• ΦΟΡΟΥΜ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ: Η ένταση της εκμετάλλευσης και οι λαϊκές θυσίες, όρος για «κομμάτι από τη λεία» στη μάχη της πρωτοκαθεδρίας
• ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ: Ψίχουλα και κουπόνια από την ΕΕ, ενώ ο λογαριασμός του πολέμου πέφτει στους λαούς
• ΙΑΠΩΝΙΑ: «Ανασκουμπώνεται» για δυναμικό μπάσιμο στην πολεμική βιομηχανία
• ΒΡΕΤΑΝΙΑ: 250.000 εργαζόμενοι ενδέχεται να χάσουν τη δουλειά τους έως τα μέσα του 2027

Eurokinissi

Χαρακτηριστικά, ο Αντριου Πούζντερ, πρέσβης των ΗΠΑ στην ΕΕ, σε παρέμβασή του στο Φόρουμ καθησύχασε ότι τρέχουν σχέδια που θα κρατήσουν τις δύο πλευρές μαζί, π.χ. η συμφωνία για το διμερές εμπόριο ή για τα κρίσιμα ορυκτά, που θα προστατέψουν, όπως είπε, τον άξονά τους ενάντια σε «μερκαντιλιστικές πρακτικές της Κίνας».

Επέμεινε εξάλλου για αύξηση στρατιωτικών δαπανών και τη γεωστρατηγική σημασία της Γροιλανδίας, πάντα στο ίδιο πλαίσιο γεωπολιτικού ανταγωνισμού, ο οποίος επεκτείνεται και στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), με τον πρέσβη να μιλά χαρακτηριστικά για μια «σημαντική μάχη» ενάντια σε ένα «μιλιταριστικό κομμουνιστικό καθεστώς», προειδοποιώντας μάλιστα ότι όποιος πρωτοπορεί σε ζητήματα στρατιωτικής «σούπερ Τεχνητής Νοημοσύνης» θα νικήσει.

Εξ ου και κάλεσε σε στοίχιση την ΕΕ, ώστε να αντεπεξέλθουν στη σύγκρουση, να ξεπεράσει τη φάση της λεγόμενης «υπερρύθμισης» της αγοράς και να αφήσει τις επιχειρήσεις να «καινοτομήσουν», αφού «δεν θέλουμε να χάσουμε αυτήν τη μάχη», όπως επέμεινε.

Εβαλε επίσης θέμα ότι οι ΑΠΕ δεν μπορούν από μόνες τους να υποστηρίξουν την «επαναβιομηχάνιση», εξ ου και παρέπεμψε στα ορυκτά καύσιμα ως αναγκαία προϋπόθεση για να αντεπεξέλθουν π.χ. στην κούρσα για την πρωτοπορία στην ΤΝ, που χρειάζεται ιδιαίτερα ενεργοβόρες υποδομές, καταλήγοντας ο ίδιος με τη γνωστή ρήση Τραμπ «ντριλ μπέιμπι, ντριλ».

Προηγουμένως, στην ενότητα «Γεωπολιτικά και Ενέργεια», ο Τζ. Βολτζ, ειδικός απεσταλμένος για την Ενεργειακή Ενσωμάτωση του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, υπεραμύνθηκε της περιλάλητης διαφοροποίησης των πηγών εφοδιασμού, βάζοντας ως ζητούμενο και την «ανθεκτικότητα των σχέσεων», φέρνοντας για παράδειγμα τον πολυδιαφημισμένο Κάθετο Διάδρομο, επιμένοντας ότι μόνο με ενίσχυση των διμερών και πολυμερών σχέσεων στο πλαίσιο του σχήματος θα μπορέσει ο διάδρομος να λειτουργήσει, την ώρα βέβαια που, με όρους αγοράς, κρίνεται ακριβότερος από άλλους ανταγωνιστικούς αγωγούς εντός ΕΕ.

Κόντρα στην πραγματικότητα, που λέει ότι η ΕΕ αντικαθιστά την εξάρτηση από το ρωσικό καύσιμο με μια άλλη, αυτή από το αμερικανικό, αντέτεινε την «οικονομική και εμπορική βιωσιμότητα» του εγχειρήματος, την «αξιοπιστία» των ΗΠΑ ως εμπορικού εταίρου, ότι δεν εργαλειοποιεί την Ενέργεια ως όπλο και άλλα τέτοια. «Πούλησε» και τους αμερικανικούς μικρούς, αρθρωτούς αντιδραστήρες ως εναλλακτική, θέμα όπου κοντράρονται, π.χ., με τη Γαλλία για τα μερίδια της αγοράς, όπως αναμένεται να δείξει και η επίσκεψη Μακρόν σήμερα κι αύριο στην Ελλάδα.

Ο Τζ. Γουίλσον, στέλεχος της Τράπεζας Εξαγωγών - Εισαγωγών των ΗΠΑ, ξεκαθάρισε ότι στόχος τους επί διοίκησης Τραμπ είναι να αναζωογονήσουν την αμερικανική οικονομία μέσα από τις εξαγωγές, «ό,τι έκανε και ο Ρούζβελτ στο παρελθόν». Εβαλε ωστόσο θέμα ότι, ενάντια σε αυτήν την προσπάθεια, «οι δίαυλοι δεν είναι ελεύθεροι και λειτουργικοί», καθώς «κακόβουλοι δρώντες βάζουν εμπόδια στις αλυσίδες εφοδιασμού, αλλά ήρθε η ώρα αυτό να αλλάξει», όπως είπε, με ό,τι αυτό σημαίνει. «Ο κόσμος πρέπει να στραφεί σε αξιόπιστους προμηθευτές προσανατολισμένους στη λειτουργία της αγοράς», υποστήριξε επίσης, πλασάροντας ως τέτοιους τους Αμερικανούς μεγαλοκαρχαρίες.

Ο Γκ. Φλέικ, στέλεχος του αυστραλέζικου think tank «Κέντρο ΗΠΑ - Ασίας», τόνισε ότι πολύ πριν από τους πολέμους σε Ιράν και Ουκρανία, στην Αυστραλία γινόταν ήδη συζήτηση για την ενεργειακή ασφάλεια λόγω της Κίνας, για το πώς μπορούσαν να στηρίξουν άλλες χώρες της περιοχής διασφαλίζοντας ποσότητες, που χρειάζονται, μπροστά στην τεράστια Ενέργεια που απορροφούσε από τις αγορές. Εβαλε δε και την πτυχή ότι έχουν στη διάθεσή τους σπάνιες γαίες κι άλλα κρίσιμα υλικά που χρειάζονται οι εταίροι τους, όπως η Νότια Κορέα, αλλά στη συγκεκριμένη περιοχή του Ειρηνικού υπάρχει μόλις μία εγκατάσταση που να τα επεξεργάζεται, εκτός όσων λειτουργούν στην Κίνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στον παράγοντα «Κίνα» αναφέρθηκε και ο γνωστός από τη θητεία του παλαιότερα ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζ. Πάιατ, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας για την ανάπτυξη της οικονομίας της.

Ταυτόχρονα, και καθώς πλέον είναι κατά δήλωσή του στο payroll της «Σέβρον», εστίασε κι αυτός με τη σειρά του στην «αξία της διαφοροποίησης» και των ενεργειακών υποδομών, επιμένοντας εξάλλου ότι, καθώς πάμε σε αύξηση της ζήτησης για ηλεκτρική ενέργεια (με αύξηση της ζήτησης για κλιματιστικά, ΤΝ, ηλεκτροκίνηση κ.ά.), η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, μπορεί να παίξει ρόλο όχι μόνο παραγωγού αλλά και χώρας transit, καλύπτοντας τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και της οικονομίας τους. Εβαλε επίσης ζητούμενο ο Κάθετος Διάδρομος έως την Ουκρανία να μη λειτουργήσει μόνο για τη μεταφορά καυσίμου, αλλά και Ενέργειας και δεδομένων, ανοίγοντας πολλαπλές δυνατότητες για τους κάθε λογής «επενδυτές».

Στο μεταξύ, εμφανίστηκε περίπου βέβαιος ότι η Ρωσία έχασε την ευρωπαϊκή αγορά, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα ότι η αμερικανική παραγωγή σε φυσικό αέριο διαρκώς αυξάνεται και θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες. Τόνισε, εξάλλου, ότι τέτοια σχέδια, όπως οι έρευνες και γεωτρήσεις ή οι διασυνδέσεις στην Ανατ. Μεσόγειο, απαιτούν πολλά λεφτά από τις εταιρείες, οι οποίες με τη σειρά τους ζητούν από τις κυβερνήσεις ως αντιστάθμισμα «προβλεψιμότητα» και «αξιοπιστία».

Ως προς αυτό, και έχοντας ακούσει προχθές στο Φόρουμ τον Μητσοτάκη και χθες τον Τσίπρα να ανταγωνίζονται για την εύνοια της αστικής τάξης, παρατήρησε ότι οι πρώτες τέτοιες συμφωνίες με Αμερικανούς υπογράφηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ, χαιρετίζοντας το γεγονός ότι η πολιτική αυτή συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια επί ΝΔ, με τον έναν να παίρνει τη σκυτάλη από τον άλλον στην εξυπηρέτηση κεντρικών σχεδιασμών του κεφαλαίου.

Αλλωστε, με τον Τσίπρα να θυμίζει, λίγη ώρα νωρίτερα στο Φόρουμ, ότι η κυβέρνησή του ανέπτυξε τις σχέσεις με το Ισραήλ, ο Πάιατ χαιρέτισε και τις σχέσεις της ντόπιας αστικής τάξης με το κράτος - μακελάρη αλλά και τους βασιλιάδες, εμίρηδες και σεΐχηδες της Αραβικής Χερσονήσου, καθώς εξυπηρετούν τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή.

Τέλος, προσπαθώντας κι αυτός με τη σειρά του να πουλήσει αμερικανική τεχνολογία για την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα (θέμα το οποίο έχει ανοίξει στα γεμάτα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που έχει σήμερα και αύριο συζητήσεις και για αυτό το θέμα με τον Μακρόν στην Αθήνα), επιχείρησε να προσπεράσει τις αντιδράσεις και τη γενικευμένη λαϊκή ανησυχία με το επιχείρημα ότι κάθε τρεις και λίγο σταθμεύει εδώ πυρηνικός αντιδραστήρας, παραπέμποντας στα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα και υποβρύχια που χρησιμοποιούν ως επίνειό τους τη Σούδα, επιβεβαιώνοντας τους πολυεπίπεδους κινδύνους που κρύβει η ίδια η λειτουργία της βάσης και η εμπλοκή ευρύτερα της χώρας στα βρώμικα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Οχι τυχαία άλλωστε, ο υπουργός Αμυνας, Ν. Δένδιας, ολοκλήρωσε χθες τη διήμερη επίσκεψή του στις ΗΠΑ με συνεννοήσεις για τη δημιουργία του «Κέντρου Τραύματος» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ακριβώς στη λογική καλλιέργειας «κουλτούρας φερέτρων», όπως την είχε αναπτύξει δημόσια πριν κάποιους μήνες.

Εξάλλου, σε ό,τι αφορά ακριβώς τις βλέψεις και τους τυχοδιωκτισμούς της ντόπιας αστικής τάξης σε αυτόν τον «κατακερματισμένο» από τους ανταγωνισμούς διεθνή περίγυρο, ο Αλ. Εξάρχου, επικεφαλής του ομίλου «ΑΚΤΩΡ», τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει πάντα να αναζητά την «ισορροπία μεταξύ εξαρτήσεων», επιμένοντας στην αξία μακροπρόθεσμων συμφωνιών με τις ΗΠΑ και άλλους προμηθευτές (οπωσδήποτε... εγκεκριμένους εντός αμερικανοΝΑΤΟικού πλαισίου), στην αξία επίσης και του Κάθετου Διαδρόμου ως σταθερού παρόχου Ενέργειας σε ανταγωνιστικές τιμές, όπως υποστήριξε, επαναλαμβάνοντας και το ευρωατλαντικό σλόγκαν ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι εθνική ασφάλεια. Κι αυτό, όταν στον κόσμο του κεφαλαίου μια σειρά από χώρες παραγωγοί ή transit έχουν παραδοθεί στη φωτιά του πολέμου, λόγω των κλιμακούμενων ανταγωνισμών για τα μερίδια της καπιταλιστικής λείας.

Εβαλε, εξάλλου, θέμα ότι «η ΕΕ δεν μιλά πάντα με μια φωνή» σε σημαντικά ζητήματα, με συνέπειες στην ανταγωνιστικότητά της σε σχέση με άλλα κέντρα, όπως η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Επιμένοντας ότι αυτό πρέπει να αλλάξει και ότι πρέπει να λειτουργεί ενιαία, υπογράμμισε ότι «ζούμε σε μια νέα εποχή», σε αντανάκλαση βέβαια του γεγονότος ότι οι ανταγωνισμοί τους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί σε πιο οξυμένη φάση.

Στο μεταξύ, ο Κ. Σιφναίος, στέλεχος της «Gastrade», επιμένοντας και αυτός στη «διαφοροποίηση των πηγών» εφοδιασμού, έβαζε ανοιχτά θέμα η Κομισιόν «να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση», όχι μόνο σε επίπεδο στρατηγικών δηλώσεων, αλλά με πρακτικά εργαλεία χρηματοδότησης, ρυθμιστικής ευελιξίας και επιτάχυνσης έργων. Αλλωστε, εγχώρια κεφάλαια και οι Αμερικανοί ζητούν χρηματοδότηση και άλλη στήριξη του Κάθετου Διαδρόμου για να λειτουργήσει όπως τον θέλουν και να τους φέρει κέρδη.

Διόλου τυχαία έβαλε πρόταγμα να μπορούν να παράσχουν Ενέργεια, μέσω της Ελλάδας, στην περιοχή με «ανταγωνιστικούς όρους», την ώρα που άλλοι αγωγοί της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι φθηνότεροι. Εβαλε επίσης στόχο, εκτός από τον Κάθετο Διάδρομο, να αναπτυχθούν και προς τα δυτικά, προς την Ουγγαρία κ.ά., βλέποντας και εκεί μπόλικο «ψητό» με την υποχώρηση στις παραδόσεις του ρωσικού καυσίμου.

Κι αυτό ενώ έρχονται ελλείψεις, πάνω στις οποίες θα κερδοσκοπήσουν ακόμα πιο ξεδιάντροπα. Π.χ. ο Γ. Αλεξόπουλος της «HELLENIQ ENERGY» έβαλε θέμα ότι, λόγω του πολέμου στο Ιράν και των διακοπών στον ανεφοδιασμό, η ζήτηση είναι ήδη μεγαλύτερη από την προσφορά και αυτό, μόλις εξαντληθούν τα αποθέματα, θα οδηγήσει σε ελλείψεις. «Δεν έχουμε πολύ χρόνο», τόνισε, προετοιμάζοντας για τα χειρότερα, σημειώνοντας και το γεγονός ότι, με βάση όσα αποφασίστηκαν κεντρικά στην ΕΕ, από του χρόνου σταματούν οι παραδόσεις ρωσικού καυσίμου.

Εβαλε επίσης ως θέμα ότι, σε επίπεδο ΕΕ, η ενεργειακή εξάρτηση, ακόμα και με τη Νορβηγία να καλύπτει περίπου το ένα τρίτο των εισαγωγών, παραμένει υψηλή, καθώς περίπου το 57% της συνολικής Ενέργειας είναι εισαγόμενο, ενώ στο φυσικό αέριο η εξάρτηση φθάνει περίπου το 90%.

Σε παραπλήσια επισήμανση, ο Εξάρχου εξέφραζε προηγουμένως κι αυτός την ανησυχία του ότι από τον ερχόμενο χειμώνα ενδέχεται να υπάρξει έλλειψη LNG, κάτι που, όπως εκτίμησε, «θα μπορούσε» να πυροδοτήσει πληθωριστικές πιέσεις, όπως συνέβη στην περίοδο της πανδημίας, ενώ και η Maria Sferruzza, CEO του ΔΕΣΦΑ, είπε ότι η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα κάτω από τον μέσο όρο αποθεμάτων φυσικού αερίου, «κάτι που δημιουργεί αβεβαιότητα για τους επόμενους μήνες, ιδιαίτερα σε συνθήκες υψηλών τιμών και γεωπολιτικής αστάθειας».

Παράλληλα, ο Αρ. Χανταβάς, διευθύνων σύμβουλος της «ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή», χαιρέτισε μεν την αύξηση των επενδύσεων ΑΠΕ στην Ελλάδα, έβαλε ωστόσο ζητήματα όπως τα ελλείμματα στην αποθήκευση, εξ ου και ζήτησε «επιτάχυνση επενδύσεων αποθήκευσης», όπως και «διευκολύνσεις» στους διαχειριστές, ώστε, όπως είπε, «να δίνουν προσφορές σύνδεσης και για καινούργια έργα», συν να γίνουν «επενδύσεις στα δίκτυα», τα οποία στην πράξη σημαίνουν κι άλλο κρατικό και κοινοτικό παραδάκι να πέφτει άφθονο για να λυθούν ζητήματα του κεφαλαίου, την ώρα που ο κόσμος παλεύει καθημερινά να διαχειριστεί την ενεργειακή του φτώχεια.

Ενδεικτικά, όσα είπε και ο πρόεδρος του ΔΣ του ΣΕΒ, Σπ. Θεοδωρόπουλος, ο οποίος, αναφερόμενος στους «διεθνείς κινδύνους», τόνισε: «Δεν είναι μόνο το Ιράν, το οποίο ζούμε αυτήν τη στιγμή και είναι ίσως το πιο καυτό. Τώρα αναστέλλουμε αποφάσεις τις οποίες θα έπρεπε να παίρνουμε, για λίγο χρονικό διάστημα, μέχρι να δούμε τι γίνεται. Εχουν επαναπροσδιοριστεί σχεδόν τα πάντα. Τα χρήματα φεύγουν από τα Ταμεία Συνοχής. Οι επιδοτήσεις για την αμυντική βιομηχανία έχουν ανέβει 1.000%. Βλέπουμε, λοιπόν, διαφορετική κατανομή», βάζοντας εμμέσως θέμα για τις γκρίνιες που εκδηλώνονται από άλλους κλάδους για τη... μοιρασιά.

Με το θράσος, εξάλλου, και τον κυνισμό της τάξης του, ισχυρίστηκε ότι λόγω του πολέμου «η βιομηχανία πληρώνει το σπασμένο τζάμι» και ότι «στην Ελλάδα τα νοικοκυριά έχουν πολύ χαμηλή τιμή ρεύματος σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη», με το βάρος τάχα των αυξήσεων να πέφτει στους εργοστασιάρχες, αφού, όπως ισχυρίστηκε, «υπήρξαν κάποια μέτρα από την κυβέρνηση», τα οποία όμως «έδωσαν μια ανάσα μόνο στις βιομηχανίες οι οποίες είχαν έσοδα από το διοξείδιο».

Στο ίδιο μοτίβο, αναγνώρισε μεν ότι «οι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλοί». «Από την άλλη πλευρά, όμως, όταν μια χώρα είναι στο 58% της παραγωγικότητας της Ευρώπης, δεν μπορεί να γίνουν μεγάλα πράγματα εκεί. Οσο καλή διάθεση και να έχει η εργοδοτική πλευρά», πρόσθεσε, βάζοντας ως απαράβατο όρο, για να πάρουν κάποιο επιπλέον ψίχουλο οι εργαζόμενοι, να ενταθεί το ξεζούμισμά τους.

«Σίγουρα χρειάζεται να παράξουμε περισσότερο. Χρειάζεται να βάλουμε την παραγωγή μέσα στη νοοτροπία μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας», συνέχισε, προκαλώντας έναν λαό που καθημερινά σκοτώνεται (και κυριολεκτικά, όπως μαρτυρούν τα δεκάδες εργατικά «ατυχήματα») στη δουλειά.

Εξάλλου, στο ερώτημα πώς γίνεται να ανεβαίνουν τα κέρδη των επιχειρήσεων κατά μέσο όρο 30% - 35% για μια περίοδο 4 - 5 ετών και να μην ανεβαίνουν οι μισθοί, απάντησε ότι «δυστυχώς, εάν ανέβουν οι μισθοί, θα χάσουμε τα διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα», αφού «δεν είμαστε απομονωμένοι σε ένα νησί. Είμαστε σε ένα παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι», το οποίο σημαίνει, στη λογική τους, ότι μέτρο σύγκρισης δεν θα μπαίνουν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και οι δυνατότητες στην παραγωγή, αλλά οι μισθοί πείνας σε άλλες, τριτοκοσμικές χώρες, κουρελιάζοντας και τα παραμύθια που σέρβιραν τόσα χρόνια στον λαό περί ισχυρής Ελλάδας, που είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και της ΟΝΕ, με οφέλη τάχα για όλους και άλλα τέτοια κουραφέξαλα.

Εξ ου άλλωστε και σε θεματική για «το μέλλον της εργασίας σε Ελλάδα και Ευρώπη στην ψηφιακή εποχή», η ομόλογός του, Sandra Parthie, πρόεδρος του EESC Employers' Group στο Βέλγιο, επέμεινε ότι «τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι επιχειρήσεις έχουν ανάγκη από περισσότερη ευελιξία», επικαλούμενη για τα μάτια του κόσμου και τη «διασφάλιση της κοινωνικής προστασίας», προσθέτοντας ότι ήδη 28 εκατομμύρια εργαζόμενοι εργάζονται σε «ευέλικτες μορφές εργασίας», νούμερο πολλαπλάσιο, αν συνυπολογιστεί η μαύρη και αδήλωτη εργασία που καλπάζει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και με τη «βούλα» της.

Στο μεταξύ, βλέπουν «ψητό» μέχρι και στην Ινδία. «Βρισκόμαστε, στην ΕΕ, σε μια φάση στρατηγικής αναπροσαρμογής, στρέφοντας ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον μας προς την Ινδία, καθώς οι παραδοσιακές σχέσεις με τις ΗΠΑ παρουσιάζουν αυξημένη μεταβλητότητα και οι γεωπολιτικές πιέσεις εντείνονται», έλεγε χαρακτηριστικά ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, Φωκ. Καραβίας.

Οπως σημείωσε, η υπό διαπραγμάτευση συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ - Ινδίας αποκτά για την ΕΕ συνολικά κομβική σημασία, καθώς εκτιμάται ότι θα καλύπτει έως και το 99% των εξαγωγών και θα περιλαμβάνει κρίσιμους τομείς όπως η βιομηχανία, η γεωργία, η άμυνα, οι επενδύσεις και η κινητικότητα.

Πρόσθεσε ότι, στη νέα στρατηγική που έχει χαράξει η τράπεζά του, βλέπουν τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο ως βασικές πύλες εισόδου για ινδικές επιχειρήσεις στην ευρωπαϊκή αγορά, με αυξανόμενο ενδιαφέρον για επενδύσεις σε λιμάνια, υποδομές και logistics. «Παράλληλα, διαπιστώνουμε σημαντικές προοπτικές συνεργασίας σε τομείς όπως η ναυτιλία, η φαρμακοβιομηχανία - όπου ήδη σημαντικό ποσοστό πρώτων υλών προέρχεται από την Ινδία - οι κατασκευές - η κατασκευή αεροδρομίου στην Κρήτη υλοποιείται από ινδική εταιρεία - και οι αερομεταφορές, με σχεδιασμό για απευθείας συνδέσεις και της «Aegean», ενώ ήδη λειτουργεί απευθείας αεροπορική σύνδεση των δύο χωρών από ινδικό αερομεταφορέα», είπε, αναλύοντας τις ακμάζουσες μπίζνες τους, ξεχωρίζοντας και το γεγονός ότι υπάρχουν «προοπτικές συνεργασίας» ακόμη και στον χώρο της παραγωγής ταινιών Bollywood.

Στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής που πραγματοποιείται στην Κύπρο (23-24 Απρίλη), η Κομισιόν παρουσίασε το «AccelerateEU», ένα πακέτο προτεινόμενων μέτρων για τις αστικές κυβερνήσεις που περιλαμβάνει «στοχευμένες» εισοδηματικές ενισχύσεις, ενεργειακά κουπόνια, επιδόματα και φορολογικές ελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Πρόκειται για ένα μείγμα προτεινόμενων μέτρων που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, αλλά αποτελούν πολιτική διαχείρισης της φτώχειας. Διατηρούν άθικτη τη λογική της «απελευθερωμένης» αγοράς Ενέργειας, ενώ παράλληλα περνούν το κόστος στους εργαζόμενους μέσα από δημοσιονομικές περικοπές αλλού, φορολογική επιβάρυνση, πληθωρισμό.

Οπως ανέφερε ο επίτροπος Ενέργειας, Νταν Γιόργκεσεν, στην παρουσίασή του, η Κομισιόν θα συνεργαστεί στενά με τα κράτη - μέλη για την αναπλήρωση των αποθεμάτων φυσικού αερίου, με πιθανές αποδεσμεύσεις αποθεμάτων πετρελαίου και έκτακτα μέτρα, ώστε να διασφαλιστεί η διαθεσιμότητα καυσίμων σε ολόκληρη την Ενωση.

Παράλληλα, εξήγγειλε ένα νέο Παρατηρητήριο Καυσίμων της ΕΕ που θα παρακολουθεί την παραγωγή, τις εισαγωγές, τις εξαγωγές και τα επίπεδα αποθεμάτων των καυσίμων μεταφορών.

Ο πόλεμος, σύμφωνα με τα ίδια τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έχει κοστίσει στην Ευρώπη επιπλέον 24 δισ. ευρώ σε ενεργειακές δαπάνες, ποσό που αναμένεται να αυξηθεί μπροστά στις αυξημένες ανάγκες για τον χειμώνα.

Στο μεταξύ, όπως αναφέρουν τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER), τα αποθέματα φυσικού αερίου της ΕΕ βρίσκονται «κοντά σε χαμηλό εννέα ετών», στο 30% περίπου της χωρητικότητας, όταν πέρυσι την ίδια εποχή ήταν στο 37%. Αν και τον Απρίλιο ξεκίνησαν νέες παραδόσεις, ο ρυθμός τους υπολείπεται τόσο του μέσου όρου δεκαετίας όσο και των ετών 2024-2025.

Το σενάριο να επιβάλει η ΕΕ τον στόχο πλήρωσης των αποθηκών σε ποσοστό 90% μέχρι τον Δεκέμβριο θα φέρει ασφυκτικές πιέσεις στις τιμές ήδη από φέτος το καλοκαίρι. Η ίδια η Κομισιόν ζήτησε πρόσφατα να μειωθεί ο στόχος στο 80%. «Η πρόσθετη δαπάνη για την ΕΕ θα μπορούσε να ανέλθει στα 10-15 δισ. ευρώ, εφόσον οι τιμές αυξηθούν στα 50 ευρώ ανά μεγαβατώρα», προειδοποιεί ο ACER. Ηδη, οι τιμές στην Ευρώπη κυμαίνονται στα 44 ευρώ/MWh.

Σε αυτή την κατάσταση, η πρόταση της Κομισιόν επαναφέρει την έμφαση στην επιτάχυνση της «πράσινης μετάβασης». Το «AccelerateEU» περιλαμβάνει σχέδιο δράσης για παραπέρα προώθηση της ηλεκτροκίνησης, την ενίσχυση των δικτύων και τη ταχύτερη ανάπτυξη των ΑΠΕ. Σύμφωνα με την παρουσίαση του προγράμματος, οι συνολικές επενδυτικές ανάγκες εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 660 δισ. ευρώ ετησίως έως το 2030. Από αυτά, είναι διαθέσιμα 219 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Παράλληλα, αναφέρθηκε πως η Κομισιόν σχεδιάζει το επόμενο διάστημα να συγκαλέσει μια σύνοδο υψηλού επιπέδου με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, φορείς ανάπτυξης έργων και εκπροσώπους της βιομηχανίας με θέμα την κινητοποίηση των επενδύσεων στην «πράσινη ανάπτυξη».

Ακόμα, κατά τη Σύνοδο Κορυφής, ξεκίνησε η συζήτηση μεταξύ των ηγετών της ΕΕ για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ) ύψους 1,8 τρισ. ευρώ για την περίοδο 2028-2034, ενώ από το 2028 ξεκινά η αποπληρωμή 25 δισ. ευρώ ετησίως για το κοινό χρέος της πανδημίας.

Ταυτόχρονα, η άρση του βέτο της Ουγγαρίας οδήγησε στην έγκριση του ευρωπαϊκού δανείου των 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία. Η απόφαση ήρθε αφότου το Κίεβο δήλωσε ότι ο αγωγός Druzhba, ο οποίος διέρχεται μέσω της Ουκρανίας, επανεκκίνησε τις παραδόσεις ρωσικού πετρελαίου προς την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Επιπλέον, οι χώρες της ΕΕ συμφώνησαν επίσης στο 20ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το οποίο είχε επίσης καθυστερήσει λόγω της διαφωνίας με την Ουγγαρία.

Στην ατζέντα των συζητήσεων έχει τεθεί ακόμα και η ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 για τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας, γεγονός που δείχνει την κατεύθυνση στρατιωτικοποίησης της ΕΕ.

Αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ με σχεδόν όλους τους μόνιμους αντιπροσώπους των κρατών - μελών της λυκοσυμμαχίας είχε σειρά συναντήσεων στην Ιαπωνία μόλις την περασμένη βδομάδα.

«Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που πρέπει να επιδιώξουμε βαθύτερη συνεργασία - η παγκόσμια κατάσταση ασφάλειας το απαιτεί (...) Κάτι είναι να κάθεσαι σε ένα γραφείο στις Βρυξέλλες και να μιλάς για συνεργασία με την Ιαπωνία, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να έρχεσαι εδώ και να μιλάς με παράγοντες υψηλού επιπέδου για να κατανοήσεις καλύτερα τις ευκαιρίες», δήλωσε ο αντιπρόσωπος της Ρουμανίας Νταν Νεκουλαέσκου, περιγράφοντας τη σημασία της επίσκεψης.

«Η Ιαπωνία προετοιμάζει τη βιομηχανία της για να είμαστε πιο προνοητικοί. Το ίδιο και εμείς (...) Αυτές είναι ευκαιρίες για να συναντηθούν αυτοί οι δύο πόλοι», είπε, για να καταλήξει: «Αυτό που βλέπουμε σήμερα να γίνεται στην Ουκρανία είναι ένας πόλεμος που "έρχεται από το μέλλον (...) Βλέπουμε σε λειτουργία προηγμένη αλλά οικονομικά αποδοτική στρατιωτική τεχνολογία (...) drones που έχουν σημαντικό αντίκτυπο στο πεδίο της μάχης. Πρόκειται για καταστάσεις από τις οποίες όλοι μας πρέπει να αντλήσουμε διδάγματα».

Η δε Ανίτα Νέργκαρντ, αντιπρόσωπος της Νορβηγίας στο ΝΑΤΟ, υποστήριξε πως «το πιο σημαντικό αποτέλεσμα της επίσκεψης είναι ότι βλέπουμε το πραγματικό ενδιαφέρον που έχει η Ιαπωνία να συνεργαστεί πιο στενά με το ΝΑΤΟ σε διάφορους τομείς», και πρόσθεσε: «Καθημερινά ενισχύεται η άποψη ότι η περιοχή του Ευρωατλαντικού και αυτή του Ινδο-Ειρηνικού διασυνδέονται στενά».

Το πρόγραμμα των διπλωματών ήταν πολύ «γεμάτο»: Ξεχωριστές συνομιλίες με τους υπουργούς Εξωτερικών, Εμπορίου και Αμυνας της Ιαπωνίας, άλλες συναντήσεις με στελέχη πολεμικών βιομηχανιών, αυτοτελές ραντεβού με τον Αμερικανό πρέσβη στη χώρα αλλά και επίσκεψη στη ναυτική βάση των ΗΠΑ στη Γιοκοσούκα. Ο Ιάπωνας ΥΠΕΞ, Τοσιμίτσου Μοτέγκι, χαρακτήρισε την επίσκεψη «έγκαιρη» για την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας, ξεχωρίζοντας την αξία της για να κατανοήσουν «βαθύτερα» οι αντιπρόσωποι «το δύσκολο περιβάλλον ασφαλείας γύρω από την Ιαπωνία και στον Ινδο-Ειρηνικό», δηλαδή την «αυλή της Κίνας», όπου η κατάσταση και ο συσχετισμός δυνάμεων ενδιαφέρει ειδικά τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

Καθόλου τυχαία, οι αντιπρόσωποι τόνισαν ότι η προηγμένη τεχνολογική βάση της Ιαπωνίας θα μπορούσε να ανοίξει νέους δρόμους για συνεργασία, ειδικά μπροστά στη «χαλάρωση των ελέγχων εξαγωγών όπλων», σπεύδοντας να παρατηρήσουν ότι τα σχέδια που ήδη προχωρούν δεν αφορούν προγραμματισμούς που θα αργήσουν, αφού οι στρατιωτικοί ανταγωνισμοί φουντώνουν αμείωτα. «Δεν μιλάμε για τα επόμενα χρόνια (...) Μιλάμε για σχέδια με τα οποία θέλουμε να "κινηθούμε" αρκετά γρήγορα - τους επόμενους μήνες, ενδεχόμενα ακόμα και μέχρι τη μεθεπόμενη Σύνοδο», όπως εξηγούσαν μέλη της αντιπροσωπείας.

Ενώ αστικές ναυαρχίδες των ΜΜΕ παρατηρούσαν διδάγματα που «γίνονται όλο και πιο σημαντικά» με εξελίξεις όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, που «αναδιαμορφώνουν τους "υπολογισμούς" σχετικά με την παγκόσμια ασφάλεια και υπογραμμίζουν τη στρατηγική σημασία της αμυντικής καινοτομίας, της βιομηχανικής ετοιμότητας και των ισχυρών συμμαχιών και συνεργασιών (...) για τις δύο πλευρές (σ.σ. ΝΑΤΟ και Ιαπωνία) οι συναντήσεις που έγιναν στο Τόκιο κατέστησαν σαφές ένα πράγμα: Η διμερής αυτή σχέση έχει ωριμάσει και έχει αποκτήσει ένα χαρακτήρα πιο πρακτικό, που ορίζεται από τακτικές δεσμεύσεις υψηλού επιπέδου και αυξανόμενη εστίαση σε συγκεκριμένα παραδοτέα αποτελέσματα».

Στιγμιότυπο από παλιότερη άσκηση με τη συμμετοχή και της Ιαπωνίας στη Νότια Κινεζική Θάλασσα

Στη σχετική ανακοίνωση, μάλιστα, η νέα άρση περιορισμών στις εξαγωγές υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων (στην παραγωγή των οποίων διακρίνονται κολοσσοί όπως οι Mitsubishi Heavy Industries Ltd, Kawasaki Heavy Industries Ltd, NEC Corporation, Fujitsu Limited, IHI Corporation, που μετρούν μέχρι και πάνω από 150 χρόνια δράσης) περιγράφεται ως κρίσιμο βήμα, ώστε η χώρα να «ενώσει προσπάθειες με τις σύμμαχες χώρες και άλλους ομοϊδεάτες για την εγγύηση της δικής της ασφάλειας αλλά και της ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, κάτω από την πολιτική της Προληπτικής Συνεισφοράς στην Ειρήνη, με βάση την αρχή της διεθνούς συνεργασίας»...

Αρχίζοντας το 2014 τη σταδιακή αναθεώρηση ενός Συντάγματος που ο μεταπολεμικός διεθνής συσχετισμός δυνάμεων περιόρισε το 1947 τις Ενοπλες Δυνάμεις και τη δράση τους σε «αμυντικού χαρακτήρα» (γι' αυτό και αποκαλούνται Δυνάμεις Αυτοάμυνας - Japan Self-Defense Forces), με μια σειρά συνέπειες για την παρουσία τους εκτός συνόρων, αλλά και για τη «μεταφορά» (δηλαδή τις πωλήσεις) «αμυντικών συστημάτων».

Με τη νέα απόφαση - την οποία ο Αμερικανός πρέσβης στο Τόκιο Τζορτζ Γκλας έσπευσε να περιγράψει από τους πρώτους ως «ιστορική» - καταργείται η ταξινόμηση «αμυντικού εξοπλισμού και τεχνολογίας» σε πέντε κατηγορίες (Εξοπλισμού, Διάσωσης, Μεταφοράς, Προειδοποίησης, Επιτήρησης και ναρκαλιείας) και αντικαθίσταται από τις εξής δύο: «μη όπλα» (π.χ. ραντάρ) και «όπλα» (π.χ. μαχητικά αεροσκάφη). Για τη μεν πρώτη ουσιαστικά δεν θα υπάρχουν περιορισμοί στους αποδέκτες, ενώ για τη δεύτερη οι εξαγωγές θα επιτρέπονται (προς το παρόν) σε χώρες με τις οποίες η χώρα έχει υπογράψει σχετικές συμφωνίες. Ηδη τέτοιες συμφωνίες υπάρχουν με 17 κράτη, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ, Αυστραλία, Βρετανία, Ινδία.

Γνωστοποιώντας τις νέες αλλαγές, η ιαπωνική κυβέρνηση έσπευσε να επισημάνει αυτό που τόνισε και τον Δεκέμβρη, όταν ανακοινώθηκε πως για πρώτη φορά ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της χώρας θα ξεπεράσει τα 9 τρισεκατομμύρια γεν (συγκεκριμένα έφτασε τα 9,04 τρισ. γεν, δηλαδή 58 δισ. δολάρια): «Η Ιαπωνία αντιμετωπίζει το πιο σοβαρό και σύνθετο περιβάλλον ασφαλείας από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», ενώ ειδικά «η περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού αντιμετωπίζει ένα εύρος προκλήσεων ασφαλείας». Και καθώς οι πολεμικές προετοιμασίες φουντώνουν σε όλο τον πλανήτη, η διεθνής καταξίωση των ιαπωνικών στρατιωτικών βιομηχανιών και των συνεργατών τους χαρακτηρίζεται «κρίσιμο εργαλείο για την αποτροπή μονομερών αλλαγών» αλλά και «την περαιτέρω ενεργό προώθηση της διατήρησης της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας (...) μέσω της διεθνούς ειρηνευτικής συνεργασίας (...) την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας και πειρατείας (...) τη συμβολή στην ενίσχυση της περιφερειακής αποτροπής...».

Επιπλέον, με φόντο τους ανταγωνισμούς και τις αναδιατάξεις που «τρέχουν» στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, το ιαπωνικό μεγάλο κεφάλαιο μελετά και πώς θα διασφαλίσει πλεονεκτήματα για τη θέση του στη διεθνή αγορά όπλων.

«Η κατάλληλη μεταφορά αμυντικού εξοπλισμού και τεχνολογίας στο εξωτερικό συμβάλλει στη διατήρηση και ενίσχυση της στρατιωτικής βιομηχανίας της Ιαπωνίας και των τεχνολογικών βάσεων (της) που συνιστούν από μόνες τους αμυντικές ικανότητες (της χώρας) (...) με δεδομένο ότι τα διεθνή σχέδια από κοινού ανάπτυξης και παραγωγής όπλων έχουν αναδειχθεί σε βασική τάση για τη βελτίωση της απόδοσης του αμυντικού εξοπλισμού και την αντιμετώπιση του αυξανόμενου κόστους τους...», όπως αναφέρθηκε.

Οπως δήλωσε ανήμερα των νέων ανακοινώσεων ο υπουργός Αμυνας Σιντζίρο Κοϊζούμι, «για χάρη της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή και τη διεθνή κοινότητα, σκοπεύω να ενισχύσω περαιτέρω τις ανωτάτου επιπέδου προσπάθειές μου για πωλήσεις όπλων», καθώς στις αρχές Μάη ετοιμάζει επισκέψεις σε Ινδονησία και Φιλιππίνες.

Από τη μεριά του, ήδη, ο Φιλιππινέζος ομόλογός του, Γκιλμπέρτο Τεόντορο, χαιρέτισε την αναθεώρηση των «Τριών Αρχών», επειδή - όπως εξήγησε - θα επιτρέψει στη χώρα του να «έχει πρόσβαση σε αμυντικά είδη υψηλής ποιότητας και υποστήριξης», ενισχύοντας την «περιφερειακή σταθερότητα» (όπου ως «περιφερειακή σταθερότητα» η Μανίλα εννοεί τη «διευθέτηση» των εδαφικών διαφορών που έχει με το Πεκίνο στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, περιοχή όπου «κοντράρονται» πολλές χώρες της περιοχής με την Κίνα).

Ο ιαπωνικός αστικός Τύπος αναπαρήγαγε με ενθουσιασμό τη θερμή υποδοχή που έτυχε η αναθεώρηση από μια σειρά ευρωπαϊκά κράτη (Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία), αλλά και τον Καναδά, που σε πρόσφατη διήμερη επίσκεψη του πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ στη χώρα τόνισε τα πρακτικά οφέλη που θα έχει μια πιο «προληπτική» ιαπωνική πολεμική βιομηχανία, ειδικά σε τομείς όπως το Διάστημα και ο κυβερνοχώρος.

Ανυπομονησία για σχετική συνεργασία εκφράζει και η Ουκρανία, της οποίας ο πρέσβης στο Τόκιο, Γιούρι Λουτοβίνοφ, τέλη Μάρτη τόνιζε σε συνέντευξή του τη «σκληρά αποκτημένη στρατιωτική εμπειρία» που το Κίεβο απέκτησε την τελευταία τετραετία (στον πόλεμο με τη Ρωσία), η οποία μπορεί να προσφέρει και στην Ιαπωνία «και μαθήματα πρώτης γραμμής και όπλα δοκιμασμένα στη μάχη, που θα μπορούσαν να αναμορφώσουν τη διμερή συνεργασία, ειδικά σε πεδία όπως τα μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα οχήματα, εταιρικές συνεργασίες σε αεράμυνα και βιομηχανική παραγωγή», που «εμείς επιθυμούμε να μοιραστούμε».

Αλλά και η Ταϊβάν πρόσφατα διαμήνυε μέσω του ΥΠΕΞ, Λιν Τσια-λουνγκ, ότι μελλοντικές «αμυντικές συνομιλίες» με την Ιαπωνία θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν σχετική βιομηχανική συνεργασία, αρκεί «να χαλαρώσουν οι περιορισμοί στις εξαγωγές ιαπωνικών οπλικών συστημάτων», μιλώντας ειδικά για ευκαιρίες συνεργασίας σε τομείς με «προϊόντα διπλής χρήσης» (στρατιωτικής και πολιτικής), όπως drones, ημιαγωγοί και δορυφόροι χαμηλής τροχιάς...

2026 The Associated Press. All

Οι άνεργοι στη Γερμανία σταθερά πάνω από τα 3 εκατ., στο Ηνωμένο Βασίλειο θα ξεπεράσουν τα 2 εκατ., ενώ στις ΗΠΑ μειώνονται οι προσλήψεις

Στο μεταξύ, ο επίτροπος Ενέργειας της ΕΕ, Νταν Γιόργκενσεν, προειδοποίησε την Τετάρτη ότι η «κρίση των τιμών του πετρελαίου» θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια, ακόμη και αν υπάρξει συμφωνία ειρήνης.

«Το αν θα έχουμε ή όχι κρίση ασφάλειας εφοδιασμού εξαρτάται κυρίως από τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή», είπε, συμπληρώνοντας πως οι ελλείψεις σε καύσιμα για τις αερομεταφορές βρίσκονται «προ των πυλών».

Σε σχέση με τις τιμές της Ενέργειας έφερε το παράδειγμα του Κατάρ: «Μπορεί να χρειαστούν δύο χρόνια για να ανοικοδομηθεί η δομή φυσικού αερίου και μεταφορών. Αυτό σημαίνει ότι οι τιμές του LNG στην παγκόσμια αγορά δεν θα σταθεροποιηθούν ή θα μειωθούν όπως αναμενόταν τα επόμενα δύο χρόνια. Ακόμα και το καλύτερο σενάριο είναι ένα πολύ κακό σενάριο για τους επόμενους μήνες».

Στη Μεγάλη Βρετανία δύο εκθέσεις από κορυφαίες λογιστικές εταιρείες υπογραμμίζουν το μέγεθος της «οικονομικής απειλής», δηλαδή του κινδύνου να υποχωρήσει περαιτέρω σε ανταγωνιστικότητα η βρετανική καπιταλιστική οικονομία, καθώς ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν κλονίζει την «επιχειρηματική εμπιστοσύνη».

2026, dpa (www.dpa.de). Alle R

Η «κρίση των τιμών του πετρελαίου» θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια ακόμη και αν τερματιζόταν ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή

Ετσι, περίπου 250.000 άνθρωποι θα μπορούσαν να χάσουν τη δουλειά τους μέχρι τα μέσα του 2027, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο «φλερτάρει με την ύφεση» και το κεφάλαιο φορτώνει την κρίση στους εργαζόμενους, μειώνει το εργατικό «κόστος» προκειμένου να διατηρήσει υψηλά επίπεδα κερδοφορίας, σε σχέση και με τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η EY Item Club εκτιμά ότι η βρετανική οικονομία θα παρουσιάσει σχεδόν μηδενική ανάπτυξη το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο του έτους, θέτοντας την καπιταλιστική οικονομία σε τροχιά ύφεσης, η οποία ορίζεται ως δύο διαδοχικά τρίμηνα συρρίκνωσης.

Μια ξεχωριστή έκθεση της Deloitte διαπίστωσε ότι τα ανώτατα οικονομικά στελέχη μεγάλων βρετανικών επιχειρήσεων ήδη περιορίζουν τα σχέδια δαπανών, μια κίνηση που πιθανότατα θα επιβαρύνει την οικονομική δραστηριότητα και τις προσλήψεις.

Η Item Club προβλέπει επίσης ότι η ανεργία θα φτάσει το 5,8% μέχρι τα μέσα του 2027, από το υψηλό πενταετίας του 5,2%, με σχεδόν 250.000 περισσότερους ανθρώπους να χάνουν τη δουλειά τους λόγω της κρίσης στη Μέση Ανατολή.

Αν επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη, ο αριθμός των ανέργων θα αυξηθεί από 1,87 εκατ. σήμερα σε πάνω από 2,1 εκατ.

Τα στελέχη οικονομικών των βρετανικών επιχειρήσεων είναι ήδη πιο απαισιόδοξα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από την αρχή της πανδημίας Covid-19, σύμφωνα με ξεχωριστή έκθεση της Deloitte.

Η ανάπτυξη προβλέπεται να μειωθεί στο μισό, από 1,4% το 2025 σε 0,7% φέτος, «παγώνοντας» τη δυναμική που είχε φανεί στην καλύτερη από το αναμενόμενο αύξηση του ΑΕΠ τον Φλεβάρη.

Την περασμένη εβδομάδα, έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έδειξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη υποβάθμιση ανάπτυξης μεταξύ των χωρών του G7, με πρόβλεψη 0,8% για το 2026, από 1,3% που είχε εκτιμηθεί τον Γενάρη.

Η Item Club εκτιμά ότι ο πληθωρισμός θα αυξηθεί σχεδόν στο 4% στο δεύτερο μισό του 2026 - σχεδόν διπλάσιος από τον στόχο 2% της Τράπεζας της Αγγλίας.

«Με τις επιπτώσεις της σύγκρουσης στο Ιράν να φτάνουν στις ακτές του Ηνωμένου Βασιλείου, οι τιμές στην αντλία και οι τιμές του πετρελαίου θέρμανσης είναι πιθανό να σημειώσουν μεγάλη αύξηση στο τέλος του τριμήνου», εξηγεί στο CNBC ο Sanjay Raja, επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σε αναθεώρηση επί τα χείρω των προβλέψεών της για την ανάπτυξη της οικονομίας το 2026 και το 2027, λόγω του πολέμου στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή, προχώρησε η γερμανική κυβέρνηση, ενώ ο Γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, επισήμανε μιλώντας στις αρχές της εβδομάδας στην ετήσια δεξίωση του Συνδέσμου Γερμανικών Τραπεζών, ότι ο αντίκτυπος αυτού του πολέμου στην οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας «θα εξαρτηθεί σημαντικά από τη διάρκεια και από την έντασή του».

Η ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία και η διακοπή της φτηνής για τη γερμανική βιομηχανία ρωσικής Ενέργειας, οι αμερικανικοί δασμοί, ο ανταγωνισμός από την Κίνα που έχει κατακλύσει την ευρωπαϊκή αγορά με φτηνά προϊόντα και τώρα ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, έχουν φέρει πίσω τη Γερμανία στον ανταγωνισμό με άλλους «παίκτες», κυρίως τις ΗΠΑ και την Κίνα. Η ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ από την πανδημία δεν έχει ανακτήσει την «ορμή» της και τα τελευταία χρόνια γερμανικά κεφάλαια βρίσκουν κερδοφόρα διέξοδο στην πολεμική βιομηχανία.

Το Βερολίνο αναμένει για φέτος ανάπτυξη του ΑΕΠ 0,5% από 1% που είχε προβλέψει αρχικά, ενώ για το 2027 μειώνει τις προσδοκίες σε 0,9% από 1,3%. Αντίστοιχα, αναμένει αύξηση του πληθωρισμού στο 2,7% για το 2026 και στο 2,8% για το 2027, από 2,3% που ήταν το 2025.

Στο ίδιο πνεύμα, τις προβλέψεις του για την ανάπτυξη της γερμανικής καπιταλιστικής οικονομίας «διόρθωσε» και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στο 0,8% για το 2026 και στο 1,2% για το 2027, από μόλις 0,2% το 2025.

Η απότομη αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου μετά την έναρξη στις 28 Φεβρουαρίου των κοινών επιθέσεων ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν έχει ήδη βοηθήσει στην αύξηση του πληθωρισμού στη Γερμανία στο 2,8% τον Μάρτιο.

Ο αριθμός των ανέργων στη Γερμανία μειώθηκε μεν κατά 49.000 τον Μάρτη σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, ωστόσο παραμένει σταθερά πάνω από το ορόσημο των 3 εκατ., στα 3,021 εκατ. (6,4%).

Σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρσι, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 54.000, ενώ σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Απασχόλησης, η ζήτηση για εργατικό δυναμικό έχει σταθεροποιηθεί σε χαμηλό επίπεδο. Για πάνω από 3 εκατ. ανέργους τον Μάρτη, τα γραφεία εύρεσης εργασίας ανέφεραν συνολικά 638.000 κενές θέσεις εργασίας, 5.000 λιγότερες από ό,τι πριν από έναν χρόνο.

Η υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας αποτυπώνεται ιδιαίτερα στον κλάδο της βιομηχανίας, όπου μόνο πέρσι καταργήθηκαν περισσότερες από 120.000 θέσεις εργασίας, σύμφωνα με ανάλυση της συμβουλευτικής εταιρείας EY, που μετέδωσε το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι απώλειες θέσεων εργασίας στη βιομηχανία ήταν σχεδόν διπλάσιες από ό,τι το 2024.

Οι περισσότερες θέσεις το 2025 - περίπου 50.000 - καταργήθηκαν στην αυτοκινητοβιομηχανία, λόγω του ανταγωνισμού από την Κίνα, ιδιαίτερα στην ηλεκτροκίνηση, αλλά και των δασμών των ΗΠΑ.

Μεσοπρόθεσμα, οι απώλειες θέσεων εργασίας στη βιομηχανία θα είναι ακόμη μεγαλύτερες από ό,τι το 2025.

Από το 2019 (σ.σ. προ COVID), ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί κατά περίπου 266.000, σύμφωνα με την EY, σχεδόν κατά 5%.

Στις ΗΠΑ - που σύμφωνα με τα λεγόμενα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ βγάζει πολλά λεφτά από τον πόλεμο και την άνοδο των τιμών του πετρελαίου - έχει αρχίσει να παγιώνεται μια τάση μείωσης των προσλήψεων.

`Η όπως το απέδωσε πιο ...«ποιητικά» ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Τζερόμ Πάουελ, η απροθυμία των εργοδοτών να προβούν σε προσλήψεις ή απολύσεις μεγάλης κλίμακας έχει δημιουργήσει «ισορροπία ανάπτυξης μηδενικής απασχόλησης» που έχει «μια αίσθηση κινδύνου καθόδου».

Οι θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ μειώθηκαν περισσότερο από το αναμενόμενο τον Φλεβάρη και οι προσλήψεις μειώθηκαν τον Μάρτη στο χαμηλότερο επίπεδο εδώ και σχεδόν έξι χρόνια, σύμφωνα με πρόσφατα κυβερνητικά στοιχεία.

Οι θέσεις εργασίας, ένα μέτρο της ζήτησης εργασίας, μειώθηκαν κατά 358.000 σε 6,882 εκατ. μέχρι την τελευταία ημέρα του Φλεβάρη, σύμφωνα με την JOLTS, έρευνα που καταγράφει τις κενές θέσεις εργασίας. Το ποσοστό δημιουργίας θέσεων εργασίας μειώθηκε στο 4,2% από 4,4% τον Γενάρη.

Οι προσλήψεις μειώθηκαν κατά 498.000 θέσεις εργασίας σε 4,849 εκατ. τον περασμένο μήνα, το χαμηλότερο επίπεδο από τον Μάρτη του 2020, στην αρχή της πανδημίας Covid-19. Το ποσοστό προσλήψεων μειώθηκε στο 3,1% από 3,4% τον Γενάρη. Την ίδια στιγμή οι απολύσεις αυξήθηκαν κατά 61.000, σε 1,721 εκατ.