- Την κινηματογραφική ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Το τελευταίο σημείωμα», θα προβάλει σε εκδήλωση το Σάββατο 7 Μάρτη στις 7 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Κορίνθου, η ΤΕ Κορινθίας του ΚΚΕ, με αφορμή τις πρόσφατες φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944 από τους ναζί κατακτητές.

- Την ίδια μέρα, την ταινία θα προβάλει και το παράρτημα Φωκίδας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, στις 8 μ.μ. στην αίθουσα Πνευματικού Κέντρου Αμφισσας.

Αύριο Πέμπτη η υπουργός Πολιτισμού θα παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση της φωτογραφικής συλλογής Χόιερ. Θυμίζουμε ότι πριν λίγες μέρες σημαντικά ιστορικά και φωτογραφικά ντοκουμέντα της περιόδου της γερμανικής Κατοχής πέρασαν στην κατοχή του ελληνικού κράτους, ύστερα από συμφωνία του υπουργείου Πολιτισμού με τον Βέλγο συλλέκτη Τιμ Ντε Κράνε για τη συλλογή του Γερμανού υπολοχαγού της Βέρμαχτ, Χέρμαν Χόιερ. Η συλλογή αριθμεί 262 φωτογραφίες, 16 έγγραφα και 4 παλαιά χαρτονομίσματα. Ανάμεσα στις φωτογραφίες είναι και αυτές που απαθανατίζουν την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, οι οποίες αποτελούν μέχρι σήμερα φωτογραφικό ιστορικό ντοκουμέντο αυτής της τεράστιας θυσίας, σύμβολο του ηρωικού αγώνα του λαού μας και αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του ΚΚΕ.

Εκδήλωση μνήμης, τιμής και αγώνα για τον πρωτομάρτυρα της Ειρήνης Νίκο Νικηφορίδη, με τη συμπλήρωση 75 χρόνων από την εκτέλεσή του, οργανώνουν η ΕΔΥΕΘ και η Επιτροπή Ειρήνης Βόρειων Συνοικιών Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 8 Μάρτη, στις 11 π.μ., στο Πάρκο Ειρήνης στις Συκιές.

Μετά την εκδήλωση για τον Ν. Νικηφορίδη θα ακολουθήσει πορεία και κατάθεση στεφάνου στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στις Συκιές στους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων αγωνιστών στο Γεντί Κουλέ.

Ο 23χρονος νεολαίος, ΕΠΟΝίτης, αγωνιστής της Αντιφασιστικής Αντίστασης του λαού μας Νίκος Νικηφορίδης, εκτελέστηκε στις 5 Μάρτη 1951, στον τόπο εκτελέσεων πίσω από τις φυλακές του Γεντί Κουλέ, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης και πρόσφατα ανακαλύφθηκαν οι ομαδικοί τάφοι δεκάδων εκτελεσμένων αγωνιστών κομμουνιστών. Εκτελέστηκε για τη συλλογή υπογραφών ενάντια στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων, κάτω από τη διεθνή καμπάνια του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, γνωστή ως «Εκκληση της Στοκχόλμης».

«Ο Νίκος Νικηφορίδης ζει και σήμερα στις καρδιές και τους αγώνες μας!

Μαζί με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής, με τους χιλιάδες άλλους εκτελεσμένους αντιφασίστες αγωνιστές ΕΑΜίτες και ΕΠΟΝίτες, αντάρτες του ΕΛΑΣ, με τους μαχητές του ΔΣΕ, με εννιά από τους οποίους εκτελέστηκε μαζί στο Γεντί Κουλέ, πότισαν με το αίμα και τη θυσία τους το δέντρο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του λαού μας.

Ζουν και μας δίνουν δύναμη στον αντιιμπεριαλιστικό - αντιπολεμικό αγώνα για έναν κόσμο κοινωνικά δίκαιο και ειρηνικό!», σημειώνει η ΕΔΥΕΘ.

Καλεί τον λαό και τη νεολαία της Θεσσαλονίκης, τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς, τον κάθε απλό άνθρωπο καλής θέλησης, σε συστράτευση και αγώνα για «να σταματήσει η χώρα μας να είναι πεδίο βολής και ορμητήριο για τα αμερικανοΝΑΤΟικά συμφέροντα. Ο λαός μας να μη γίνει στόχος αντιποίνων αντίπαλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων».

Ειδικά στις μέρες μας, σημειώνει, «που η ελληνική κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη και στήριξη όλων των ευρωατλαντικών κομμάτων, εμπλέκει τον λαό και τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Που για τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στέλνει τμήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στα διάφορα πολεμικά μέτωπα και αύριο θα καλέσει τα στρατευμένα παιδιά του λαού να θυσιαστούν στα πολεμικά σφαγεία για το λεγόμενο "εθνικό συμφέρον" της αστικής τάξης. Σήμερα είναι χρέος όλων μας να αγωνιστούμε, να στείλουμε πολύ δυνατό μήνυμα: Ως εδώ!», σημειώνει η ΕΔΥΕΘ και καλεί να δυναμώσει η πάλη για να σταματήσει κάθε στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, απεμπλοκή τώρα της Ελλάδας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, ούτε ένα ευρώ για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς - λεφτά για Παιδεία και Υγεία και όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία, να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις του θανάτου και όλες οι άλλες υποδομές.

RIZOSPASTIS

Η Ερώτηση του ΚΚΕ έχει ως εξής:

«Η ανάδειξη του ιστορικού τόπου του "Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς" στην Καισαριανή αποτελούσε πάντα επιβεβλημένη ανάγκη τόσο για την Καισαριανή όσο και για ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Το Μνημείο και ο τόπος εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών την 1η Μάη του 1944 πάντα ενέπνεαν τον λαό και τη νεολαία, χάρη στην αγέρωχη θυσία των αλύγιστων κομμουνιστών και αγωνιστών για μια ανώτερη κοινωνία. Η δημιουργία από τον δήμο Καισαριανής του Μουσείου ΕΑΜικής και Εθνικής Αντίστασης εντός του χώρου του Σκοπευτηρίου πριν από δέκα χρόνια (2016) έδωσε ώθηση στην ανάδειξη των πλούσιων ιστορικών διδαγμάτων της περιόδου, με την έκθεση αρχειακού υλικού και εκθεμάτων στον φυσικό χώρο της θυσίας, εκθέματα που προσφέρθηκαν για πρώτη φορά από απογόνους των εκτελεσμένων και έκτοτε είναι δεκάδες χιλιάδες οι ξεναγήσεις σχολείων και φορέων που πραγματοποιούνται μέσα στον χώρο.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες - ιστορικά ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, πριν από λίγες μέρες, ανεβάζουν τις απαιτήσεις προκειμένου να ικανοποιηθεί το πρωτόγνωρο και συγκινητικό παλλαϊκό αίτημα αυτές να αποδοθούν στον λαό για ανάδειξη. Αποδείχθηκε ακόμα περισσότερο στην πράξη η σημασία του ιστορικού χώρου, η ανάγκη πιο ολοκληρωμένης φροντίδας, ολοήμερης λειτουργίας και ενίσχυσης της δυνατότητας ξεναγήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο διάστημα έχουν πολλαπλασιαστεί τα αιτήματα για επισκέψεις, ξεναγήσεις στον ηρωικό τόπο θυσίας των 200 κομμουνιστών, από όλες τις γωνιές της χώρας μας και από χώρες του εξωτερικού.

Σε αυτήν την κατεύθυνση:

1. Είναι κρίσιμη η ολοκλήρωση του έργου του Σκοπευτηρίου Καισαριανής που αφορά την αναβάθμιση και αξιοποίηση υποδομών απαραίτητων για την ανάδειξη του χώρου σε πάρκο ιστορικής μνήμης όπως έχει οριστεί από το ΦΕΚ παραχώρησης (ν. 4415/2016). Το έργο γίνεται με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα "Αντώνης Τρίτσης", ύψους 6,3 εκατ. Παρά την κοπιώδη προσπάθεια του δήμου Καισαριανής με παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία ώστε να συνεχιστεί το εμβληματικό αυτό έργο, το οποίο σέβεται πλήρως τον ιστορικό χαρακτήρα και τον φυσικό πλούτο της περιοχής, ο δήμος συνεχίζει να γίνεται "μπαλάκι" ανάμεσα σε υπηρεσίες, χωρίς να δίνεται καμία λύση, ενώ ταυτόχρονα χάνεται πολύτιμος χρόνος για την ολοκλήρωση των εργασιών.

RIZOSPASTIS

2. Είναι άκρως απαραίτητη η διασφάλιση - κατ' εξαίρεση όλων των διατάξεων - έκτακτων προσλήψεων με κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό, ώστε όλοι οι χώροι να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα, όπως η διευρυμένη λειτουργία τους, η προστασία του χώρου και των εκθεμάτων. Ο δήμος Καισαριανής καταφέρνει να λειτουργεί όλο αυτόν τον χώρο και ιδίως το Μουσείο ΕΑΜικής - Εθνικής Αντίστασης, το Μνημείο και τον χώρο των εκτελέσεων, μετά και την κατάργηση του Νομικού Προσώπου, χάρη στο μεράκι του ελάχιστου προσωπικού και της εθελοντικής προσφοράς των μελών του Παραρτήματος Καισαριανής της Πανελλήνιας Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Eurokinissi

Με βάση αυτά, ερωτώνται οι κύριοι υπουργοί τι μέτρα προτίθεται να λάβει η κυβέρνηση για:

- Να αρθούν τα εμπόδια που καθυστερούν την εξέλιξη του έργου αναβάθμισης του Σκοπευτηρίου Καισαριανής.

- Να χρηματοδοτηθεί και να στελεχωθεί επαρκώς το Μουσείο ΕΑΜικής και Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή.

- Να εξασφαλιστεί η σταθερή συντήρηση του Μνημείου και του ηρωικού τόπου της εκτέλεσης».

Ερώτηση για την ανάδειξη του χώρου στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου και τη μετατροπή του «Μπλοκ 15» σε Μουσείο ΕΑΜικής - Εθνικής Αντίστασης κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή προς τους υπουργούς Πολιτισμού, Εσωτερικών, Υποδομών και Μεταφορών και Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Παρατίθεται ολόκληρο το κείμενο της Ερώτησης που υπογράφουν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης, Βιβή Δάγκα, Νίκος Αμπατιέλος, Γιάννης Γκιόκας, Σεμίνα Διγενή, Λιάνα Κανέλλη, Χρήστος Κατσώτης, Αφροδίτη Κτενά, Διαμάντω Μανωλάκου και Χρήστος Τσοκάνης:

«Η δημοσίευση των φωτογραφιών της εκτέλεσης των 200 Κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 προκάλεσε ρίγη συγκίνησης για το καθαρό βλέμμα και τη λεβεντιά αυτών που βάδισαν ηρωικά και συνειδητά προς τον θάνατο, αντιμετωπίζοντας παλικαρίσια το εκτελεστικό απόσπασμα. Θυσιάστηκαν στην πάλη για την εθνική απελευθέρωση και για τα ανώτερα ιδανικά μιας νέας κοινωνίας, σοσιαλιστικής, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ιδανικά τα οποία είχαν σφυρηλατηθεί μέσα στους ταξικούς αγώνες της εργατικής τάξης, του ΚΚΕ, ήδη από τη δικτατορία Μεταξά.

Οι φωτογραφίες εμπνέουν τους αγώνες του σήμερα, είναι μάθημα ζωής. Καταργούν την απόσταση του χρόνου και πλέον η ιστορική αφήγηση και αναφορά, η γραπτή ή προφορική μαρτυρία, η λογοτεχνία, τα τραγούδια και η συλλογική μνήμη έγινε εικόνα, απέκτησε περήφανο πρόσωπο, με περιφρόνηση στους εκτελεστές, με το παράδειγμα των 200 και χιλιάδων άλλων, να νικούν τον ίδιο τον θάνατο. Εκτός από το ότι σήμερα αποτελεί ζήτημα τιμής και ηθικού χρέους στο πρόσωπο των 200 και των χιλιάδων άλλων που έδωσαν τη ζωή τους, αναδεικνύεται και ως επιστημονική και εκπαιδευτική αναγκαιότητα να φωτιστούν τα βήματά τους, να συνεχίσουμε να διδασκόμαστε από το παράδειγμα της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.

Αυτά τα βήματα ξεκίνησαν από το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Βαλκανίων, αντίστοιχο των γερμανικών κολαστηρίων, όπου διαπράχθησαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του προηγούμενου αιώνα υπό την ευθύνη των SS, με πάνω από 20.000 κρατούμενους κομμουνιστές, ΕΑΜικούς αγωνιστές και Εβραίους. Είναι τόπος με ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης που πρέπει να αξιοποιηθεί και να μελετηθεί. Ο χώρος από το 1987 είναι αναγνωρισμένος ως διατηρητέο νεότερο μνημείο, είναι το επίκεντρο εκατοντάδων λαϊκών εκδηλώσεων, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, είναι η κατοχυρωμένη αφετηρία του λαϊκού αγώνα δρόμου στα βήματα των 200 προς το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς στην Καισαριανή, ενώ κάθε χρόνο αποτελεί σημείο επίσκεψης εκατοντάδων σχολικών επισκέψεων.

Αποτελεί πάγιο αίτημα, απογόνων των αγωνιστών, της Πανελλήνιας Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, της ίδιας της τοπικής κοινωνίας και των δημοτικών αρχών Χαϊδαρίου, με ομόφωνες αποφάσεις τους που σήμερα αναδεικνύεται η σημασία τους, για τη δημιουργία Μουσείου ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στο Μπλοκ 15, εντός του Στρατοπέδου. Παράλληλα η αναγκαία επιστημονική - μουσειολογική μελέτη και η ολοκληρωμένη αποκατάσταση και συντήρησή του, λαμβάνοντας υπόψη τις σοβαρές ανάγκες που έχει ως χώρος μετά από χρόνια εγκατάλειψης. Επίσης να παρθούν μέτρα για την ανάδειξή του, αίροντας τις δυσκολίες που υπάρχουν για την πρόσβαση και επίσκεψη στον χώρο από τον λαό και τη νεολαία της περιοχής, λαμβάνοντας υπόψη πως βρίσκεται στην ευθύνη του στρατού. Σήμερα είναι ώριμο και αναγκαίο αίτημα να προχωρήσει η μουσειακή διαμόρφωση του χώρου, κατ' αντίστοιχο τρόπο με το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς και το Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή, προκειμένου να μπορεί να στεγάσει και τις αποκτηθείσες φωτογραφίες, ώστε να πάρουν τη θέση τους εκεί που τους πρέπει, ώστε να μπορεί ο λαός να διδάσκεται και να αποτίει φόρο τιμής στους ήρωές του.

Με βάση αυτά ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ οι κ. υπουργοί, ποια μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση ώστε:

- Να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στο "Μπλοκ 15".

- Να υπάρξει επιστημονική - μουσειολογική μελέτη και αποκατάσταση και συντήρηση του κτιρίου του "Μπλοκ 15".

- Να εξασφαλιστεί η πρόσβαση και η επισκεψιμότητα στον ιστορικό χώρο».

Σαν χαρακιά η κομμουνιστική διαδρομή μέχρι τη στάση τους στον τοίχο θα μας θυμίζει πάντα την πιο βαθιά αντίθεση που διαπέρασε την ελληνική κοινωνία, από τότε στα προμηνύματα, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντίθεση ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, των δύο βασικών τάξεων, οι 200 και εκατοντάδες άλλοι στα ξερονήσια του αστού δικτάτορα Μεταξά από δω, μεγαλοεπιχειρηματίες συνεργάτες των ναζί, ντόπιοι, ξένοι, κυβερνήσεις, κόμματα και μηχανισμοί τους από κει.

Ο πατριωτισμός και ο διεθνισμός των κομμουνιστών είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Παλεύανε για την Ελλάδα του λαού, και αυτός ο αγώνας αντικειμενικά βοηθούσε στην πάλη της εργατικής τάξης όπου Γης.

Ετσι, από τα ξερονήσια το ...«ταξίδι» συνεχίζεται σε άλλους τόπους εγκλεισμού, έως το Μπλοκ 15 - Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, για τους σεσημασμένους, διοίκησης Γκεστάπο.

Ο πατριωτισμός τους τότε φυλακίστηκε, σήμερα αποπειράται να γίνει αντικείμενο καπηλείας, προσπάθεια με διαφορετική μορφή, αλλά περιεχόμενο ίδιο: Να φυλακιστεί σε ένα στενό, άνευρο «εθνικό ομόψυχο» κοστούμι.

Ιδιο για αστούς και εργάτες; Δεν γίνεται. Οπως δεν γίνεται και τον καιρό της «ειρήνης».

Η «Βιολάντα» για τις 5 εργάτριες είναι θάνατος και για τον εργοδότη 2 εκατομμύρια ευρώ από την Περιφέρεια και εκατοντάδες άλλα προνόμια σε χρήμα ή είδος με αναπτυξιακούς νόμους, κονδύλια, μηχανισμούς.

Το κεφάλαιο που θα επενδύσει στην πολεμική οικονομία έχει τρελά προσδοκώμενα κέρδη στην κούρσα θανάτου, ο εργάτης θα είναι απλά ...στην κούρσα θανάτου, στον πόλεμο. Με το αίμα του. Οπως τώρα με τον ιδρώτα του. Και τότε και τώρα και πάντα ανησυχεί και φοβίζει τον ταξικό αντίπαλο της εργατικής τάξης, του φτωχού λαού και μόνο η υποψία ότι μπορεί να καταλάβουν τον χαρακτήρα του πολέμου τους.

Και μόνο η πιθανότητα ότι θα φωνάξουν και θα διεκδικήσουν να πάνε στον αγύριστο οι βάσεις του θανάτου. Τους τρομάζει όσο τίποτε ότι μπορεί να μην έχουν «κρέας για τα κανόνια τους».

Η φωτογραφία βρέθηκε για να μας θυμίσει - ειδικά σήμερα - ότι στον χρόνο μένει μόνο ό,τι είναι αληθινό. Ούτε η λαμπερή εικόνα, ούτε η εφήμερη δημοσιότητα, ούτε τα likes.

Μας κλείνει το μάτι και μας τραγουδά ότι η μόνη δικείδα είναι να ξέρεις πού θες να πας. Ηρεμα και με πάθος. Με οργάνωση. Δίνοντας το χέρι σε όποιον σηκώνεται.

Να προσπαθείς να φτάσεις στον στόχο. Συνέχεια. Οχι μόνο όταν σε πάει πρίμα. Κυρίως όταν δεν σε πάει. Ο στόχος - το ιδανικό. Το πώς. Να τραβήξεις τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, να έχεις εμπιστοσύνη στην πρωτοπόρα παραγωγό του πλούτου τάξη της, γιατί έχει την ικανότητα να δει, να οργανωθεί, να είναι πειθαρχημένη στον στόχο, να τραβήξει τους συμμάχους της μαζί της.

Με απόλυτη ταξική συνέπεια. Από την αρχή έως το τέλος της διαδρομής. Σαν τους 200. Σαν χιλιάδες άλλους στην Ιστορία της ταξικής πάλης.

Συνέπεια λόγων και έργων ακόμη κι όταν ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων «δεν σηκώνει τέτοια», και όταν όλο το πολιτικό συρφετολόι διατείνεται και σιγοψιθυρίζει «δεν σε παίρνει, δεν είναι ρεαλιστικό».

Και όταν ακόμη πολλοί - κι από κείνους που γι' αυτούς παλεύεις - σου λένε «άστο για μετά, τώρα δες εσύ πώς... πώς θα ξεφύγεις και μετά βλέπουμε».

Ετσι, ξεπερνώντας «όρια» φόβου, αντοχής, θέλησης, πίστης.

Και όσον αφορά εμάς, στους δικούς μας καιρούς της σύγχρονης ταξικής εκμετάλλευσης και πολέμου της, ρωτάμε τους καπιταλιστές και τους κάθε είδους εκπροσώπους τους σήμερα:

Γιατί τόσος και τόσος κόσμος εγχώρια και διεθνώς θέλησε να δει το πρόσωπο των ηρώων; Τι είναι αυτό που προκάλεσε μαζική συγκίνηση; Γιατί τόση συζήτηση σε σχολεία, σε φοιτητικά εργαστήρια, σε τόπους δουλειάς; Τι είναι αυτό που γίνεται άξιο σεβασμού τόσα χρόνια μετά; Τι είναι αυτό που τελικά αφορά σήμερα;

Τα ερωτήματα ρητορικά. Απαντήθηκαν από τη ζωή.

Είναι που ακόμη και σήμερα, ή ειδικά σήμερα - ας διατυπωθεί όπως βολεύει τον καθέναν - επιβιώνει, αναπτύσσεται και ίσως και θεριεύει η βαθύτερη ανάγκη να αποδειχθεί ότι «γίνεται κι αλλιώς», ότι υπάρχει «αληθινή στάση κόντρα στο ρεύμα».

Ακόμη κι όταν το «κόντρα στο ρεύμα» δεν έχει υιοθετηθεί πλατιά - «πλειοψηφικά», λες και οι νόμοι της ταξικής πάλης είναι ίδιοι μ' αυτούς της αριθμητικής ή έστω της στατιστικής. Ακόμη κι όταν το «κόντρα στο ρεύμα» πληρώνεται με τέτοιο τίμημα, το συγκλονιστικότερο όλων, τη ζωή.

Η επιλογή τους αυτή είναι οδηγός...