Το επόμενο βήμα εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία προανήγγειλε η κυβέρνηση στη συνάντηση των «προθύμων», δηλώνοντας έτοιμη να συνδράμει σε «ζητήματα θαλάσσιας επιτήρησης» την κυβέρνηση του Κιέβου.

Είναι κυριολεκτικά αδίστακτοι προκειμένου το κεφάλαιο, οι ντόπιοι επιχειρηματικοί όμιλοι να αρπάξουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την ιμπεριαλιστική λεία στην περιοχή.

Είχαν προηγηθεί οι συμφωνίες για να αναλάβουν ελληνικοί κατασκευαστικοί όμιλοι μέρος της «ανοικοδόμησης» της Οδησσού, με ανταλλάγματα που φανερώνονται σήμερα. Μέρος του ίδιου σχεδιασμού είναι και ο «Κάθετος Διάδρομος», με στόχο τον τερματισμό των ροών φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Εμπλοκή, κίνδυνοι και μονοπωλιακά συμφέροντα μπλεγμένα σε ένα θανατηφόρο κουβάρι, με την ελληνική αστική τάξη, την κυβέρνηση και τα κόμματά της να δηλώνουν «παρών» σε κάθε σημείο όπου ανεβαίνει το θερμόμετρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της πολεμικής προετοιμασίας.

Οπως στη Μέση Ανατολή, όπου η τριμερής με την Κύπρο και το Ισραήλ αναβαθμίζεται μέχρι το επίπεδο της συγκρότησης κοινής στρατιωτικής δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής της Ελλάδας στην πολυεθνική ευρωατλαντική δύναμη που θα επιτηρεί τη Γάζα, για λογαριασμό των ΗΠΑ - Ισραήλ.

Οπως στη Βενεζουέλα, όπου η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης επιβεβαίωσε την πλήρη σύμπλευση με την αμερικανική εγκληματική πολιτική, με προσχήματα μάλιστα και δικαιολογίες που υπονομεύουν ανοιχτά τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Η αφωνία των κομμάτων της συστημικής αντιπολίτευσης για όλα όσα προαναγγέλλει η κυβέρνηση στην Ουκρανία, αλλά και η βολική αντιπαράθεση περί «παραβίασης του διεθνούς δικαίου» και «στήριξης του τραμπισμού», που αφήνει στο απυρόβλητο τον πυρήνα της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής στον ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία, επιβεβαιώνουν ότι η εμπλοκή έχει και τη δική τους υπογραφή.

Τα συμφέροντα του κεφαλαίου αφορούν και τα «περισσότερα ανταλλάγματα» που ζητάνε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι για να πλεύσει η χώρα πιο βαθιά στα «αχαρτογράφητα νερά» των ευρωατλαντικών σχεδιασμών, την ίδια ώρα που ξεπλένουν όλοι μαζί τις ευθύνες της ΕΕ και ζητάνε να οπλιστεί ως τα δόντια για να μη μείνει εκτός της μοιρασιάς της λείας.

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν είναι «μια από τα ίδια», ούτε απλά μια «πειρατική» επιχείρηση για την ανατροπή ενός μη αρεστού καθεστώτος, από τις πολλές που έκαναν τις περασμένες δεκαετίες οι Αμερικανοί.

Αντίθετα αποτελεί εμβληματικό ορόσημο μιας σύγχρονης εκδοχής της πολιτικής του «ζωτικού χώρου», που προηγήθηκε και προετοίμασε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα σ' αυτό το ζοφερό σκηνικό, η ελληνική αστική τάξη, η κυβέρνηση και τα κόμματά της διεκδικούν πρωταγωνιστικούς ρόλους για τη χώρα, βάζοντας τον λαό σε μεγάλες περιπέτειες, που αποδείχτηκαν και ιστορικά καταστροφικές.

Καμιά δουλειά δεν έχουν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία και στην Ερυθρά σήμερα, στη Μαύρη Θάλασσα ή στη Γάζα αύριο και ποιος ξέρει πού αλλού, με τα πολεμικά μέτωπα να αυξάνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Κανένα συμφέρον του λαού δεν υπηρετεί η μετατροπή της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, που τον κάνει θύτη άλλων λαών και ταυτόχρονα θύμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Να απορρίψει ο λαός τα δολοφονικά τους σχέδια και τις δυνάμεις που τον καλούν να στοιχηθεί με την αστική τάξη και τους στόχους της, είτε με κυνισμό, είτε με «φιλειρηνικό» μανδύα.

Η διέξοδος βρίσκεται στην απέναντι πλευρά της Ιστορίας, στο να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και όσους το στηρίζουν. Στο να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην εμπλοκή, ο δρόμος της ανατροπής του σάπιου συστήματος που γεννάει μόνο πολέμους και δυστυχία.