοδοτικά εργαλεία. Η μάχη των παρεμβάσεων για αποφυγή ατυχήματος συνεχίζονται και σήμερα, π.χ. με ταβάνια που αποκαθηλώθηκαν γιατί έπεφταν.

Σε συνάντηση με την ΚΤΥΠ ΑΕ τον Νοέμβρη 2024 συμφωνήθηκε έργο ανακατασκευής του χώρου, σύμφωνα με τις τεχνικές υποδείξεις των υπηρεσιών του δήμου, ύψους 700.000 ευρώ περίπου. Τον ίδιο μήνα, Νοέμβρη 2024, θέσαμε το πρόβλημα στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με συγκλονιστική την παρέμβαση των γονιών, για να ακολουθήσει τον Μάρτη του 2025 επίσκεψη του περιφερειάρχη στον χώρο, όπου δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε μελέτες και αναβάθμιση της νέας πτέρυγας, στον αύλειο χώρο, την προσθήκη χώρων υγιεινής.

Αιτηθήκαμε στο υπουργείο Παιδείας την ίδρυση και κατασκευή νέου διθέσιου Ειδικού Νηπιαγωγείου, καθώς σήμερα το Ειδικό Νηπιαγωγείο φιλοξενείται σε αίθουσα 16 τ.μ., όπου «χωρούν» συνολικά 15 μαθητές και εκπαιδευτικοί!

- Δύο χρόνια μετά, όμως, όλα βρέθηκαν στον αέρα. Τι έγινε; Πρόκειται για μια συγκεκριμένη πολιτική στον τομέα της Ειδικής Αγωγής ή για μια κακιά συγκυρία;

- Είναι μια πολιτική επιλογή συνολικά στον χώρο της Παιδείας, δεκαετίες τώρα, και όχι μια ατυχής συγκυρία σε κάποιο Ειδικό Σχολείο. Ολοι ξέρουν.

Η κατάσταση στο σχολείο μας είναι η κορυφή του παγόβουνου. Συναντιούνται η χρόνια κρατική υποχρηματοδότηση σε Παιδεία και Πρόνοια, η αντιδραστική «αποκέντρωση» και κατάτμηση των ευθυνών για τα σχολεία, η μετατροπή του ΟΣΚ σε ανώνυμη εταιρεία, με τις διακηρυγμένες απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας. Μία - δύο μέρες της φρεγάτας στον Κόλπο για την "ασφαλή διέλευση" των Στενών είναι η χρηματοδότηση του έργου της παλαιάς πτέρυγας!

Εκεί κάπου οι δεσμεύσεις των υπουργείων, της Περιφέρειας κ.λπ. για το σχολείο «Ρόζα Ιμβριώτη» θυσιάστηκαν στον βωμό άλλων προτεραιοτήτων! Εξάλλου, ουδέποτε ενέσκηψαν στις ανάγκες των πολλών, πόσο μάλλον στις ανάγκες αυτών που λόγω αναπηρίας «κοστίζουν» πολύ.

- Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει από δω και πέρα;

- Εμείς θα φτάσουμε μέχρι το τέλος για να γίνουν πράξη οι δεσμεύσεις που πήραμε το μεσημέρι της Πέμπτης από τη διοίκηση της ΚΤΥΠ ΑΕ ότι οι εργασίες της παλιάς πτέρυγας θα αρχίσουν με το κλείσιμο του σχολείου, θα αφορούν το σύνολο των απαραίτητων εργασιών και θα ολοκληρωθούν μέσα στο καλοκαίρι. Για να δρομολογηθεί το νέο νηπιαγωγείο από το υπουργείο Παιδείας και για να επιληφθεί η Περιφέρεια των υποχρεώσεών της για τα παιδιά 6 δήμων.

Στον αγώνα αυτόν, που θα είναι μακρύς και δύσκολος, σύμμαχοί μας είναι οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και το οργανωμένο αναπηρικό κίνημα, όλοι όσοι αμφισβητούν τους μονόδρομους της δημοσιονομικής σταθερότητας. Ολοι αυτοί που στέκουν όρθιοι και αντέχουν παρά τα εκβιαστικά διλήμματα.

Ξεκινώντας από το πρώτο Ειδικό Σχολείο στην Ελλάδα, το σχολείο «Ρόζα Ιμβριώτη», να υπάρξουν παντού, σε κάθε δήμο, σε κάθε γειτονιά, διεκδικήσεις για ένα δίκτυο σχολείων Ειδικής Αγωγής που θα καλύπτει όλες τις σύγχρονες ανάγκες. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παιδιών με αναπηρία βρίσκονται έξω από το δημόσιο σχολείο και η πλειοψηφία των δημοτικών αρχών, όπως και οι δημοτικές αρχές των 5 δήμων (Αθήνας, Ζωγράφου, Βύρωνα, Υμηττού - Δάφνης, Ηλιούπολης) που εξυπηρετούνται από το σχολείο μας, δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον Γολγοθά των οικογενειών με παιδιά με αναπηρία! Τίποτα δεν θα μας χαριστεί!

Με τα θερμότερα λόγια μίλησε για τον Γ. Τριμπέρη και για το βιβλίο του ο Χρήστος Κίττας, επίτιμος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής και πρώην Πρύτανης του ΕΚΠΑ, τονίζοντας ότι «η τεκμηρίωση κάθε πληροφορίας, κάθε αναφοράς, κάθε παραγράφου του βιβλίου είναι ανεπανάληπτη! Καθετί που γράφει είναι καλώς τεκμηριωμένο. Αυτό δεν είναι πάντα το σύνηθες που βλέπουμε στα βιβλία», πρόσθεσε και απευθυνόμενος στον καθηγητή συγγραφέα του, είπε πως «με το βιβλίο αυτό τιμάς τους αγώνες της ζωής σου για μια καλύτερη Παιδεία στη χώρα μας!».

Ως μια αισιόδοξη κατακλείδα δε στην εκδήλωση σημείωσε: «Η επιστήμη θα συνεχίσει να υπάρχει και να δημιουργεί νέα γνώση. Και τα πανεπιστήμια θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να δημιουργούν τις συνθήκες για να παράγεται νέα γνώση. Εκείνο που πρέπει να κάνουν κυρίως εκεί τα παιδιά, οι νέοι, είναι αυτή τη νέα γνώση να την κατευθύνουν προς όφελος όλων αυτών των λαών που υποφέρουν».

Από τη σκοπιά του φοιτητή που είχε δάσκαλο τον Γ. Τριμπέρη στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας και έδιναν μαζί τότε μάχες στο πανεπιστήμιο για να αποτραπούν αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, μίλησε ο Δημήτρης Κοιλάκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Αναφέρθηκε στις ατέλειωτες ώρες συνομιλιών που είχαν για «να δούμε πώς θα χτυπήσουμε την προσπάθεια να αποτραπεί η εκλογή του στην πρώτη βαθμίδα για πολιτικούς λόγους, να συζητήσουμε για τις αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, να δούμε πώς θα κινηθεί στην ασφυξία του πλαισίου που τον εγκλώβιζε ως πρόεδρο του Τμήματος, τι θα κάνουμε για να κινητοποιηθούν δυνάμεις από το ΔΕΠ ενάντια στον κυκεώνα των αλλαγών που μορφοποιούσαν σταδιακά τη σύγχρονη μορφή του πανεπιστημίου της αγοράς», περιγράφοντας μια διαδρομή που τους έδεσε με έναν δεσμό που κρατάει μέχρι και σήμερα. «Ο,τι χτίσαμε μέσα στα χρόνια παραμένει ισχυρό», τόνισε ενώ μίλησε για τη χαρά του μαθήματος με τον Γ. Τριμπέρη, ένα «μάθημα ζωηρό, αυστηρό, απαιτητικό μα κι ευχάριστο, γιατί άνοιγε νέους δρόμους στη σκέψη, όπως κι ο ίδιος!».

«Υποκλίνομαι με σεβασμό σε όσους αντιστέκονται σε αυτά που παίζονται για τα πανεπιστήμια και την κοινωνία γενικότερα. Υποκλίνομαι με σεβασμό σε αυτή τη γενιά, την παλιότερη, που αντιστέκεται και εξακολουθεί να προσπαθεί να βάλει το λιθαράκι της στον δρόμο που έχουμε χαράξει με το ΚΚΕ», είπε χαιρετίζοντας στην εκδήλωση ο Τάσος Αλούπης, πρόεδρος της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ειδικού Τεχνικού Εργαστηριακού Προσωπικού. «Αυτό που θέλω να τονίσω - συνέχισε - είναι οι κοινοί αγώνες για αυτό το πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε και θέλουμε, στην υπηρεσία - θα τα πω έτσι με ξύλινη γλώσσα - του λαού και του τόπου, που η γνώση, η υγεία κ.λπ. δεν είναι εμπόρευμα, είναι κοινωνικό αγαθό». Κι έκλεισε καλώντας σε διαρκή αντίσταση και τονίζοντας ότι τίποτα δεν πάει χαμένο από τους αγώνες.

Παίρνοντας τον λόγο, ο ίδιος ο Γιώργος Τριμπέρης σημείωσε για το βιβλίο και την εκδήλωση ότι «αποτελεί για μένα έναν φόρο τιμής στο πανεπιστήμιο. Εναν θεσμό μορφωτικό, παιδαγωγικό, κοινωνικό και πολιτικό, τον οποίον έχω την τύχη και τη χαρά να υπηρετώ εδώ και 50 χρόνια. Και μόνο αυτό το γεγονός της υπηρεσίας αυτού του θεσμού επί 50 χρόνια δικαιολογεί την ανησυχία μου για την πορεία του στις μέρες μας και ενισχύει βεβαίως το ποσοστό της ευθύνης που μου αναλογεί ως πανεπιστημιακός δάσκαλος».

«Εύχομαι αυτό το βιβλίο - συνέχισε - μαζί με άλλα παρόμοια να συμβάλλουν όσο τους αναλογεί ώστε οι ολισθηρές ατραποί της σύγχρονης εκπαίδευσης να γίνουν όσο το δυνατόν συντομότερα πλατιές, φιλόξενες και ασφαλείς λεωφόροι γνώσης για κάθε νέο και νέα στις γενιές που θα ακολουθήσουν».

Και μεταξύ άλλων σημείωσε ότι το πανεπιστήμιο υπήρξε ιστορικά πεδίο ταξικών και ιδεολογικών συγκρούσεων, σήμερα όμως μετατρέπεται ταχύτατα από τη μια σε μηχανισμό αγοραίας αξιοποίησης της γνώσης και ταυτόχρονα σε εργαλείο πειθάρχησης και ιδεολογικής χειραγώγησης κάτω από τις επιταγές του κεφαλαίου. Και στο πλαίσιο αυτό, έθεσε το ερώτημα αν αυτή η πορεία είναι αναπόφευκτη ή ανατρέψιμη, καλώντας τους πανεπιστημιακούς να δώσουν τη σωστή απάντηση...

Ο Κυριάκος Ιωαννίδης, παρουσιάζοντας το βιβλίο και τα καίρια ερωτήματα που θέτει, σημείωσε στην αρχή της ομιλίας του: «Βρισκόμαστε στην εποχή που ακόμα και οι λέξεις φαίνεται να χάνουν το νόημά τους. Που η λέξη ελευθερία συνοδεύοντας τη λέξη ακαδημαϊκή προστρέχει να υπηρετήσει τους πιο ταπεινούς σκοπούς, τον θάνατο, την εκμετάλλευση, τον εξανδραποδισμό.

Σε αυτές τις συνθήκες ο Γιώργος Τριμπέρης με το βιβλίο του παίρνει θέση. Οχι μόνο τώρα και όχι μόνο με το βιβλίο του. Αλλωστε η πορεία του, ακαδημαϊκή, συνδικαλιστική, τελικά πολιτική, δίνει απάντηση στο ερώτημα: Επιστήμη για ποιον;

Και η απάντησή του είναι τελεσίδικη: Για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τον μόχθο και την άγνοια.

Παίρνει θέση και λέει την αλήθεια και έτσι η λέξη ελευθερία και ακαδημαϊκότητα βρίσκουν το πραγματικό επαναστατικό περιεχόμενό τους. Αυτό δηλαδή που προσδιορίζεται στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου του:

Στην ιστορική απαίτηση μετάβασης από το ατομικό στο συλλογικό, από την ιδιοτέλεια στην κοινωνική προσφορά, από την παθητικότητα και την αποδοχή στην αντίσταση.

Με αυτό το μάχιμο πρόσταγμα ο συγγραφέας γράφει και αναλύει.

Στο βιβλίο του γινόμαστε μάρτυρες της εξέλιξης του πανεπιστημίου από τις απαρχές του μέχρι σήμερα, σε αυτό που ο ίδιος ονομάζει πανεπιστήμιο της αγοράς. Παρουσιάζονται βασικές στιγμές από την πορεία του. Κυρίως, δίνεται βάρος στον προσδιορισμό των κοινωνικών παραγόντων που επέδρασαν στη διαμόρφωσή του, τέτοιων που μπορούν να δώσουν και μια πρώτη απάντηση και στις παραλλαγές του, στις διαφοροποιήσεις του ανάλογα με την ιστορική περίοδο, αλλά και τις συγκεκριμένες τοπικές συνθήκες ανάπτυξής του.

Γι' αυτό και εκκινεί τη μελέτη του από τις συνθήκες του Μεσαίωνα στην Ευρώπη, προχωρά μετέπειτα στην εποχή που η αστική τάξη εμφανίζεται ως προοδευτική κοινωνική δύναμη που λειτουργεί προωθητικά στην Ιστορία, καταλήγοντας τελικά στο πανεπιστήμιο όπου ξεπροβάλλει η εποχή του μονοπωλίου, του ιμπεριαλισμού, όπου εδώ το παράδειγμα της ανάπτυξης του πανεπιστημίου στις ΗΠΑ τείνει τελικά και σε μια πορεία να γίνει κυρίαρχο και για τα υπόλοιπα κράτη του κόσμου.

Ομως, κακά τα ψέματα. Η ιδιαίτερη συμβολή του βιβλίου αφορά το γεγονός ότι παρουσιάζεται ζωντανά - λόγω της ίδιας της βιωματικής παρουσίας και δράσης του συγγραφέα - η πορεία του πανεπιστημίου στην Ελλάδα από τις συνθήκες της μεταπολίτευσης έως και σήμερα».

Συνεχίζοντας, μεταξύ άλλων, επισήμανε: «Στη σημερινή εποχή, το "πανεπιστήμιο της αγοράς", όπως το περιγράφει ο συγγραφέας, αποτελεί διεθνώς κυρίαρχη πραγματικότητα. Και όταν μιλάμε για αγορά, μιλάμε ουσιαστικά για εμπόρευμα. Η εμπορευματοποίηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης διαμορφώνει ένα διαφοροποιημένο και άναρχο τοπίο, το οποίο παράγει αντίστοιχα "προϊόντα": Κατηγοριοποιημένα, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα, όπου συνυπάρχουν μορφές εκπαίδευσης που απευθύνονται στις ελίτ με άλλες που προορίζονται για τις ευρύτερες μάζες.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα χαρακτηριστικά - ακόμη και γκροτέσκα - παραδείγματα που αναφέρει ο συγγραφέας συνδέονται και με την εμφάνιση προγραμμάτων σπουδών που απέχουν από αυτό που ονομάζουμε πανεπιστημιακή μόρφωση. Αυτά διαφοροποιούνται ανάλογα με το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης κάθε αστικού κράτους, αλλά και την ιστορική του παράδοση στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Μέσα από αυτή τη σκοπιά μπορούν να ερμηνευτούν και φαινόμενα άναρχης τοπικής ανάπτυξης και διασποράς των ελληνικών πανεπιστημίων στην περιφέρεια. (...)

Ο συγγραφέας, επίσης, επισημαίνει εύστοχα ότι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής περίπτωσης υπήρξε η δράση του φοιτητικού κινήματος. Πράγματι, σε σύγκριση με άλλα καπιταλιστικά κράτη, στα ελληνικά πανεπιστήμια - ιδιαίτερα μετά τη Μεταπολίτευση - το φοιτητικό κίνημα οργανώθηκε μέσα από παρατάξεις με σαφείς πολιτικές αναφορές και έντονη ιδεολογική αντιπαράθεση. Χωρίς να εξιδανικεύουμε την κατάσταση, δεν επικράτησε η λογική της συναίνεσης που κυριάρχησε σε πανεπιστήμια άλλων χωρών τη δεκαετία του '90.

Ταυτόχρονα, είναι γνωστό ότι στην πορεία η ίδια η ύπαρξη παρατάξεων - ιδιαίτερα αυτών που συνδέονταν με τον δικομματισμό - αποτέλεσε στήριγμα για κυβερνήσεις που προωθούσαν αντιδραστικές αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Τα τελευταία χρόνια, η ανάδειξη της "Πανσπουδαστικής ΚΣ" σε πρώτη δύναμη πανελλαδικά στις φοιτητικές εκλογές, καθώς και η συμβολή των δυνάμεων της ΚΝΕ στην οργάνωση και τον προσανατολισμό των αγώνων, επέδρασαν, σε δύσκολες συνθήκες, στην ανάπτυξη αντιστάσεων και στην αποτροπή επίτευξης ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης απέναντι σε κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις. Χωρίς, βέβαια, να παραγνωρίζονται υπαρκτές αδυναμίες, όπως η ανάγκη για μεγαλύτερη μαζικότητα στις συλλογικές διαδικασίες και για πιο πολύπλευρη δραστηριότητα.

Ταυτόχρονα, κακά τα ψέματα, παραμένει η ανάγκη ώστε η καθημερινή δραστηριότητα των Φοιτητικών Συλλόγων, αλλά και αυτοτελώς των κομμουνιστών, να κατευθύνεται και σε πιο σύνθετα ζητήματα που αφορούν το ίδιο το επιστημονικό αντικείμενο».

Μιλώντας για τη σχέση οικονομίας, πολιτικής και εκπαίδευσης, ο Κ. Ιωαννίδης τόνισε ότι «αυτή η σχέση, στον καπιταλισμό, αποκτά μια νέα, ποιοτική διάσταση. Οπως έγραφε ο Καρλ Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να επαναστατικοποιεί διαρκώς τα μέσα παραγωγής και μαζί τους όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Κι όμως, ο ίδιος προειδοποιούσε: Η κοινωνία αυτή μοιάζει με τον μάγο που δεν μπορεί πια να ελέγξει τις δυνάμεις που ο ίδιος απελευθέρωσε.

Εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Οχι στην επιστήμη αυτή καθαυτή, αλλά στον τρόπο που αξιοποιείται. Γιατί ναι, ο καπιταλισμός προωθεί την επιστήμη. Αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Δημιουργεί έναν κόσμο που μοιάζει "μαγικός". Αλλά ταυτόχρονα εγκλωβίζει αυτή την πρόοδο μέσα στα όρια του κέρδους. (...)

Υπερασπιζόμαστε την επιστήμη - και αυτό σημαίνει να την αποκαθιστούμε στη σωστή της βάση: Ως την ανθρώπινη προσπάθεια να κατανοήσει τον κόσμο, να ανακαλύψει τις σχέσεις που τον διέπουν, να βάλει τάξη σε μια πραγματικότητα που διαρκώς αλλάζει.

Και αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να είναι υπόθεση του κέρδους.

Είναι υπόθεση της κοινωνίας και σε αυτό το καθήκον ανταποκρίνεται το βιβλίο του Γιώργου Τριμπέρη».