ATHENS ENERGY SUMMIT 2026: «Από τις σταγόνες στην πλημμύρα» των ανταγωνισμών με τον Κάθετο Διάδρομο

ΗΠΑ - «ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΜΥΝΑΣ»: «Στρατιωτική κυριαρχία στο δυτικό ημισφαίριο», «αποτροπή» της Κίνας, «απογείωση» της πολεμικής παραγωγής

INTIME NEWS

Ο Joshua Volz, ειδικός απεσταλμένος του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, εξέφρασε την «απόλυτη δέσμευση» της αμερικανικής κυβέρνησης στην επιτυχία του Κάθετου Διαδρόμου, σημειώνοντας πως «ο Κάθετος Διάδρομος σήμερα λειτουργεί στις σταγόνες - στόχος μας είναι να περάσουμε στις ροές και τελικά στην πλημμύρα φυσικού αερίου».

Η ομολογία αυτή, ότι ο πολυδιαφημισμένος Διάδρομος «λειτουργεί στις σταγόνες», έρχεται να επιβεβαιώσει όσα έχουν καταγραφεί τους τελευταίους μήνες. Στις πρόσφατες δημοπρασίες για τον Φεβρουάριο, από τη συνολική προσφερόμενη δυναμικότητα των σχεδόν 72 GWh δεσμεύτηκε μια απειροελάχιστη ποσότητα μόλις 48 MWh, ενώ για τα «Route 2» και «Route 3» το ενδιαφέρον ήταν εντελώς μηδενικό.

Στο αρνητικό αυτό ενδιαφέρον συνέβαλε το γεγονός ότι η ΔΕΠΑ, εκ των βασικών χρηστών του Διαδρόμου, δεν συμμετείχε στις δημοπρασίες - προφανώς επειδή ο πελάτης της, η ουκρανική «Naftogaz», δεν αποδέχτηκε την προσφορά της ελληνικής εταιρείας και προτίμησε να προμηθευτεί αέριο από κάποια άλλη, φτηνότερη διαδρομή, όπως μέσω Πολωνίας.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας για τους στόχους της Ουάσιγκτον. «Η Μόσχα χρησιμοποίησε την ενεργειακή της ισχύ για πολιτική πίεση στους εταίρους της», είπε, τονίζοντας ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στην Ευρώπη «για να προσφέρουν εναλλακτικές». Αναφέρθηκε στη «σαφή δέσμευση» της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για «πλήρη εξάλειψη του ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου», με τις ΗΠΑ να επιδιώκουν «να βοηθήσουν τους Ευρωπαίους συμμάχους να πετύχουν αυτόν τον στόχο». Πρόκειται για τη γνωστή ρητορική που συνοδεύει τον σχεδιασμό «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ στην Ευρώπη - έναν σχεδιασμό που δεν σημαίνει «ασφάλεια» για τους λαούς αλλά νέα εξάρτηση, αυτήν τη φορά από το πανάκριβο αμερικανικό LNG.

Ο Volz εξύμνησε τον ρόλο της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντάς την «καρδιά ενός από τους πιο κρίσιμους διαδρόμους» και επαινώντας την «πρωτόγνωρη πολιτική δέσμευση» της ελληνικής κυβέρνησης. «Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον υπουργό Ενέργειας - ο πήχης έχει τεθεί πολύ ψηλά», είπε, τονίζοντας ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο τόσο των υποδομών όσο και της πολιτικής βούλησης». Αναφέρθηκε και στον διορισμό της πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ως «σαφή ένδειξη της δέσμευσης του Λευκού Οίκου στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις».

Ο Αμερικανός αξιωματούχος προσπάθησε να δώσει εξηγήσεις για την αποτυχία της λειτουργίας του Κάθετου Διαδρόμου, τονίζοντας ότι «πέρα από την πολιτική βούληση, απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία του έργου είναι και ο εμπορικός ρεαλισμός». Και συνέχισε: «Η μηχανική είναι το εύκολο μέρος - για παράδειγμα το πώς περνούν οι αγωγοί μέσα από βουνά. Το δύσκολο είναι η δέσμευση των εταίρων. Αν το έργο δεν είναι εμπορικά βιώσιμο, δεν θα είναι βιώσιμο για κανέναν».

Αυτή η παραδοχή αποκαλύπτει την πραγματικότητα ότι το αμερικανικό LNG είναι πανάκριβο, καθώς ο Κάθετος Διάδρομος έχει υψηλότατα διόδια σε σχέση με τις εναλλακτικές διαδρομές (10 ευρώ/MWh από Ρεβυθούσα έναντι 3,9 ευρώ/MWh από Κροατία μέσω Ουγγαρίας ή Πολωνίας). Το «εμπορικά βιώσιμο» στη γλώσσα του κεφαλαίου σημαίνει «κερδοφόρο», και προφανώς το αμερικανικό LNG δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ούτε καν άλλες διαδρομές αμερικανικού LNG, πόσο μάλλον το φτηνότερο ρωσικό αέριο που συνεχίζει να τροφοδοτεί την Ευρώπη μέσω Τουρκίας, ή το αζέρικο που έρχεται από τον TAP.

Ο Volz ανακοίνωσε επίσης ότι «στα τέλη Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί υπουργική συνάντηση στην Ουάσιγκτον για τη συζήτηση των προκλήσεων», ενώ οι διαβουλεύσεις θα είναι «διαρκείς και εντατικές έως το τέλος του έτους». Η ομολογία αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η κυβέρνηση, παρουσιάζοντας τον Κάθετο Διάδρομο ως «λάφυρο» από τη συμμετοχή της στα ευρωατλαντικά σχέδια και στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Από την πλευρά του ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου χαρακτήρισε τον Κάθετο Διάδρομο «πολυσύνθετο, απαιτητικό εγχείρημα χωρίς ιστορικό προηγούμενο, με στρατηγική σημασία για τη σταθερότητα στην περιοχή». «Δεν έχει υπάρξει κοινό προϊόν που μπαίνει στην Ελλάδα και φτάνει στην Ουκρανία», επεσήμανε, αναφερόμενος στις πέντε ρυθμιστικές αρχές που παρεμβαίνουν στο εγχείρημα.

Ο Παπασταύρου μίλησε για «εθνικής σημασίας» έργο, τονίζοντας ότι «η χώρα γίνεται πύλη εισόδου» και «μέρος της αλυσίδας». «Από το 2027 δεν θα έχουμε ρωσικό φυσικό αέριο», είπε, «άρα πρέπει κάπως να το αντικαταστήσουμε». Παραδέχτηκε ωστόσο την ύπαρξη «παιδικής ασθένειας», σημειώνοντας ότι «είναι απαιτητικό έργο και χρειάζεται επιμονή» και ότι «δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε την ίδια ανταγωνιστικότητα στην τιμή του Route 2 και Route 3».

Σε μετάφραση όλα αυτά σημαίνουν ότι για να γίνει «βιώσιμο» και «ανταγωνιστικό» το έργο, μονόδρομος είναι η παραπέρα όξυνση των ανταγωνισμών ακόμα και στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού στρατοπέδου. Οπως έχει αποκαλυφθεί, οι Αμερικανοί απαιτούν αποκλειστικότητα για το αμερικανικό LNG, πιέζοντας να αποκλειστεί το φτηνότερο αζέρικο αέριο που φτάνει μέσω του TAP. Η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να έχει δεσμευτεί ότι η προσφυγή στο αζέρικο αέριο θα γίνεται μόνο αν καθυστερήσει το αμερικανικό LNG - αναλαμβάνοντας ουσιαστικά τον ρόλο του «μπροστάρη» στην εφαρμογή του αμερικανικού σχεδιασμού.

Ο Παπασταύρου αναφέρθηκε και στις συμβάσεις με τη «Chevron», ανακοινώνοντας ότι «το Ελεγκτικό Συνέδριο ενέκρινε τις τέσσερις συμβάσεις», απομένει «το στάδιο της υπογραφής τις επόμενες δύο εβδομάδες» και στη συνέχεια «πάνε στη Βουλή». Σημείωσε ότι «το φθινόπωρο του 2026 ξεκινούν οι έρευνες» και ότι «αν η γεώτρηση στο οικόπεδο 2 στο Ιόνιο είναι επιτυχής, η επένδυση θα είναι 2 δισ. ευρώ».

Υπενθυμίζεται ότι στο πρόσφατο συνέδριο P-TEC στην Αθήνα υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ «ExxonMobil», «Energean» και «HelleniQ Energy» για γεωτρήσεις στο Ιόνιο, με την «ExxonMobil» να αποκτά το 60% της παραχώρησης. Ο CEO της «Energean», Μαθιός Ρήγας, μίλησε για «εθνική ευκαιρία» και «ενεργειακή ανεξαρτησία» - προσπερνώντας βέβαια ότι καμία «ενεργειακή ανεξαρτησία» για τον λαό δεν διασφαλίζει η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου από τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Στο συνέδριο παρενέβη και ο Αλέξης Κωνσταντόπουλος, ειδικός απεσταλμένος για τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας - Μέσης Ανατολής - Ευρώπης (IMEC), τονίζοντας ότι «η Ελλάδα έχει αναβαθμιστεί σε πράσινο κόμβο» και αναγνωρίζεται ως «πυλώνας ενεργειακής ανθεκτικότητας». Χαρακτήρισε τον Κάθετο Διάδρομο «την πιο σημαντική εξέλιξη των τελευταίων ετών» και σημείωσε ότι ο IMEC «συνδέει μεταφορές, Ενέργεια και δεδομένα σε μια ενιαία υποδομή», κάτι «πρωτόγνωρο σε διεθνές επίπεδο».

Ο IMEC, υπενθυμίζεται, αποτελεί μέρος των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών που ξεδιπλώνονται πάνω στις «διευθετήσεις» της περιοχής - συμπεριλαμβανομένων αυτών που γίνονται πάνω στα συντρίμμια λαών όπως ο παλαιστινιακός.

Το Athens Energy Summit 2026 επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει βαθιά στον αμερικανικό σχεδιασμό «ενεργειακής κυριαρχίας», αναλαμβάνοντας τον ρόλο του «μπροστάρη» στην υλοποίησή του. Οι πανηγυρικές δηλώσεις για «πλημμύρα» αερίου και «στρατηγικής σημασίας» έργα δεν μπορούν ωστόσο να κρύψουν την πραγματικότητα: Ο Κάθετος Διάδρομος παραμένει στις «σταγόνες» επειδή είναι πανάκριβος, οι ανταγωνισμοί μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο εντείνονται και ο λαός - όχι μόνο δεν έχει να περιμένει τίποτα αλλά - γίνεται παραλήπτης του «λογαριασμού».

Οι τιμές του φυσικού αερίου, παρά την «απόβαση» του αμερικανικού LNG στην ευρωπαϊκή αγορά, παραμένουν 50% υψηλότερες από την προ πανδημίας εποχή, ενώ η «απεξάρτηση» από το ρωσικό αέριο σημαίνει στην πράξη νέα εξάρτηση - αυτήν τη φορά από το ακριβότερο αμερικανικό LNG. Η «ενεργειακή ασφάλεια» που διαφημίζεται δεν αφορά τους λαούς, αλλά τα κέρδη των ενεργειακών μονοπωλίων και τους γεωπολιτικούς στόχους της Ουάσιγκτον.

Το εξώφυλλο της 38σέλιδης έκδοσης - «φωτιά» του αμερικανικού Πενταγώνου

Σε συνέχεια της «Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας» που δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο μήνα, στο επίκεντρο μπαίνουν η «στρατιωτική κυριαρχία στο δυτικό ημισφαίριο», η «αποτροπή» της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό και στον υπόλοιπο κόσμο, η «πιο περιορισμένη υποστήριξη» στους ΝΑΤΟικούς «συμμάχους» και η ολόπλευρη ενίσχυση και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών.

Μέσα από το 38σέλιδο κείμενο αναδεικνύεται το γεγονός ότι η «αναδιάταξη» των αμερικανικών προτεραιοτήτων δεν σηματοδοτεί την «απομόνωση» των ΗΠΑ - όπως αναμασούσαν διάφορα αστικά επιτελεία και στη χώρα μας, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της δεύτερης προεδρικής θητείας του Ντ. Τραμπ - αλλά την επιλογή στρατηγικών στόχων και συμφερόντων πιο κρίσιμων στην προσπάθεια των ΗΠΑ και των μονοπωλίων τους να διατηρήσουν τη διεθνή πρωτοκαθεδρία τους.

Αντίστοιχα, ενώ το κείμενο επαναλαμβάνει τα περί «πολιτικής πραγματικής ειρήνης μέσω ισχύος» και ότι η κυβέρνηση Τραμπ «δεν θα αποσπάσει την προσοχή» του υπουργείου Πολέμου καταφεύγοντας σε «επεμβατισμό, ατέλειωτους πολέμους, αλλαγή καθεστώτων, οικοδόμηση κρατών», σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι «θα είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε για να κερδίσουμε τους απαραίτητους πολέμους του έθνους αν χρειαστεί».

Μέσα στο 2025 η αμερικανική κυβέρνηση εξαπέλυσε στρατιωτικές επιθέσεις στο Ιράν, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη, στη Σομαλία, στη Νιγηρία και σε θαλάσσιους στόχους στην Καραϊβική, ενώ το 2026 ξεκίνησε με την αμερικανική επίθεση στη Βενεζουέλα και με νέες στρατιωτικές απειλές κατά του Ιράν.

Υπενθυμίζεται εξάλλου ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος πρότεινε τεράστια αύξηση στις στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ - που ήδη είναι μακράν οι μεγαλύτερες στον κόσμο - για να ανέλθουν σε 1,5 τρισ. δολάρια το 2027, έναντι δαπανών σχεδόν 1 τρισ. το προηγούμενο έτος.

Σε αυτό το πλαίσιο, στην «Εθνική Στρατηγική Αμυνας» δίνεται προτεραιότητα στην «υπερ-φόρτιση» της βάσης παραγωγής της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας και στην αξιοποίηση τεχνολογιών αιχμής (συμπεριλαμβανομένης της Τεχνητής Νοημοσύνης).

Στόχος που τίθεται είναι να διασφαλιστεί «το κορυφαίο οπλοστάσιο στον κόσμο, που να μπορεί να παράγει όχι μόνο για εμάς αλλά και για τους συμμάχους και τους εταίρους μας σε μεγάλη κλίμακα, γρήγορα και στα υψηλότερα επίπεδα ποιότητας».

Μεταξύ των προτεραιοτήτων βρίσκεται και ο εκσυγχρονισμός των πυρηνικών δυνάμεων των ΗΠΑ. «Θα εκσυγχρονίσουμε και θα προσαρμόσουμε τις πυρηνικές μας δυνάμεις αναλόγως, εστιάζοντας στην αποτροπή και στη διαχείριση της κλιμάκωσης εν μέσω του μεταβαλλόμενου παγκόσμιου πυρηνικού τοπίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει ποτέ και δεν θα μείνουν ποτέ ευάλωτες σε πυρηνικό εκβιασμό», σημειώνεται.

Σε ό,τι αφορά την αμερικανική ήπειρο, που μπαίνει στο επίκεντρο, όπως υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά, «μετά από χρόνια παραμέλησης το υπουργείο Πολέμου θα αποκαταστήσει την αμερικανική στρατιωτική κυριαρχία στο δυτικό ημισφαίριο. Θα τη χρησιμοποιήσουμε για να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε εδάφη - κλειδιά σε όλη την περιοχή. Θα αρνηθούμε επίσης την ικανότητα αντιπάλων να τοποθετούν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες στο ημισφαίριό μας».

Ως «κορωνίδα» στην περιοχή προωθείται το σχέδιο δημιουργίας ενός ουράνιου «Χρυσού Θόλου» (Golden Dome) για την «υπεράσπιση της πατρίδας».

Σε αυτό το πλαίσιο επισημαίνεται ακόμα η ανάγκη εγγύησης της αμερικανικής στρατιωτικής και εμπορικής πρόσβασης «σε βασικά εδάφη, ειδικά στη Διώρυγα του Παναμά, στον Κόλπο της Αμερικής (σ.σ. Κόλπος του Μεξικού) και στη Γροιλανδία», ενώ ο Καναδάς και το Μεξικό σημειώνεται ότι έχουν ισχυρό ρόλο στην «άμυνα του ημισφαιρίου».

Προωθείται δε η συνεργασία «καλή τη πίστει» με τους γείτονες των ΗΠΑ, «από τον Καναδά μέχρι τους εταίρους στην Κεντρική και Νότια Αμερική, αλλά θα διασφαλίσουμε ότι θα σεβαστούν και θα κάνουν το καθήκον τους για να υπερασπιστούν τα κοινά μας συμφέροντα». Αν αυτό δεν επιτευχθεί, προειδοποιεί, «θα είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε στοχευμένη, αποφασιστική δράση που προωθεί συγκεκριμένα τα συμφέροντα των ΗΠΑ».

Στην ενότητα για τη λεγόμενη «υπεράσπιση της πατρίδας» αναφέρονται επίσης η «εξασφάλιση» των συνόρων των ΗΠΑ και η ενίσχυση εργαλείων «κυβερνο-ασφάλειας».

Εργαλειοποιείται εξάλλου το πρόσχημα των «ναρκω-τρομοκρατών» για να δικαιολογηθούν μελλοντικές στρατιωτικές επεμβάσεις «οπουδήποτε κι αν βρίσκονται αυτοί»...

Σε ό,τι αφορά την Κίνα, η έκθεση επισημαίνει ότι πρόκειται για τη «δεύτερη ισχυρότερη χώρα». Αναγνωρίζει ότι η ισχύς της μεγαλώνει και ότι ξοδεύει «τεράστια ποσά» για τον στρατό της τα τελευταία χρόνια, «συχνά σε βάρος εσωτερικών προτεραιοτήτων».

Τονίζει πως η εξέλιξη «αφορά τα συμφέροντα της Αμερικής» - δηλαδή των μονοπωλίων της - επισημαίνοντας ότι «η περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού σύντομα θα παράγει πάνω από το 50% της παγκόσμιας οικονομίας» και ως εκ τούτου «η ασφάλεια του αμερικανικού λαού, η ελευθερία και η ευημερία του είναι άμεσα συνδεδεμένες» με την ικανότητα των ΗΠΑ να κάνουν εμπόριο από θέση ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, καταγράφεται ως προτεραιότητα η αποτροπή της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό «μέσω ισχύος και όχι σύγκρουσης» - παρότι τόσο η Ιστορία όσο και οι σημερινές εξελίξεις και πολεμικές προετοιμασίες επιβεβαιώνουν πως οι «λογαριασμοί» των ιμπεριαλιστών δεν λύνονται ποτέ με «ειρηνικά» μέσα...

Ισχυρίζεται έτσι το κείμενο ότι ο αμερικανικός στρατός θα επιδιώξει «ευρύτερη γκάμα στρατιωτικών επικοινωνιών με τον στρατό της ΛΔ Κίνας» σε θέματα στρατηγικής σταθερότητας και «αποκλιμάκωσης», επειδή «σκοπός μας δεν είναι να κυριαρχήσουμε στην Κίνα, ούτε να την αποξενώσουμε ή να την ταπεινώσουμε, αλλά να αποτρέψουμε οποιονδήποτε - συμπεριλαμβανομένης της Κίνας - να μπορεί να κυριαρχήσει σε βάρος μας ή σε βάρος των συμμάχων μας».

Γι' αυτόν τον σκοπό, ξεκαθαρίζεται ότι το υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ έχει χαράξει σαφή γραμμή για αύξηση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό.

Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, η έκθεση επισημαίνει ότι θα παραμείνει «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη απειλή για τα ανατολικά μέλη του ΝΑΤΟ» κατά το «ορατό μέλλον».

Αναγνωρίζει δε πως παρότι η Ρωσία πάσχει από «δημογραφικές και οικονομικές δυσκολίες», «ο συνεχιζόμενος πόλεμός της στην Ουκρανία δείχνει ότι διατηρεί βαθιά αποθέματα στρατιωτικής και βιομηχανικής ισχύος».

Δεν παραβλέπει ότι η Ρωσία εξακολουθεί να διαθέτει «το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο του κόσμου, να εκσυγχρονίζει και να διαφοροποιεί» μεταξύ άλλων υποθαλάσσιες, διαστημικές και κυβερνοδιαστημικές δυνατότητες, «που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει» κατά των ΗΠΑ.

Ξεχωριστή αναφορά στην έκθεση γίνεται στο Ιράν. Υπενθυμίζει την επίθεση που έκαναν οι ΗΠΑ τον Ιούνη του 2025 ενάντια στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, με την επιχείρηση «Midnight Hammer». Εκτιμά πως σήμερα το ιρανικό καθεστώς είναι «πιο αδύναμο και πιο ευάλωτο εδώ και δεκαετίες» και πως εξίσου καταστροφικά πλήγματα υπέστη ο «Αξονας Αντίστασης» του Ιράν, λόγω και των ισραηλινών επιθέσεων σε Χεζμπολάχ και Χαμάς.

Δεν παραβλέπει τις επιθέσεις των ΗΠΑ κατά των Χούθι της Υεμένης με την επιχείρηση «Rough Rider», εκτιμώντας ότι τους ανάγκασε να επιδιώξουν «ειρήνη».

Το δε ισραηλινό κράτος - δολοφόνος χαρακτηρίζεται «πρότυπος σύμμαχος», που προωθεί τα «κοινά» συμφέροντα με τις ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής...

Η Βόρεια Κορέα εκτιμάται ότι συνιστά «άμεση στρατιωτική απειλή για τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία». Οι ΗΠΑ καλούν τη Σεούλ να παραμείνει σε «επαγρύπνηση», αφού μολονότι ο στρατός της Βόρειας Κορέας «είναι γερασμένος ή κακοσυντηρημένος», διαθέτει βαλλιστικά συμβατικά αλλά και πυρηνικά όπλα. Δεν παραβλέπει δε την πιθανότητα οι πυρηνικές δυνάμεις της Βόρειας Κορέας να αυξήσουν τη δυνατότητα απειλής σε βάρος των ΗΠΑ.

Σαφής είναι στο κείμενο του Πενταγώνου και η ένταση των αμερικανικών πιέσεων στους Ευρωπαίους ΝΑΤΟικούς «συμμάχους» για αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών και «αμυντική» ενίσχυση.

Ετσι, σε ό,τι αφορά την Ευρώπη και «άλλες περιοχές», αναφέρει ότι οι «σύμμαχοι» των ΗΠΑ θα πρέπει να αναλάβουν ηγετικό ρόλο εναντίον «απειλών που είναι λιγότερο σοβαρές για εμάς αλλά περισσότερο σοβαρές γι' αυτούς, με κρίσιμη αλλά πιο περιορισμένη υποστήριξη από τις ΗΠΑ».

Σε μια αποκαλυπτική αναφορά, το κείμενο επισημαίνει: «Αν και η Ευρώπη παραμένει σημαντική, έχει μικρότερο και μειούμενο μερίδιο της παγκόσμιας οικονομικής ισχύος. Συνεπώς, αν και είμαστε και θα παραμείνουμε εμπλεκόμενοι στην Ευρώπη, πρέπει και θα δώσουμε προτεραιότητα στην υπεράσπιση της αμερικανικής πατρίδας και στην αποτροπή της Κίνας».

«Οι συμμαχίες και οι συνεργασίες της Αμερικής σχηματίζουν μια αμυντική περίμετρο γύρω από την Ευρασία. Αυτές οι σχέσεις όχι μόνο προσφέρουν ευνοϊκή γεωγραφία, αλλά περιλαμβάνουν και πολλά από τα πλουσιότερα έθνη του κόσμου. Συνολικά το δίκτυο των συμμαχιών μας είναι πολύ πιο πλούσιο από όλους τους πιθανούς αντιπάλους μας μαζί», επισημαίνεται.

Καθώς όμως αυξάνονται κινήσεις «συντονισμού» αντίπαλων δυνάμεων, κατά βάση του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού ιμπεριαλιστικού κέντρου με επικεφαλής την Κίνα και τη Ρωσία, η έκθεση χαρακτηρίζει «συνετή» την προληπτική προετοιμασία των ΗΠΑ και των «συμμάχων» τους μπροστά στην πιθανότητα «ένας ή περισσότεροι αντίπαλοι» να δράσουν μαζί με συντονισμένο ή ευκαιριακό τρόπο «σε πολλαπλά θέατρα».

Σε μια «μπηχτή» προς τους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ - αποκαλυπτική για την άμεση σύνδεση της πολεμικής προετοιμασίας με το παραπέρα τσάκισμα των λαϊκών δικαιωμάτων - το κείμενο τονίζει πως ένα τέτοιο σενάριο θα ήταν πιο αδύναμο αν οι «σύμμαχοι» των ΗΠΑ είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα, «πράγμα που δεν έκαναν», προτιμώντας «να επενδύουν χρήματα σε κοινωνικά προγράμματα πρόνοιας»...