Το Θριάσιο και ο Πειραιάς, οι δύο περιοχές που απλώνεται η σημερινή απεργία, είναι ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το πώς ο καπιταλισμός και η ανάπτυξη για τα κέρδη απειλούν σε κάθε βήμα την ασφάλεια, την υγεία, ακόμα και τη ζωή του λαού.

Στην Αττική παράγεται το μισό ΑΕΠ της χώρας. Ενα μεγάλο μέρος απ' αυτό είναι προϊόν της δουλειάς χιλιάδων εργαζομένων στον Πειραιά και στο Θριάσιο: Λιμενεργάτες, ναυτεργάτες, μεταλλεργάτες και άλλοι βιομηχανικοί εργάτες, εργαζόμενοι στις μεγάλες μεταφορικές, σε μονοπώλια της Ενέργειας κ.ά.

Πάνω από 1 δισ. ευρώ είναι οι επενδύσεις που σχεδιάζονται τους επόμενους μήνες σ' αυτή την περιοχή και στοχεύουν κυρίως στην αναβάθμιση των εμπορικών και μεταφορικών υποδομών, στην ενίσχυση του Πειραιά ως ναυτιλιακού κέντρου, στην ανάπτυξη του τουρισμού και του real estate. Ξεχωρίζουν επίσης τα σχέδια στο λιμάνι της Ελευσίνας, με την εμπλοκή της αμερικανικής ONEX, που είναι ιδιοκτήτης και των Ναυπηγείων.

Τι κερδίζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός από αυτή την ανάπτυξη; Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα από την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη και τα λαϊκά συμφέροντα δεν συναντιούνται πουθενά!

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα καζάνια σε Πέραμα και Δραπετσώνα. Πέρα από τη βρώμα και το δηλητήριο που «εκπέμπουν» καθημερινά, μια φωτιά πριν από μερικές εβδομάδες - που οι αιτίες της ακόμα δεν έχουν διευκρινιστεί - κόντεψε να τινάξει στον αέρα όλη την περιοχή.

Οι ανησυχίες και οι καταγγελίες σωματείων και φορέων, που χρόνια τώρα απαιτούν να φύγουν από τον αστικό ιστό τα καζάνια του θανάτου, επιβεβαιώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο. Το κέρδος όμως είναι ο απόλυτος νόμος στον καπιταλισμό. Αυτό περιφρουρούν με την πολιτική τους κυβέρνηση, κράτος και Τοπική Διοίκηση, καταδικάζοντας τον λαό να ζει στην ανασφάλεια και να αναπνέει την μπόχα.

Τα έργα υποδομών και οι αναπλάσεις στο οικονομικό - επιχειρηματικό κέντρο του Πειραιά συγκεντρώνουν τις προτεραιότητες της Τοπικής Διοίκησης και τη στήριξη με κονδύλια και διευκολύνσεις όλων των ειδών. Η «πίσω αυλή» του Πειραιά, οι εργατικές - λαϊκές γειτονιές παραπαίουν, μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στις δυνατότητες για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και τα αδιέξοδα που ζουν τα νοικοκυριά.

Το Θριάσιο, όπου συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος όγκος της βαριάς βιομηχανίας και των logistics της περιφέρειας, έχει τον υψηλότερο δείκτη σοβαρών εργοδοτικών εγκλημάτων ανά τοπική μονάδα εργασίας. Μέσα στις χιλιάδες επιχειρήσεις - που πολλές δεν της έχει ούτε ο χάρτης - η εκμετάλλευση χτυπάει «κόκκινο». Οι εργασιακές σχέσεις είναι σμπαράλια, τα ωράρια είναι λέξη άγνωστη και πολλοί εργαζόμενοι δεν υπάρχουν ούτε στα χαρτιά!

Ετσι βγαίνουν τα κέρδη των καπιταλιστών, που σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο... Πάνω σ' αυτά κουμπώνει και ο άναρχος στον καπιταλισμό χωροταξικός σχεδιασμός, που έχει οδηγήσει στο να συνυπάρχουν δίπλα - δίπλα εργοστάσια και λαϊκές κατοικίες, σχολεία και χωματερές, μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις με πολυσύχναστους δρόμους.

Στην περίπτωση ενός Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, σε συνδυασμό με την απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου αντιμετώπισης κινδύνων και διαφυγής, η περιοχή θα θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο. Το καπιταλιστικό κέρδος όμως δεν χαμπαριάζει από τέτοιες «ευαισθησίες».

Τελευταία, μάλιστα, φοράει όλο και περισσότερο το χακί! Οι προβλήτες γίνονται κόμβος μεταφοράς πολεμικού υλικού. Η Ελευσίνα μεταμορφώνεται σε ΝΑΤΟικό λιμάνι και ενσωματώνεται ακόμα περισσότερο στους ευρωατλαντικούς ανταγωνισμούς με την Κίνα. Το Θριάσιο προορίζεται για εμπορευματικό και ενεργειακό κέντρο - απόληξη παγκόσμιων αρτηριών που ανταγωνίζονται τον νέο «δρόμο του μεταξιού».

Η διττή χρήση των εγκαταστάσεων (πολεμική και πολιτική) φέρνει την πολεμική εμπλοκή στις αυλές των σπιτιών και μετατρέπει την περιοχή σε μαγνήτη μεγάλων κινδύνων για τον λαό.

Πάνω σ' αυτό το έδαφος οργανώνεται η σημερινή απεργία! Οι αποφάσεις δεκάδων συνδικάτων φωνάζουν ότι «δεν πάει άλλο» με τα αδιέξοδα που ανακυκλώνει στη ζωή των εργαζομένων και του λαού η πολιτική του καπιταλιστικού κέρδους. Αυτή στηρίζουν και υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, με αυτήν συγκρούεται ο απεργιακός αγώνας των εργαζομένων, που διεκδικούν συμβάσεις με αυξήσεις, μέτρα υγείας και ασφάλειας, ποιότητα ζωής, καμιά εμπλοκή στον πόλεμο. Το σύνθημα «καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!» δείχνει τον δρόμο για τη συνέχεια και την κλιμάκωση του αγώνα!