Eurokinissi

Σύμφωνα με τα όσα έχει πει μέχρι τώρα η κυβέρνηση, ο διάλογος θα γίνει τόσο με κόμματα όσο και με φορείς, ενώ θυμίζουμε ότι πολύ πριν αυτός αρχίσει, το ΠΑΣΟΚ είχε σπεύσει να προσφέρει τη συναίνεσή του στο Εθνικό Απολυτήριο, ζητώντας να ξεκινήσει διάλογος στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής. Θυμίζουμε επίσης ότι το Εθνικό Απολυτήριο συζητιόταν ως σχέδιο και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με μια πρόταση πολύ παρόμοια με αυτή που καταγράφεται στο επίσημο πρόγραμμα της ΝΔ 2018 - 2019, ενώ δεν αποκλείεται η κυβέρνηση να αναζητήσει στηρίγματα συναίνεσης και στα άλλα κόμματα, π.χ. στην «Πλεύση Ελευθερίας», που ειδικά στην Παιδεία έχει υπερψηφίσει σε μεγάλο ποσοστό κυβερνητικά νομοθετήματα.

Στο σχέδιο της κυβέρνησης και σε άλλων «ζυμώσεις» που γίνονται από εκπαιδευτικούς αναλυτές, φροντιστηριάρχες, ιδιωτικά σχολεία κ.λπ., η ιδέα του Εθνικού Απολυτηρίου περιγράφει ότι θα συνεκτιμάται η συνολική επίδοση του μαθητή κατά τις τρεις τάξεις του Λυκείου για την πρόσβασή του στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ενώ παράλληλα θα διατηρηθούν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Η όλη συζήτηση στρέφεται στο πώς η συνεκτίμηση των επιδόσεων του Λυκείου θα είναι αντικειμενική και μη αμφισβητούμενη, όπως είναι και οι πανελλαδικές. Ετσι, προτείνεται ένα μοντέλο όπου οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις, στο τέλος της χρονιάς σε κάθε τάξη του Λυκείου, θα γίνονται με μεγαλύτερη βαρύτητα της Τράπεζας Θεμάτων και με διάφορους μηχανισμούς ελέγχου της βαθμολόγησης των εκπαιδευτικών.

Από μόνα τους όλα τα παραπάνω (πόσο μάλλον που θα διατηρηθούν και οι πανελλαδικές εξετάσεις) κάνουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς να καταλαβαίνουν πως οδηγούμαστε σε ένα Λύκειο όπου κάθε ...ανάσα του μαθητή θα μετρά για την εισαγωγή του στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Γι' αυτό οι μαθητές όταν ακούνε για Εθνικό Απολυτήριο κάνουν λόγο για «τριπλές πανελλαδικές» και το απορρίπτουν ασυζητητί. Γιατί γνωρίζουν ήδη το άγχος και τον ανταγωνισμό που επικρατεί σήμερα μόνο για τις πανελλαδικές - φανταστείτε, αν αυτό επεκταθεί και στις τρεις τάξεις του Λυκείου, τι σημαίνει αυτό σε οικονομική αιμορραγία για φροντιστήρια από πολύ νωρίτερα, αλλά και σε ό,τι έχει να κάνει με την πίεση που θα βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους.

Η κυβέρνηση επιδιώκει να εμφανίσει όλα τα παραπάνω ως αναβάθμιση του Λυκείου. Προσπαθεί τάχα να δώσει κίνητρο ώστε οι μαθητές να ασχολούνται με το ίδιο το Λύκειο και τα μαθήματα που διδάσκονται σε αυτό, να μην το θεωρούν ένα απαξιωμένο σχολείο, στρέφοντας αποκλειστικά το βλέμμα στα μαθήματα και στον στόχο των πανελλαδικών. Για να το κάνει αυτό όμως ...υποτάσσει όλο το Λύκειο στον στόχο των πανελλαδικών! Μα αυτός ο χρησιμοθηρικός στόχος με τον οποίο προσπαθεί να «αναβαθμίσει» το σχολείο δεν το απαξιώνει ακόμα περισσότερο; Δεν το σπρώχνει ακόμα πιο μακριά από ένα σχολείο γενικής παιδείας που στόχο θα έχει να μορφώνει εξίσου όλους τους μαθητές;

Στο κάτω κάτω υπάρχει ένα ποσοστό μαθητών σήμερα που πάει είτε στα ΓΕΛ είτε στα ΕΠΑΛ χωρίς στόχο να δώσει πανελλαδικές, χωρίς να επιδιώκει την είσοδό του στο πανεπιστήμιο. Γιατί αυτοί οι μαθητές θα πρέπει να υποστούν το παραπάνω άγριο, ανταγωνιστικό μοντέλο; 'Η μήπως θα αναβαθμιστεί το ίδιο το απολυτήριο Λυκείου και θα ανοίγει στον κάτοχό του περισσότερες θέσεις εργασίας; Οχι βέβαια. Ο μόνος λόγος να επιλέξει ένας εργοδότης τον απόφοιτο Λυκείου από έναν απόφοιτο υψηλότερου επιπέδου εκπαίδευσης είναι γιατί ο απόφοιτος Λυκείου είναι πιο φτηνός, όχι γιατί έχει δώσει ...τριπλές πανελλαδικές.

Στην πραγματικότητα, αυτό που αναβαθμίζεται είναι η διαδικασία επιλογής για την Ανώτατη Εκπαίδευση και όχι το Λύκειο. Αυτή η «αναβάθμιση» θα είναι συνώνυμη της πιο έντονης ταξικής επιλογής και όποιος αντέξει...

Ανάλογες εξάλλου είναι οι διαδικασίες και οι συνέπειες και σε άλλες χώρες της Ευρώπης που έχουν αναπτύξει συστήματα επιλογής τύπου Εθνικού Απολυτηρίου. Εκεί όπου η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία παρουσιάζουν «επιτυχημένα ευρωπαϊκά παραδείγματα», η πραγματικότητα αποκαλύπτει ένα σχολείο ακόμα πιο σφιχτά δεμένο με τις ανάγκες της αγοράς, με τις εξετάσεις να πολλαπλασιάζονται και τη γνώση να μετατρέπεται ανοιχτά σε εμπόρευμα.

Στη Γαλλία, το Baccalaureat αποτελεί εδώ και δεκαετίες τον βασικό μηχανισμό ολοκλήρωσης του Λυκείου και πρόσβασης στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Παρά τις αλλαγές στη μορφή του, με τη λεγόμενη «συνεχή αξιολόγηση» και τις επιλογές μαθημάτων, ο πυρήνας του παραμένει ίδιος: Ενα εξεταστικό σύστημα που ιεραρχεί μαθητές και σχολεία, ενισχύει τον ανταγωνισμό και σπρώχνει μεγάλα τμήματα της νεολαίας εκτός πανεπιστημίων. Η τυπική δυνατότητα πρόσβασης για όλους συνοδεύεται από ένα δίκτυο άτυπων φίλτρων - βαθμοί, φάκελοι, πλατφόρμες επιλογής, επιπλέον εξετάσεις - που τελικά διασφαλίζουν ότι στις πιο απαιτητικές και κοινωνικά «ανερχόμενες» σπουδές καταλήγουν κατά κύριο λόγο τα παιδιά των πιο εύπορων στρωμάτων.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός είναι ο ρόλος των περίφημων «προπαρασκευαστικών τάξεων» για τις Grandes Ecoles. Εκεί η ταξική διαστρωμάτωση γίνεται κραυγαλέα: Mαθητές από εργατικές οικογένειες αποτελούν ισχνή μειοψηφία, ενώ η πολύχρονη, εντατική και συχνά πανάκριβη προετοιμασία λειτουργεί ως άτυπος αλλά αποτελεσματικός κόφτης. Το σχολείο, αντί να εξισορροπεί ανισότητες, τις παγιώνει και τις βαθαίνει.

Αντίστοιχα, στη Γερμανία το Abitur παρουσιάζεται συχνά ως «πιο ανθρώπινο» σύστημα, επειδή δεν βασίζεται σε μία και μοναδική εξέταση. Αυτό είναι και ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης της ΝΔ για τις αλλαγές στο σύστημα πρόσβασης. Στην πράξη, όμως, και στη Γερμανία, όπου η «αξιολόγηση» απλώνεται σε βάθος χρόνου, μετατρέπει τα τελευταία χρόνια της σχολικής ζωής σε έναν μαραθώνιο διαρκούς πίεσης. Κάθε βαθμός μετρά, κάθε σχολική επίδοση αποκτά χαρακτήρα καθοριστικό. Αυτό δεν μειώνει το άγχος, το μονιμοποιεί και το εκτινάσσει.

Ταυτόχρονα, το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να «τακτοποιεί» τους μαθητές από πολύ νωρίς, ήδη από το τέλος του Δημοτικού. Οι συστάσεις των σχολείων, που παρουσιάζονται ως παιδαγωγικά ουδέτερες, οδηγούν μαζικά τα παιδιά των εργατικών στρωμάτων σε σχολικές διαδρομές περιορισμένων μορφωτικών απαιτήσεων και προσδοκιών. Η πανεπιστημιακή προοπτική παραμένει θεωρητικά ανοιχτή, πρακτικά όμως γίνεται εξαιρετικά δύσκολη, καθώς οι μορφωτικές βάσεις που προσφέρονται είναι άνισες. Ετσι, το Abitur δεν λειτουργεί ως «δεύτερη ευκαιρία», αλλά ως τελική επικύρωση μιας προδιαγεγραμμένης πορείας.

Παρόμοια εικόνα καταγράφεται και στις χώρες όπου εφαρμόζεται η Matura (Αυστρία, Ελβετία, Τσεχία, Σλοβακία κ.λπ.). Το Εθνικό Απολυτήριο συνδέεται με αλλεπάλληλες εξετάσεις, με αυξημένες απαιτήσεις και με έντονη εξωσχολική προετοιμασία. Οσο αυξάνεται ο ανταγωνισμός για τις περιορισμένες θέσεις στην Ανώτατη Εκπαίδευση, τόσο διογκώνεται και η ανάγκη για φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Η λεγόμενη «σκιώδης εκπαίδευση» στην Ευρώπη (εκεί που κατατάσσονται και τα δικά μας φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα κ.ο.κ.) δεν είναι παρενέργεια, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των συστημάτων.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις επιβεβαιώνεται ένα βασικό συμπέρασμα: Το Εθνικό Απολυτήριο, με όποιο όνομα κι αν βαφτιστεί, με όποιες τεχνικές λεπτομέρειες κι αν πλαισιωθεί, δεν αναβαθμίζει τη Γενική Παιδεία, αντίθετα τη θυσιάζει στον βωμό της επιλογής, της κατάταξης και της προσαρμογής στις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι εξετάσεις που προϋποθέτει δεν λειτουργούν ως εργαλείο αποτίμησης της γνώσης, αλλά ως μηχανισμός επιλογής ταξικά προσδιορισμένος.

Αυτό είναι το «σχολείο του μέλλοντος», που προβάλλεται ως πρότυπο και για το οποίο θέλει να ανοίξει διάλογο η κυβέρνηση: Ενα σχολείο πιο σκληρό, πιο ανταγωνιστικό, πιο ταξικό. Ενα σχολείο που από μικρή ηλικία μαθαίνει στους μαθητές να αποδέχονται ότι κάποιοι «δεν τα καταφέρνουν», ότι κάποιοι «δεν αξίζουν», ότι η ζωή είναι ένας ατελείωτος διαγωνισμός. Γι' αυτό και η συζήτηση για το Εθνικό Απολυτήριο δεν είναι τεχνική, ούτε παιδαγωγικά ουδέτερη. Είναι βαθιά πολιτική και αφορά το ποιο σχολείο, ποια γνώση, ποια ζωή αξίζει στα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων.

Την επέκταση της κατάργησης των σχολικών επιτροπών και σε δήμους με περισσότερα από 100 σχολεία, από 1 Αυγούστου, σχεδιάζει η κυβέρνηση μέσα από διάταξη νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών. Η ρύθμιση έρχεται μετά από ενάμιση χρόνο με καταργημένες τις σχολικές επιτροπές σε όλους τους υπόλοιπους δήμους, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να διαμορφωθεί εκρηκτική κατάσταση στη λειτουργία των σχολικών μονάδων τους.

Τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης κατήγγειλε σε δήλωσή του ο Κώστας Πελετίδης, δήμαρχος Πατρέων και επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στην ΚΕΔΕ, εκφράζοντας την απαίτηση για απόσυρση της σχετικής διάταξης και δραστική αύξηση της χρηματοδότησης για τις ανάγκες των σχολείων. «Η πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων, με σκοπό την απόσυρση του κράτους από την ευθύνη να καλύπτει τη λειτουργία κρίσιμων τομέων, όπως είναι τα σχολεία, με την ταυτόχρονη απεμπόληση του ρόλου του κεντρικού κράτους στη συντήρησή τους, σε συνδυασμό με την ακρίβεια, την "απελευθέρωση" της Ενέργειας και την πενιχρή χρηματοδότηση προς τους δήμους για τη λειτουργία τους, έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση, που υποβαθμίζει όχι μόνο το δημόσιο σχολείο αλλά και την ίδια τη ζωή των παιδιών μας», σημειώνει. Και προσθέτει: «Κρίθηκε εκ του αποτελέσματος ότι η κατάργηση των σχολικών επιτροπών, σε συνδυασμό με τις υποστελεχωμένες υπηρεσίες των δήμων, δημιούργησε μια σειρά προβλημάτων και καθυστερήσεων σε ζητήματα που απαιτούν έκτακτες διαδικασίες, αλλά και άμεσες και επείγουσες παρεμβάσεις, με την εκπαιδευτική και τη μαθητική κοινότητα να πληρώνουν για μια ακόμη φορά τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για την Παιδεία.

Οι δήμαρχοι της "Λαϊκής Συσπείρωσης" από την πρώτη στιγμή κατήγγειλαν τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, αποκαλύπτοντας παράλληλα τις στοχεύσεις που προωθούνται όλα τα προηγούμενα χρόνια για το "αυτόνομο" και "βιώσιμο" σχολείο, αλλά και την εξάρτηση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων από την τοπική φορολογία και την πιστοληπτική ικανότητα του εκάστοτε δήμου.

Εναντιωνόμαστε στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών, από τη σκοπιά της στόχευσης και των επιδιώξεων που έχει η κυβέρνηση, και διεκδικούμε τη δραστική αύξηση της χρηματοδότησης για τις ανάγκες των σχολείων. Στεκόμαστε απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων, που έχει οδηγήσει στην υποβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας και στην ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή ιδιωτών και "χορηγών" στη λειτουργία, επισκευή και συντήρηση των δημόσιων σχολείων. Καλούμε την πλειοψηφία της ΚΕΔΕ να μην παίξει τον ρόλο του αμορτισέρ του συστήματος και να συνταχθεί με το δίκιο, κόντρα στην περαιτέρω υποβάθμιση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου για τα παιδιά μας».

Απόσυρση της διάταξης του νομοσχεδίου, επαναφορά των σχολικών επιτροπών στους δήμους που καταργήθηκαν, γενναία αύξηση της χρηματοδότησης των σχολείων και άλλα μέτρα ουσιαστικής στήριξης ζητά η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας σε ανακοίνωσή της. Η ΑΣΓΜΕ, που είχε εκφράσει εξαρχής την αντίθεσή της στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε συνέχεια των νόμων Κεραμέως (ν. 4692/2020 και 4823/2021), που έβαλαν τις βάσεις για τη δημιουργία του "αυτόνομου" από την κρατική χρηματοδότηση, κατηγοριοποιημένου σχολείου, που θα καλύπτει τα λειτουργικά του έξοδα και τις ανάγκες σε παιδαγωγικό και άλλο απαραίτητο για τη λειτουργία του υλικό ανάλογα με την τσέπη των γονιών, που θα καλούνται να καλύψουν πλέον ακόμα περισσότερο τέτοια έξοδα, και το πόσο θα αποδίδει το κυνήγι προσέλκυσης ιδιωτών - χορηγών, που θα διαφημίζουν τη ...γενναιοδωρία τους με ταμπέλες έξω από τα σχολεία των παιδιών μας».

«Η αρνητική πείρα που υπάρχει εδώ και ενάμιση χρόνο στα σχολεία των δήμων όπου έχουν ήδη καταργηθεί οι σχολικές επιτροπές, και τα οποία αντιμετωπίζουν τραγελαφικές ελλείψεις και σοβαρές καθυστερήσεις στην κάλυψη ακόμα και στοιχειωδών αναγκών για τη λειτουργία τους, είναι ενδεικτική για το τι θα συμβεί και στα σχολεία των μεγαλύτερων δήμων», τονίζει ακόμα η ΑΣΓΜΕ. Τις θέσεις αυτές εξέφρασε και στη σύσκεψη που πραγματοποίησε τη Δευτέρα μαζί με τη ΔΟΕ, την ΟΛΜΕ και τον δήμαρχο Αθηναίων.

«Η επιμονή της κυβέρνησης να επεκτείνει την κατάργηση των σχολικών επιτροπών και στους μεγάλους δήμους της χώρας επιβεβαιώνει ότι στόχος της τελικά είναι όλα τα παραπάνω, όπως η ασφυκτική υποχρηματοδότηση των σχολείων και η εξώθησή τους τελικά στην αναζήτηση άλλων πηγών (βλέπε χορηγούς), στο πλαίσιο της πολιτικής εμπορευματοποίησης της Παιδείας και κατηγοριοποίησης των σχολείων», επισημαίνουν με τη σειρά τους η «Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών» και μια σειρά σωματεία εκπαιδευτικών. Η ΑΣΕ θυμίζει τη μείωση κατά 50% των χρημάτων που φτάνουν στα σχολεία, ελλείψεις σε υλικά αναγκαία στα σχολεία, καθυστέρηση κρίσιμων εργασιών για την ασφάλειά τους, όπως η πυρανίχνευση - πυρασφάλεια, η συντήρηση ανελκυστήρων κ.ά. που καταγράφονται στους δήμους με καταργημένες σχολικές επιτροπές, και τονίζει: «Απαιτούμε να παρθεί πίσω η επικίνδυνη αυτή διάταξη. Να δοθεί η δυνατότητα επανασύστασης των σχολικών επιτροπών και στους υπόλοιπους δήμους όπου αυτές καταργήθηκαν. Να αυξηθεί άμεσα η χρηματοδότηση των σχολείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα χρήματα αυτά να καταλήγουν στα σχολεία».

Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τους νέους κόφτες η υπουργός Παιδείας, Σ. Ζαχαράκη, ισχυρίστηκε ψευδώς ότι το «καθεστώς των ανενεργών» φοιτητών αδικούσε «τα Ιδρύματα που δεν μπορούσαν να προγραμματίσουν», τη στιγμή που κανένα ίδρυμα δεν ζητούσε τη διαγραφή τους, αντίθετα με ανακοινώσεις τους οι πανεπιστημιακοί και τα όργανα των ιδρυμάτων επισήμαιναν ότι οι φοιτητές αυτοί δεν αποτελούν κόστος και δεν επιβαρύνουν τα ιδρύματα. Η υπουργός το τερμάτισε, λέγοντας πως αδικούνταν οι ίδιοι οι υπό διαγραφή φοιτητές που «έμεναν εγκλωβισμένοι, χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τις σπουδές τους», τη στιγμή που ο εγκλωβισμός για αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι παλεύουν με σπουδές, δουλειά, οικογενειακά και άλλα προβλήματα χωρίς καμιά στήριξη από το κράτος!

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της τελειόφοιτης του Μαθηματικού του ΕΚΠΑ, Αννας Ζουρντού, που χρωστάει 8 μαθήματα για το πτυχίο, πληρεί την προϋπόθεση συμπλήρωσης του 70% των πιστωτικών μονάδων ECTS, αλλά απειλείται με διαγραφή καθώς δεν κατάφερε να συμμετάσχει στις εξετάσεις τα δυο τελευταία χρόνια, γιατί όπως εξηγεί η ίδια σε επιστολή της: «Βρισκόμουν σε άδεια μητρότητας, εργαζόμουν με πλήρη απασχόληση και στη συνέχεια ήμουν ξανά έγκυος. Ουσιαστικά μου ήταν αδύνατο να μπορέσω να δώσω μάθημα στις τελευταίες εξεταστικές! Κατά την αίτηση παράτασης που υπέβαλα, προσκόμισα όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά που επιβεβαίωναν τα παραπάνω, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί η αίτηση και να αντιμετωπίσω την αναλγησία του Προέδρου του Τμήματος που δήλωνε αποφασισμένος να τηρήσει "τον νόμο κατά γράμμα"».

Η φοιτήτρια απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «αιώνιοι», δηλώνοντας ότι «είμαστε νέοι άνθρωποι που αγαπάμε το επιστημονικό μας αντικείμενο και παλεύουμε σε αντίξοες συνθήκες να πάρουμε το πτυχίο μας, με καμία ουσιαστική στήριξη από το κράτος» και προσθέτει: «Εφτασα μέχρι εδώ με μεγάλη προσπάθεια, διαβάζοντας ξημερώματα και νύχτες, αφού αναγκαζόμουν παράλληλα με τη σχολή μου να εργάζομαι για να μπορώ να επιβιώσω. Το κράτος σας δεν μου παρείχε ούτε το στοιχειώδες σαν φοιτήτρια από την επαρχία, δηλαδή μία εστία, ένα σπίτι για να μείνω! Αναρωτιέμαι, όταν λέτε ότι πρέπει να διαγραφούν οι "αιώνιοι φοιτητές", εννοείτε περιπτώσεις σαν τη δική μου, δηλαδή εργαζόμενες μητέρες που παλεύουν, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη από το κράτος; Τελικά από ό,τι φαίνεται η "εκκαθάριση" δεν αφορά τις λίστες των Πανεπιστημίων, αλλά τους κόπους χρόνων χιλιάδων ανθρώπων σαν κι εμένα», τονίζει ζητώντας το αυτονόητο: «Να με αφήσετε να πάρω το πτυχίο μου»!

Για «αναλγησία, μέσα στις γιορτές» κάνει λόγο το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), σχολιάζοντας τις ανακοινώσεις του υπουργείου για τις διαγραφές και κάνοντας αναφορές στους ενεργούς φοιτητές που διαγράφονται, καθώς παλεύουν για το πτυχίο και τη ζωή τους όπως η παραπάνω φοιτήτρια, ενώ σχολιάζει τις προκλητικές δηλώσεις της υπουργού για φοιτητές που «έμεναν εγκλωβισμένοι», λες και... «όσοι διαγράφονται μάλλον πρέπει να τους πουν κι ευχαριστώ! Ντροπή!».

Το ΜΑΣ καλεί «όλους τους φοιτητές και φοιτήτριες που έχουν δει το όνομά τους στις λίστες των διαγραφών που δημοσιεύθηκαν, να κάνουν ένσταση και να έρθουν σε επαφή με τον Σύλλογό τους, να παλέψουμε όλοι μαζί να μην εφαρμοστούν οι διαγραφές τους. Παλεύουμε για να εγκριθούν όλες οι παρατάσεις σπουδών. Απαιτούμε να εξασφαλιστεί κανονικά από τα Τμήματα η δυνατότητα συμμετοχής τους στη χειμερινή εξεταστική περίοδο. Συνεχίζουμε τον αγώνα για να καταργηθεί ο απαράδεκτος νόμος των διαγραφών», επισημαίνει σημειώνοντας κατακτήσεις που είχαν οι κινητοποιήσεις των Φοιτητικών Συλλόγων μέχρι τώρα, όπως ότι: «Πετύχαμε πολλοί συμφοιτητές μας να πάρουν παράταση σπουδών, χιλιάδες αιτήσεις να γίνουν δεκτές, ακόμα και κόντρα στα απαράδεκτα "κριτήρια" - κόφτες, με τη στήριξη από τους διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ και καθηγητές μας.

Συνελεύσεις Τμημάτων πήραν απόφαση ότι δεν θα εγκρίνουν, ούτε θα αποστείλουν πίνακα φοιτητών προς διαγραφή στο υπουργείο Παιδείας.

Με τους αποκλεισμούς στις Γραμματείες σχολών και Τμημάτων σε όλη την Ελλάδα βάλαμε εμπόδια στην προσπάθεια υλοποίησης του νόμου. (...)

Σε πολλά Ιδρύματα, όπως στο ΕΚΠΑ, με την πίεση των Φοιτητικών μας Συλλόγων, εξασφαλίσαμε την πραγματοποίηση έκτακτης εμβόλιμης εξεταστικής, κόντρα στην προσπάθεια της κυβέρνησης να τη βγάλει παράνομη. Οργανώθηκαν σε δεκάδες Φοιτητικούς Συλλόγους ενισχυτικά μαθήματα αλληλεγγύης μπροστά στις εξεταστικές, που ήταν μία ανάσα για εκατοντάδες συναδέλφους μας». Και σ' αυτό το πνεύμα συνεχίζουν, κόντρα στον απαράδεκτο νόμο των διαγραφών.