H επιχείρηση εφησυχασμού που ενεργοποίησαν ξανά από χτες τα αστικά επιτελεία για τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Οι αντιφατικές δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ που συνεχίζονται, οι αγεφύρωτες αντιθέσεις και κυρίως οι ίδιες οι εξελίξεις προσθέτουν νέους κρίκους στην αλυσίδα των ανταγωνισμών και βάζουν ολοφάνερα τις προϋποθέσεις για τους επόμενους γύρους κλιμάκωσης.

Τέτοιο στοιχείο είναι για παράδειγμα ότι δεν υπάρχει καμία «σύγκλιση» για το ποιος και πώς θα ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, ποια θα είναι συνολικά η «κατάσταση ασφαλείας» στην περιοχή την επόμενη μέρα.

Το Ιράν λέει ότι υπάρχει «νέα πραγματικότητα» που πρέπει να αποτυπωθεί, οι ΗΠΑ επιχειρούν να επανέλθει η κατάσταση σε ένα προηγούμενο καθεστώς χωρίς να μπορούν να το επιβάλλουν στρατιωτικά και δεκάδες κράτη - μεταξύ αυτών και η Ελλάδα - συγκεντρώνουν στρατιωτικές δυνάμεις για να κατοχυρώσουν «πάση θυσία» τα δικά τους συμφέροντα.

Μετά από δύο και πλέον μήνες πολέμου, οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί παραδέχονται πως οι σχεδιασμοί τους για το πέρασμα ενεργειακών και άλλων δρόμων από την περιοχή χρειάζεται να «προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα». Που σημαίνει, είτε να επιβληθούν με νέο γύρο πολεμικών συγκρούσεων, είτε να αναζητήσουν «ζωτικό χώρο» σε άλλες ζώνες, γενικεύοντας τους ανταγωνισμούς.

Οι πολύ βαριές πληγές που έχει ανοίξει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, όχι μόνο δεν «επουλώνονται» με προσωρινούς συμβιβασμούς - «τσιρότα», αλλά «κακοφορμίζουν» και οδηγούν σε παραπέρα όξυνση τους ανταγωνισμούς για το ποιος και πώς θα πληρώσει τις συνέπειες και το κόστος, ποιος θα βρεθεί σε θέση ισχύος την επόμενη μέρα.

Για παράδειγμα, όλοι παραδέχονται ότι για να αποκατασταθεί ο ενεργειακός εφοδιασμός θα χρειαστούν μήνες ή και χρόνια. Οτι δεν αρκεί μια ανάπαυλα κι ότι χρειάζεται άλλο «καθεστώς ασφαλείας» και «αλλαγή του μοντέλου». Αντίστοιχα, το χτύπημα των υποδομών στη Μ. Ανατολή ευνοεί τα σχέδια για «ενεργειακή κυριαρχία» των ΗΠΑ στην ΕΕ, με θύματα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, όπως η Γερμανία, που καλούνται να αντικαταστήσουν το ρωσικό αέριο με το πανάκριβο αμερικανικό LNG. Το κόστος της Ενέργειας επιβαρύνει κι άλλο την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους και μεγαλώνει την απόσταση από τις ΗΠΑ και την Κίνα, ρίχνοντας κι άλλο «λάδι στη φωτιά» των ανταγωνισμών.

Παράγοντας κλιμάκωσης είναι και το ρήγμα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο. Τα παζάρια και οι «βαριές κουβέντες» ΗΠΑ - ΕΕ, τα σχέδια για «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης, προσθέτουν εστίες ανάφλεξης. Αυτό αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η μάζωξη των «προθύμων» και οι ετοιμασίες για επέκταση της επιχείρησης «Aspides» μια ανάσα από το Ιράν.

Οσοι καλλιεργούν εφησυχασμό προσπαθούν χωρίς επιτυχία να κρύψουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο: Τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, που είναι αδυσώπητη και δίνει τον τόνο στην ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης των ανταγωνισμών. Η «σημειολογία» που κρύβει το «κάρφωμα» Τραμπ, ότι θα συζητήσει με τον Κινέζο Πρόεδρο για να λήξει ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή, όπως και η επίσκεψη των Ιρανών στην Κίνα πριν συνεχίσουν τη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ, φανερώνουν την αλήθεια.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο αποκαλύπτεται και πόσο βρώμικη δουλειά κάνει η κυβέρνηση, βαθαίνοντας διαρκώς την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η διαθεσιμότητα για στρατιωτική αποστολή στα Στενά του Ορμούζ, οι «ρήτρες πολέμου» που υπογράφει με Γαλλία, Γερμανία και χώρες του Κόλπου, οι συμφωνίες για τη μετατροπή της χώρας σε «κόμβο» προώθησης των ενεργειακών και άλλων σχεδιασμών των ΗΠΑ, οι κολιγιές με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, όχι μόνο δεν υπηρετούν τη «σταθερότητα» και την «ασφάλεια» για τον λαό, αλλά εντάσσονται σε σχέδια και αντιθέσεις που τροφοδοτούν την παραπέρα κλιμάκωση για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Δεν χωράει λοιπόν κανένας εφησυχασμός! Η πολεμική εποχή του καπιταλισμού ρίχνει τη σκιά της σε κάθε πλευρά της οικονομίας, καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Ανεξάρτητα από την πορεία των πολεμικών συγκρούσεων, που συνυπάρχουν με παζάρια για εύθραυστους συμβιβασμούς, η νέα αυτή κατάσταση είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη, αφού δεν υπάρχει «ειρηνικός» τρόπος για να γεφυρώσει τις μεγάλες αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς.

Οι ρωγμές στο αστικό στρατόπεδο και τις συμμαχίες του γεννούν δυνατότητες για τον λαό να συγκρουστεί για να τις κάνει αγιάτρευτα ρήγματα. Οργανώνοντας τον αγώνα με σύνθημα «καμιά θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών», να τον πάει μέχρι τέλους! Μέχρι την ανατροπή του σάπιου συστήματος, που γεννάει την εκμετάλλευση και τον πόλεμο.