Ο λαός «κρατάει την ανάσα του» για τις εξελίξεις και τους ανταγωνισμούς στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με παλιά και νέα μέτωπα να βάζουν φωτιά σε όλο τον κόσμο. Ανησυχεί και αγανακτεί, επειδή η κυβέρνηση είναι «βασιλικότερη του βασιλέως» στην εμπλοκή, με τη στήριξη και των άλλων ευρωατλαντικών κομμάτων.

Την ίδια ώρα, όμως, κάποιοι άλλοι «τρίβουν τα χέρια τους»... Πρόκειται για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που οι δουλειές τους «ανοίγουν» από την πολεμική προετοιμασία και προπαρασκευή. Τα δικά τους συμφέροντα οδηγούν στη βαθύτερη εμπλοκή και σπρώχνουν τον λαό σε επικίνδυνες περιπέτειες και λαχτάρες.

Μόνο την τελευταία εβδομάδα μεγάλος όμιλος που δραστηριοποιείται στην πολεμική βιομηχανία ανακοίνωσε την απόκτηση και 6ου εργοστασίου στη Μαγνησία, προβλέποντας διπλασιασμό του κύκλου εργασιών και της λειτουργικής κερδοφορίας σε σχέση με πέρυσι.

Επίσης, πριν από λίγες μέρες, πάνω από 40 εταιρείες ταξίδεψαν στις Βρυξέλλες για να διαφημίσουν την «πραμάτεια» τους στο 3ο Ετήσιο «Greek Defence Industry Compass» που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ) υπό την αιγίδα του ΓΕΕΘΑ.

Αντικείμενο ήταν οι «ευκαιρίες» από τα «χρηματοδοτικά εργαλεία» της ΕΕ, όπως για τη «στρατιωτική κινητικότητα», με μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους να διεκδικούν μερίδιο από τη λεία των δεκάδων δισ. ευρώ για την αναβάθμιση των υποδομών «διττού χαρακτήρα» (στρατιωτικού και πολιτικού).

Την ίδια ώρα, Πρυτανεία και κυβέρνηση στο ΕΜΠ, κάτω από τις αντιδράσεις των Φοιτητικών Συλλόγων, αλλάζουν άρον άρον τον Οδηγό Χρηματοδότησης και Διαχείρισης του ΕΛΚΕ, για να «απελευθερωθεί» πλήρως η πολεμική έρευνα, σε απευθείας συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Στόχος είναι να αξιοποιηθούν τα αποτελέσματά της για να θησαυρίζουν μια χούφτα όμιλοι και να σκοτώνονται πιο «αποτελεσματικά» οι λαοί.

Επιχειρηματικοί σχεδιασμοί και αναβάθμιση της πολεμικής εμπλοκής ακολουθούν παράλληλες πορείες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα προχωρημένα παζάρια για τη συγκρότηση κοινής ναυτικής δύναμης στην Ανατ. Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ για την «ασφάλεια» των ενεργειακών σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που φέρνουν τη χώρα μας και τις Ενοπλες Δυνάμεις ακόμα πιο κοντά στα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής.

Η εκρηκτική κατάσταση σε Συρία, κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη και Ιράν δεν επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό του λαού και καμιά αυταπάτη για τους ρόλους που αναλαμβάνει μέσα από τέτοιες στρατιωτικές συνεργασίες η κυβέρνηση.

Το ίδιο και στην Ουκρανία: Σχεδόν μισό τρισ. προβλέπεται να κοστίσει η πρώτη φάση της «ανοικοδόμησης» από τους Ευρωατλαντικούς συμμάχους, με έμφαση στις ενεργειακές και άλλες υποδομές, με τα κατασκευαστικά και άλλα μονοπώλια της Ελλάδας να συνωστίζονται για να πάρουν κομμάτι από την πίτα.

Το «αντάλλαγμα» είναι η ενεργότερη εμπλοκή της χώρας στις «εγγυήσεις ασφαλείας» των προθύμων προς την Ουκρανία, με επίκεντρο τη ναυτική επιτήρηση της Μαύρης Θάλασσας, που αποτελεί θέατρο του πολέμου. Στόχος είναι η προστασία της ναυσιπλοΐας για λογαριασμό των ΝΑΤΟικών κρατών και ο έλεγχος από θαλάσσης των ρωσικών ακτών, με τεράστιους κινδύνους για τον λαό.

Οι επιθέσεις των τελευταίων ημερών σε ελληνόκτητα δεξαμενόπλοια της Μαύρης Θάλασσας είναι μόνο τα «προεόρτια» των συνεπειών από τη βαθιά πολεμική εμπλοκή.

Με δυο λόγια, το «δίχτυ» της πολεμικής προετοιμασίας υφαίνεται όλο και πιο γρήγορα, μπλέκοντας κάθε πλευρά της ζωής του λαού με ανυπολόγιστους κινδύνους. Το «εθνικό συμφέρον» που επικαλείται η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την εγκληματική πολιτική της και των συμμάχων της, είναι το συμφέρον μιας χούφτας ομίλων που προσδοκούν αναβάθμιση των κερδοφόρων προοπτικών τους από τη συμμετοχή της χώρας στο ξαναμοίρασμα αγορών, πηγών και δρόμων Ενέργειας, ως μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με πολεμικές επεμβάσεις και συγκρούσεις.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον λαό, τώρα που το κεφάλαιο και το κράτος - θεματοφύλακας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης φορούν στολές παραλλαγής και ετοιμάζονται να στείλουν εργαζόμενους, λαϊκά στρώματα και νεολαία στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία.

Είναι στο χέρι του λαού να τους χαλάσει τα σχέδια. Να αξιοποιήσει τις ρωγμές από τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδά τους και να τις μετατρέψει με την πάλη του σε μεγάλα ρήγματα της σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας, βαδίζοντας με αποφασιστικότητα και σε συμπόρευση με το ΚΚΕ τον αναγκαίο και ρεαλιστικό δρόμο της ανατροπής της.