Ο Δ. Κουτσούμπας με την Χρ. Σκαλούμπακα και τον Ν. Χαλκίδη

Η έκθεση φιλοξενείται στον χώρο της Βιβλιοθήκης της Βουλής (πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο) και με ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα επιδιώκει να «φωτίσει» όλα όσα μένουν αθέατα.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, τον οποίο ξενάγησαν στην έκθεση η Χριστίνα Σκαλούμπακα, πρόεδρος της ΟΓΕ, και ο Νάσος Χαλκίδης, πρόεδρος του ΕΕΤΕ.

Στην έκθεση παρευρέθηκαν επίσης η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού, η Σεμίνα Διγενή, βουλευτής του Κόμματος. Επίσης, εκ μέρους της πολωνικής Πρεσβείας παρευρέθηκε η κ. Σμάτι.

Στα εγκαίνια χαιρετισμούς απηύθυναν η Χριστίνα Σκαλούμπακα και ο Νάσος Χαλκίδης, ενώ η κιθαρίστρια Εύα Φάμπα παρουσίασε το έργο «Παλμοί ζωής σε έξι χορδές».

Και, ευχαριστώντας τους «εκλεκτούς προσκεκλημένους που ανταποκρίθηκαν», σημείωσε πως «οι συνάδελφοί μας με τη δουλειά τους φωτίζουν τις σκοτεινές πλευρές του καιρού μας, του καιρού των δύσκολων εποχών, του πολέμου, της προσφυγιάς, των δικαιωμάτων που λιγοστεύουν και συνέχεια τα στερούμαστε με την πολεμική οικονομία και τους πολέμους ολόγυρά μας, να τους νιώθουμε στην αυλή μας».

Για μια πρωτοβουλία που βρήκε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τους εικαστικούς, που την αγκάλιασαν και της έδωσαν πνοή, μίλησε η Χριστίνα Σκαλούμπακα. Που, όπως είπε, «εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν ακολουθώντας τα χνάρια των γυναικών της δουλειάς και της ζωής, αλλά και ψάχνοντας πίσω από τη σύγχρονη παραμορφωτική βιτρίνα, που κρύβει ότι η γυναικεία ανισοτιμία ζει και βασιλεύει σήμερα τον 21ο αιώνα, με νέα όμως πρόσωπα και σύγχρονες μορφές για τις γυναίκες του μόχθου:

Για τις γυναίκες που βιώνουν τον πόλεμο και την προσφυγιά, αντιμετωπίζοντας το πιο βίαιο πρόσωπο των ανταγωνισμών των ισχυρών, που οξύνονται και θεριεύουν σε όλο τον κόσμο.

Για τις γυναίκες που είναι πρωταθλήτριες στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, που κάνουν τη ζωή τους λάστιχο, με τα 13ωρα και τη δουλειά που έχει ημερομηνία λήξης χωρίς δικαιώματα, με τη νυχτερινή εργασία στη βιομηχανία που άρθηκε η απαγόρευσή της στο όνομα της "ισότητας των φύλων", με την εντατικοποίηση που τις τσακίζει σωματικά και ψυχικά, με την απουσία μέτρων υγείας και ασφάλειας που γεννάει "Βιολάντες".

Για τις γυναίκες που τις απολύουν όταν μείνουν έγκυοι, που εγκαταλείπονται χωρίς προστασία της μητρότητας, για την οποία πρέπει να χρυσοπληρώσουν στους ιδιωτικούς ομίλους της Υγείας, τη στιγμή που το "δημογραφικό" είναι στην πρώτη γραμμή της βιτρίνας.

Για τις γυναίκες που έχουν στις πλάτες τους την ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ και υποχρεώνονται να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη λόγω της εμπορευματοποίησης όλων των βασικών αναγκών της οικογένειας στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Πρόνοια.

Για τις γυναίκες που παραμένουν απροστάτευτες από τα αποκρουστικά φαινόμενα της σεξουαλικής βίας και παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, του βιασμού, όπως και της ενδοοικογενειακής βίας που φτάνει μέχρι και τη δολοφονία τους. Αντιμέτωπες με την ανυπαρξία ή τις μεγάλες ελλείψεις δημόσιων και δωρεάν δομών και υπηρεσιών, καθώς λογαριάζονται ως κόστος για το κράτος. Αντιμέτωπες με την κρατική και αστυνομική αυθαιρεσία και τις μακροχρόνιες και πολυδάπανες νομικές διαδικασίες».

Και αναδεικνύοντας ότι αυτή η έκθεση αφιερώνεται σε όλες τις αγωνίστριες της ζωής, στις γυναίκες που βιώνουν την εκμετάλλευση, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και κάθε μορφής βία, αλλά και στον αγώνα τους για τη ζωή που τους αξίζει τον 21ο αιώνα, τόνισε ότι με την έκθεση στέλνεται «το μήνυμα ότι η τέχνη μπορεί να μετατρέψει την καλλιτεχνική δημιουργία σε συλλογικό ερώτημα. Μπορεί να αποκαλύψει, να συγκινήσει, να ταράξει».

Πρόσθεσε ακόμα ότι η έκθεση, «ως αποτέλεσμα συλλογικής έμπνευσης και δημιουργίας, δίνει μια ηχηρή απάντηση σε όσους μας προτρέπουν στις ατομικές λύσεις και στη σιωπή. Αναδεικνύει ότι η δύναμη βρίσκεται στους πολλούς που ενώνουν τις δυνάμεις τους. Βρίσκεται στους κοινούς αγώνες γυναικών και ανδρών για να διεκδικήσουν όλα όσα είναι αναγκαία και σύγχρονα για τη ζωή τους, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και ανισοτιμία».

«Η ΟΓΕ κλείνει φέτος τα 50 χρόνια ζωής και δράσης της. Σε όλη της τη διαδρομή επέλεξε να "βλέπει πίσω από τη βιτρίνα", φωτίζοντας την ταξική αιτία της γυναικείας ανισοτιμίας και τις πολιτικές που ευθύνονται γι αυτήν. Σε όλη της τη διαδρομή επέλεξε τη σύγκρουση με όλους αυτούς τους φραγμούς που συναντά η γυναίκα στην εργασία, στη μητρότητα, στον ελεύθερο χρόνο, στη συμμετοχή της στην κοινωνική δράση, σε κάθε πλευρά της ζωής της.

Σήμερα λοιπόν είναι μεγάλη χαρά για μας να γιορτάζουμε τα 50 μας χρόνια μαζί με τους εικαστικούς καλλιτέχνες και το ΕΕΤΕ, ακολουθώντας κοινή περπατησιά σε μονοπάτια που μόνο η τέχνη μπορεί να μας προσφέρει», κατέληξε η Χριστίνα Σκαλούμπακα.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 31 Μάρτη και λειτουργεί Δευτέρα - Πέμπτη: 10.00-18.00, Παρασκευή: 10.00-20.00, Σάββατο και Κυριακή: 10.00-18.00. Η είσοδος είναι ελεύθερη, απαραίτητη η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας.

Σε δήλωσή του για την έκθεση στα εγκαίνια της οποίας παρευρέθηκε, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σημείωσε για την έκθεση:

«Η εικαστική έκθεση της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος σε συνεργασία με το Εικαστικό Επιμελητήριο αποτελεί τεράστια συμβολή στον αγώνα των γυναικών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Σε αυτόν τον αγώνα που δίνεται για ειρήνη, ελευθερία, πολιτισμό, ισοτιμία. Σε έναν αγώνα ενάντια σ' αυτό το άδικο σύστημα της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της φτώχειας, της ανισοτιμίας των γυναικών, του ρατσισμού, του φασισμού, της καταπίεσης των γυναικών και όλων των ανθρώπων του μόχθου.

Καλή επιτυχία να ευχηθούμε σ' αυτήν την ωραία έκθεση και στον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι γυναίκες της πατρίδας μας μαζί με τις γυναίκες όλου του κόσμου».

Το ΚΚΕ χαιρετίζει «κάθε γυναίκα που βιώνει τις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, όπως και την εκμετάλλευση, την ανισοτιμία σε κάθε πλευρά της ζωής της», τόνισε η Μαρία Κομνηνάκα, βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας την Παρασκευή στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Και απηύθυνε εκ μέρους του ΚΚΕ κάλεσμα σε κάθε γυναίκα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων «να βγουν στο προσκήνιο και να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, μέσα σε συνθήκες ραγδαίας κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης που μαίνεται σε όλο τον κόσμο. Το ΚΚΕ καλεί τις γυναίκες των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων να δώσουν τη δική τους αγωνιστική απάντηση, βροντοφωνάζοντας "έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο", βαδίζοντας στα χνάρια των μεγάλων γυναικείων εργατικών αγώνων των προηγούμενων αιώνων που τιμούμε την 8η Μάρτη. Με τη συμμετοχή τους στη συλλογική διεκδίκηση, οι γυναίκες του λαού μπορούν να οπλιστούν με αντοχή και δύναμη και να διεκδικήσουν τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους».

Σχολιάζοντας τα γελοία προσχήματα που επιστρατεύουν ΗΠΑ - Ισραήλ για την επίθεση στο Ιράν, θύμισε ότι την ίδια στιγμή επικροτούν τις συμμαχίες της χώρας με αντίστοιχα αντιδραστικά, αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα, όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας, μπροστά στις πρακτικές των οποίων σε βάρος των γυναικών κλείνουν τα μάτια.

Η Μ. Κομνηνάκα επεσήμανε ακόμα ότι οι γυναίκες σήμερα πρέπει να πολεμήσουν ενάντια στα βρώμικα ευρωατλαντικά και κυβερνητικά σχέδια, που τις καλούν να στρατευτούν στους στόχους τους, είτε συμμετέχοντας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις είτε θέτοντας τις ικανότητες και την επιστημονική τους γνώση στην υπηρεσία της πολεμικής μηχανής, στο όνομα της ισότητας και της συμπερίληψης. Υπογράμμισε δε πως «η ακτινοβολία της αγωνιστικής φλόγας των γυναικείων εργατικών αγώνων φωτίζει ότι ο δρόμος για την πραγματική ισοτιμία και χειραφέτηση των γυναικών βρίσκεται στη σύγκρουση με το σημερινό εχθρικό κράτος και την πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων, που εντείνουν την πολύμορφη βία και καταπίεση των γυναικών», θεσμοθετώντας ωράρια - λάστιχα στο όνομα του καπιταλιστικού κέρδους και μέτρα προστασίας της υγείας και της ανθρώπινης ζωής που κινούνται στη λογική του «κόστους - οφέλους».

Χαρακτήρισε «κροκοδείλια» τα δάκρυα της κυβέρνησης και των κομμάτων του συστήματος για το δημογραφικό, «όταν διαχρονικά υπηρετούν αυτήν την πολιτική, που φέρνει σε αντιπαράθεση το δικαίωμα των γυναικών στην εργασία με την κοινωνική ανάγκη της προστασίας της μητρότητας, κάνοντάς την σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη».

Και κατέληξε: «Τιμώντας λοιπόν αγωνιστικά την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, το ΚΚΕ καλεί τις γυναίκες των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων σε συμπόρευση για να δώσουν διέξοδο από τον σάπιο κόσμο που φλέγεται, με την επαναστατική ανατροπή του, τον σοσιαλισμό. Για την κοινωνία που θα εξασφαλίσει καθολική συμμετοχή των γυναικών στην εργασία και όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για την πραγματική ισοτιμία και χειραφέτησή τους. Σε αυτόν τον δρόμο μπορεί κάθε γυναίκα να νικήσει τα σκοτάδια του φόβου, να πάρει ανάσες δύναμης και αισιοδοξίας για να αλλάξει μαχητικά τη ζωή της και να ζήσει όπως πραγματικά της αξίζει τον 21ο αιώνα».

Σε δήλωσή του για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σημείωσε:

«Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σημαδεύεται από τη ραγδαία κλιμάκωση του πολέμου μετά τη βρώμικη επίθεση ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν. Βαδίζοντας στα χνάρια των μεγάλων γυναικείων εργατικών αγώνων που τιμάμε σήμερα, οι γυναίκες του λαού με τη συμμετοχή τους στη συλλογική δράση μπορούν να οπλιστούν με αντοχή και δύναμη και να διεκδικήσουν τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους, να απαιτήσουν την απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο.

Η διέξοδος για τις γυναίκες βρίσκεται στη σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης, που γεννά "Τέμπη" και "Βιολάντες", επειδή ζυγίζει με το κριτήριο του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους ομίλους την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της μητρότητας και της οικογένειας».

«Δυναμώνουμε τον αγώνα για προστασία της εργαζόμενης γυναίκας και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ενάντια στην εντατικοποίηση» ήταν το θέμα της εκδήλωσης - ημερίδας που διοργάνωσε την περασμένη Κυριακή η ΟΓΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με αφορμή την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας.

Πλήθος γυναικών όλων των ηλικιών ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας και γέμισαν το αμφιθέατρο, παρακολουθώντας με αμείωτο ενδιαφέρον τις ομιλίες, που φώτισαν τον δρόμο της οργάνωσης και του αγώνα της εργαζόμενης γυναίκας στο σήμερα.

Στην εκδήλωση μίλησαν η Χριστίνα Σκαλούμπακα, πρόεδρος της ΟΓΕ, η Κωνσταντίνα Τσότρα, μέλος του ΔΣ της ΟΓΕ, η Γεωργία Νέρη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, η Μαρία Καπελλάκη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής Αττικής, η Χρύσα Καλομοίρη, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Φαρμάκου Αττικής, η Αντιγόνη Μαυρομάτη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού Αττικής, και η Κατερίνα Σαββίδη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

• Αναλυτικό ρεπορτάζ από την ημερίδα θα δημοσιευτεί στο αυριανό φύλλο του «Ριζοσπάστη».

RIZOSPASTIS

Στην κινητοποίηση παραβρέθηκε η Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.

Επίσης ο Σταύρος Τάσσος, πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ.

Η ΟΓΕ και τα Σωματεία κατέθεσαν μάλιστα και υπόμνημα υπόψιν της υπουργού Εργασίας, απαιτώντας την «προστασία της εργαζόμενης γυναίκας και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς ενάντια στην εντατικοποίηση». Δήλωσαν ότι «οι γυναίκες του μόχθου ξεσηκωνόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας μας», απαίτησαν «να πάψει η χώρα μας να είναι πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ» και «να κλείσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές βάσεις».

Στο υπόμνημα αναδεικνύεται ότι «η γυναικεία ανισοτιμία βαθαίνει» και ότι «η εργοδοτική βία στάζει αίμα», καθώς οι ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών μπαίνουν στο ζύγι κόστους - οφέλους. Επισημαίνεται η έλλειψη «μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς», γεγονός που οδηγεί σε εργατικά «ατυχήματα» και σοβαρούς κινδύνους για την υγεία. Τονίζεται ότι «τα εργατικά ατυχήματα υποκαταγράφονται», ενώ «οι επαγγελματικές ασθένειες δεν καταγράφονται καθόλου».

RIZOSPASTIS

Μιλώντας στη συγκέντρωση η Εύη Κοντόρα, αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΟΓΕ, αναφέρθηκε στην 8η Μάρτη, ως μέρα τιμής της γυναίκας της εργατικής τάξης, μέρα που βάφτηκε με το αίμα εκατοντάδων εργατριών που πάλεψαν για καλύτερες συνθήκες και απολαβές.

Θύμισε ότι ήταν το 1910, όταν «προτάθηκε από την Κλάρα Τσέτκιν και τις συντρόφισσές της στη δεύτερη διεθνή διάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών η καθιέρωση μιας Παγκόσμιας Μέρας κοινής για όλες τις εργαζόμενες και αγωνίστριες γυναίκες. Σ' εκείνη τη συνάντηση, η διεκδίκηση για την απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών υπήρξε από τα πιο βασικά θέματα συζήτησης, κι όταν θεσμοθετήθηκε, ήταν μια κατάκτηση του εργατικού και γυναικείου κινήματος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενη στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μ. Ανατολή και την εμπλοκή της χώρας σημείωσε πως «οι εκμεταλλευτές του μόχθου μας σπέρνουν με νεκρούς τα πεδία των μαχών και με νεκρούς εργάτες τις "αρένες του θανάτου" της εργοδοσίας, καθώς πόλεμος είναι και αυτός που εξαπολύεται καθημερινά στη ζωή της εργατικής τάξης».

Στο στόχαστρο μπήκε η εγκληματική πολιτική του κέρδους που σπέρνει «Βιολάντες» και αναγκάζει τις γυναίκες να πηγαίνουν ακόμα και νύχτα στο μεροκάματο. Θύμισε άλλωστε ότι «τη δεκαετία του 1990 καταργήθηκε η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών στη βιομηχανία, ένα ακόμα αντεργατικό, αντιδραστικό, αντιλαϊκό μέτρο που πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και εφαρμόζεται στο όνομα της "ισότητας των φύλων", ως πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Στο όνομα της "συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής" όχι μόνο θεσμοθετείται η ζωή - λάστιχο για τις γυναίκες, αλλά μπαίνει στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους η ανάγκη των γυναικών και των οικογενειών τους για δημόσιες και δωρεάν δομές και υπηρεσίες Πρόνοιας, προσχολικής αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, φροντίδας των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ, των χρονίως πασχόντων», τόνισε.

Επιπλέον κατήγγειλε την κυβέρνηση της ΝΔ και την ΕΕ που διασφαλίζουν να μη χάνεται χρόνος από τα υπερκέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, ενώ γυναίκες εργαζόμενες, όπως καμαριέρες ή οι εργαζόμενες σε καθεστώς on call, εξαντλούνται από την εντατικοποίηση της εργασίας, απομακρύνονται από τις οικογενειακές ανάγκες και παρουσιάζονται ψευδώς ως ισότιμες και ευτυχισμένες.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τονίστηκε ότι η δράση της ΟΓΕ επιδιώκει να οργανώσει τους αγώνες των γυναικών για «μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας», αναδεικνύοντας την ανάγκη «οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων γυναικών».

Εκ μέρους του ΣΕΤΗΠ η Μαρία Καπελλάκη, γενική γραμματέας του ΔΣ, μετέφερε το κάλεσμα σε κάθε νέα εργαζόμενη στα τηλεφωνικά κέντρα «να οργανωθεί στο Συνδικάτο για να σταματήσει η ομηρία των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, κάθε νέα εργαζόμενη στην πληροφορική να μη δεχτεί να περάσει πάνω της η στροφή στην πολεμική οικονομία πληρώνοντας το τίμημα».

Η Δέσποινα Βελεστίνου, πρόεδρος του φοιτητικού Συλλόγου Επιστημών Υγείας (ΣΕΥΠ), κατήγγειλε την κυβέρνηση που εμπορευματοποιεί τις σπουδές, ενώ μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στη δίνη του πολέμου.

Αντιπροσωπεία της ΟΓΕ και των Συνδικάτων απαίτησε συνάντηση με την υπουργό, η οποία αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους.

Η Χριστίνα Σκαλούμπακα, πρόεδρος της ΟΓΕ, τόνισε πως την ίδια στιγμή η υπουργός ξέρει να κάνει συναντήσεις με την πρέσβη των ΗΠΑ για να προχωράνε τα μαύρα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Κατήγγειλε την πολιτική της κυβέρνησης που γεννά «Βιολάντες» και Τέμπη. «Βαδίζουμε στα χνάρια των αγώνων των προηγούμενων αιώνων, συνεχίζουμε τον αγώνα μας σήμερα. Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει σημαίνουμε αντεπίθεση», τόνισε.

Eurokinissi

«Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καλεί όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης να τιμήσουν τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας κάνοντας το αποφασιστικό βήμα να οργανωθούν στα συνδικάτα τους. Να δυναμώσει η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε πόλη και χωριό ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της ανισότητας, της φτώχειας και των πολέμων.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι μέρα μνήμης και αγώνα για τις εργάτριες όλου του κόσμου που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Από τις ηρωικές απεργίες των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τους σημερινούς αγώνες, η εργαζόμενη γυναίκα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή απέναντι στην αδικία και στην καταπίεση που γεννά το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στην πρώτη γραμμή της πάλης για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Από αυτούς τους μεγάλους αγώνες αντλούμε δύναμη και έμπνευση. Από τις γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στους εργατικούς αγώνες τού χθες, αλλά και από τις σύγχρονες μάχες των εργαζομένων: Των αγροτών, των ναυτεργατών και των λιμενεργατών, των εργαζομένων στα Τρόφιμα - Ποτά. Από τους μεγάλους αγώνες για να μη συγκαλυφθούν τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στη "Βιολάντα".

Ολοι αυτοί οι αγώνες δείχνουν τον δρόμο. Τον δρόμο της οργάνωσης και της ταξικής πάλης, τον δρόμο που μπορούν να βαδίσουν μαζί εργαζόμενες και εργαζόμενοι απέναντι στην ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής, που τσακίζει τις ζωές μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Τον 21ο αιώνα οι εργαζόμενες γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη μισθολογική ανισότητα και την ανασφάλεια για το μέλλον των παιδιών τους. Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως "κόστος", οι κοινωνικές δομές στήριξης διαλύονται, ενώ η ακρίβεια και η φτώχεια χτυπούν πρώτα τα λαϊκά νοικοκυριά.

Γνωρίζουμε καλά ότι οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ενωση, στο όνομα της λεγόμενης "συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής", έχουν απογειώσει την εντατικοποίηση της εργασίας. Εχουν γενικεύσει τις εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, την "ευελιξία", τα εξαντλητικά ωράρια μέχρι και 13 ώρες τη μέρα. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μέριμνα για την προστασία της υγείας των εργαζόμενων γυναικών. Οι επαγγελματικές ασθένειες και τα εργατικά "ατυχήματα" θερίζουν τις γυναίκες του μόχθου, που συχνά μένουν απροστάτευτες απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και βία.

Ξέρουμε καλά ότι για το κράτος, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους οι ζωές μας λογίζονται ως κόστος. Το ίδιο το "κράτος δικαίου", που επικαλούνται με τόση ευκολία κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, αποδεικνύεται καθημερινά ποιον υπηρετεί. Είναι το κράτος που ενώ περικόπτει δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία και την Πολιτική Προστασία, εξασφαλίζει δισεκατομμύρια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για την πολεμική προετοιμασία και οικονομία.

81 χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι φωτιά που κατακαίει λαούς. Από τον Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, όπου ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας μαίνεται εδώ και 4 χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Ανταρκτική μέχρι τη Μέση Ανατολή, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.

Πίσω από τα ψέματα των ιμπεριαλιστών ξεχειλίζει η υποκρισία για τα "δικαιώματα του λαού του Ιράν", τη θέση των γυναικών. Γι' αυτό ΗΠΑ και Ισραήλ στη νέα γκανγκστερική στρατιωτική τους επίθεση στο Ιράν βομβάρδισαν σχολείο και δολοφόνησαν 168 μαθήτριες, για να τις απαλλάξουν από την καταπίεση; Η κυβέρνηση της ΝΔ που κόπτεται για το καθεστώς στο Ιράν έχει πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές σχέσεις με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που δολοφονεί μανάδες και παιδιά στην Παλαιστίνη, με τους "συμπεριληπτικούς" τζιχαντιστές στη Συρία, με τα σκοταδιστικά και μοναρχικά καθεστώτα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας.

Γι' αυτό πρέπει τώρα να σημάνει συναγερμός! Να βγει η Ελλάδα από τον πόλεμο! Να ξεκουμπιστούν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις που κάνουν τη χώρα μας ορμητήριο πολέμου, τον λαό και τα παιδιά μας στόχο αντιποίνων. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία "Patriot" από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού, τα F-16 και κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.

Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα. Η πραγματική ισοτιμία της γυναίκας δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κατακτιέται μέσα από την πάλη για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι άνεργες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι αγρότισσες και οι φοιτήτριες μπορούν να εξασφαλίσουν την πραγματική ισότητα και τη χειραφέτησή τους μόνο με την ενεργή συμμετοχή στους αγώνες που στο επίκεντρο βάζουν την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Η 8η Μάρτη είναι μέρα αγώνα. Μέρα που μας θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίστηκε. Ολα κατακτήθηκαν με θυσίες, οργάνωση και συλλογική πάλη. Και στον ίδιο δρόμο θα συνεχίσουμε».

Με πλήθος εκδηλώσεων και αγωνιστικών πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ, μαζί με σωματεία και άλλους φορείς, τίμησαν την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Στη Λάρισα η εκδήλωση οργανώθηκε από την Ενωση Γυναικών και το Εργατικό Κέντρο, με δεκάδες γυναίκες να τιμούν τους ιστορικούς αγώνες για τη γυναικεία ισοτιμία, συνδέοντας τη μέρα αυτή με την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην επικίνδυνη πολεμική εμπλοκή της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε μουσικοθεατρικό αφιέρωμα με τίτλο «Είναι δικός σου όλος ο κόσμος», που προετοιμάστηκε με μεράκι από τη θεατρική ομάδα «Γιάννης Νεγρεπόντης» του Εργατικού Κέντρου.

Στην εκδήλωση μίλησαν η Κατερίνα Πάσχου, πρόεδρος της Ενωσης Γυναικών Λάρισας, και η Αναστασία Χατζηβασίλη εκ μέρους της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου. Ανάλογες εκδηλώσεις έγιναν σε Βόλο και Καρδίτσα.

Στην Αρτα ο Σύλλογος Γυναικών πραγματοποίησε εκδήλωση με θέμα τα μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, αναδεικνύοντας ότι είναι «ανοιχτή» η πάλη για την υγεία, την ισοτιμία και τα δικαιώματα των γυναικών. Στην εισηγητική ομιλία η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Καραμπίκα, υπογράμμισε ότι οι εργαζόμενες εξακολουθούν να εκτίθενται σε σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους, ενώ τα εργατικά «ατυχήματα» και οι επαγγελματικές ασθένειες συχνά δεν καταγράφονται πλήρως και τα αναγκαία μέτρα πρόληψης δεν εφαρμόζονται. Ειδική αναφορά έκανε στην προστασία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας, στην έκθεση σε βλαπτικούς παράγοντες, στη νυχτερινή εργασία, στις μυοσκελετικές και ψυχοκοινωνικές επιβαρύνσεις. Η Φαίη Κελαϊδή, εκ μέρους της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου, μετέφερε πείρα από χώρους δουλειάς της περιοχής και τόνισε ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών συνδέεται με τη διεκδίκηση σταθερής δουλειάς με δικαιώματα, δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας, μέτρων στήριξης της μητρότητας και δομών φροντίδας.

Ο πολιτικός μηχανικός Ορέστης Μήτος αναφέρθηκε στη φονική έκρηξη στη «Βιολάντα» που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες, τονίζοντας ότι φωτίζει με τραγικό τρόπο τις ελλείψεις στα μέτρα υγείας και ασφάλειας, τις ευθύνες εργοδοσίας και κράτους. Στάθηκε στην υποκαταγραφή των εργατικών «ατυχημάτων», στην υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και στην ανάγκη ουσιαστικού κρατικού ελέγχου.

Στην παρέμβασή της η Δανάη Καβουρίδη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Γυναικών, ανέδειξε τη διαχρονική σημασία της 8ης Μάρτη, σημειώνοντας ότι τα αιτήματα για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς παραμένουν απολύτως επίκαιρα.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, γυναίκες από χώρους δουλειάς στην Αρτα μετέφεραν την πείρα τους από τα ελλιπή μέτρα προστασίας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη οργάνωσης και συλλογικής διεκδίκησης.

Με την ψηφιακή αφίσα της λοιπόν βάζει τις εργαζόμενες στο «νόημα» της περιόδου, παρουσιάζοντας μια γυναίκα - προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης σε τρεις εκδοχές, ενδεικτικές για το πώς φαντάζεται η εργοδοσία την σημερινή εργαζόμενη γυναίκα: Από τη μία σαν λιμενεργάτρια και από την άλλη σαν διοικητικό στέλεχος. Η τρίτη εκδοχή που κάνει και τη διαφορά είναι αυτή της «αρματωμένης» γυναίκας, με την ίδια εργαζόμενη να παρουσιάζεται σαν μάχιμη στρατιωτικός!

Μια εικόνα που δεν απέχει βέβαια και πολύ από την πραγματικότητα, όπως την καθορίζουν τα κέρδη των επιχειρηματικών κολοσσών: Για τα ίδια κέρδη οι εργαζόμενες καλούνται σήμερα να τσακίζονται στο μεροκάματο, και όταν χρειαστεί να χύσουν και το αίμα τους στα πεδία των μαχών.

Αυτό είναι και το μήνυμα της εργοδοσίας, που αντιγράφει βέβαια αντίστοιχες ρεκλάμες των ιμπεριαλιστικών οργανισμών με τις οποίες βάζουν τη γυναίκα στο «χακί», ακολουθώντας κατά γράμμα την καλλιέργεια της «κουλτούρας πολέμου», για την οποία κάνει λόγο η κυβέρνηση.

Αντί, άλλου σχολίου παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την ανακοίνωση του Σωματείου Λιμενεργατών ΕΝΕΔΕΠ, που δικαίως χαρακτηρίζει αηδιαστική τη συγκεκριμένη εικόνα:

«Σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και οι πόλεμοι μαίνονται για τα κέρδη των μονοπωλίων, την ώρα που οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τις συγκρούσεις για αγορές, δρόμους μεταφοράς και ενεργειακούς πόρους, η προβολή μιας τέτοιας εικόνας που εξωραΐζει και κανονικοποιεί τη στρατιωτικοποίηση αποτελεί ντροπιαστική πρόκληση. Εμείς έχουμε κάνει καθαρό πως δεν επιτρέψουμε σε κανέναν να παίζει με τις ζωές των εργαζομένων κάνοντας το λιμάνι πεδίο πολεμικών επιχειρήσεων.

Οι γυναίκες εργαζόμενες στο λιμάνι, στις αποθήκες, στα logistics και σε κάθε χώρο δουλειάς γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακές καμπάνιες. Φαίνεται στις καθημερινές μάχες των εργαζομένων και, δυστυχώς, αποτυπώνεται ακόμη και σε τραγικά περιστατικά όπως ο θάνατος εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς. Δεν ξεχνάμε τις 5 εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο "Βιολάντα", ένα ακόμη τραγικό παράδειγμα του πού οδηγεί η λογική που αντιμετωπίζει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων ως "κόστος"».