Eurokinissi

Στο επίκεντρο των διεργασιών βρίσκεται η σοσιαλδημοκρατία και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, όπου συγκρούονται διαφορετικές απόψεις και σχέδια για το πως θα κυριαρχήσει στο χώρο και θα «πολιτογραφηθεί» ως η πιο αξιόπιστη για το κεφάλαιο εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ. Τα σενάρια επιτείνουν οι κινήσεις Τσίπρα, που ενισχύει τον χαρακτήρα του Ινστιτούτου του ως κομματικού φορέα, οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, όπως και το φυλλορρόημα του κόμματος Κασσελάκη.

Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ πυκνώνουν οι τριγμοί και τα «αλληλοκαρφώματα», με φόντο το επερχόμενο συνέδριο τον Μάρτιο, αλλά και μπροστά στο μπαράζ παραιτήσεων στις Νομαρχιακές Επιτροπές. Την ατμόσφαιρα δυναμιτίζει ακόμα περισσότερο η όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του Ν. Ανδρουλάκη και των συν αυτώ στελεχών του ΠΑΣΟΚ από τη μία και των Χ. Δούκα και Π. Γερουλάνου από την άλλη, που «δείχνουν» τον πρόεδρο του κόμματος για τη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ να ανακάμψει εκλογικά.

Σε συνέντευξή του στα «Νέα», ο Χ. Δούκας επέμεινε στην «αλλαγή στρατηγικής», μιλώντας για διάλογο και συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και τους Οικολόγους, στην προσπάθεια συσπείρωσης ενός πόλου της σοσιαλδημοκρατίας που θα κληθεί να παίξει ρόλο «εναλλακτικής» στη ΝΔ, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του συστήματος στις συμπληγάδες εγκλωβισμού του λαού στις αυταπάτες της «προοδευτικής» διακυβέρνησης.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Χ. Δούκας είπε ότι «πρέπει να σκεφτούν ένα διαφορετικό δρόμο όσοι ήταν αυτοί οι οποίοι χάραξαν στρατηγική». Για τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα συγκοινωνούντα δοχεία της παλιάς και νέας σοσιαλδημοκρατίας, ο δήμαρχος Αθηναίων είπε ότι «πάρα πολλούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τους έχουν υποδεχθεί στην κοινοβουλευτική μας ομάδα».

Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του αντιπεριφερειάρχη Κρήτης Σ. Τζεδάκη, στενού συνεργάτη του Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος σε δημόσια ανάρτηση κατηγόρησε τον Χ. Δούκα για «καθαρή και απροκάλυπτη υπονόμευση κατά του προέδρου», που «κάνει ζημιά στο ΠΑΣΟΚ». Τη σκυτάλη πήρε και η Α. Διαμαντοπούλου. Μιλώντας σε τηλεοπτικό δίκτυο και «φωτογραφίζοντας» τον Χ. Δούκα, δήλωσε ότι «το να λες πως δεν αμφισβητείται η ηγεσία και όλη η συζήτηση να γίνεται γύρω από αυτό είναι υπονόμευση του ΠΑΣΟΚ».

Μέσα σ' αυτό το σκηνικό, ο Π. Γερουλάνος κάνει λόγο για τη «βελόνα που δεν ξεκολλάει» και σε πρόσφατη συνέντευξη δεν απέρριψε την πρόταση Δούκα για ψήφισμα στο συνέδριο περί μη συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ.

«Νερό στον μύλο» των διεργασιών, όπως εξελίσσονται στο εσωτερικό και της ΝΔ, έριξε η ομιλία του Κ. Καραμανλή χθες στην Καλαμάτα (αναγορεύτηκε σε επίτιμο δημότη) με τα θερμά λόγια που επιφύλαξε για τον Αντ. Σαμαρά και τις αποστάσεις που πήρε από την προσέγγιση της κυβέρνησης στα Ελληνοτουρκικά, ενόσω το παζάρι έχει ανοίξει και επίκειται μετάβαση Μητσοτάκη στην Αγκυρα (βλ. ρεπορτάζ σε άλλη στήλη).

Ο Καραμανλής, με αιχμές προς το Μαξίμου, έκανε λόγο για «ανάγκη να αποκαταστήσουμε την τραυματισμένη σήμερα εμπιστοσύνη στους θεσμούς και πρωτίστως στη Δικαιοσύνη», καθώς και για «ανάγκη να πειστούν οι πολίτες ότι το πολιτικό σύστημα και μάλιστα η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί προς όφελός τους και όχι προς όφελος των λίγων προνομιούχων».

Προφανώς η αγωνία του σχετίζεται με την ανάγκη να αποκατασταθεί με κάποια μερεμέτια η εικόνα του αστικού πολιτικού συστήματος στα μάτια του λαού, μιας και μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται η σαπίλα του.

Ακόμα, έσπευσε να χαιρετίσει δημόσια «τον φίλο πρόεδρο, πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά», λέγοντας ότι είναι «γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό», και ότι τους «συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες».

Μπροστά δε στις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, επέμεινε «να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας, να μη στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα, να ενισχύουμε διαρκώς το αξιόμαχο και το φρόνημα των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Πάνω από όλα, να σφυρηλατούμε καθημερινά πνεύμα αποφασιστικότητας, εθνικής συνεννόησης και υπεράσπισης των δικαίων του Ελληνισμού. Και ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά», αναφερόμενος στη διαγραφή Σαμαρά από τον Μητσοτάκη.

Από την πλευρά του ο Σαμαράς σε δήλωσή του είπε ότι η Καλαμάτα υποδέχεται και τιμά «έναν φίλο, έναν πρώην πρωθυπουργό. Τον Κ. Καραμανλή», προσθέτοντας ότι «σε καιρούς κρίσης, σε δύσκολους καιρούς (...) ο πατριωτισμός ενώνει, δεν διαιρεί».

Δήλωσε άγνοια για το αν όντως επίκειται ταξίδι Τραμπ στη χώρα (όπως είπε η πρέσβειρα των ΗΠΑ), αλλά έσπευσε να ξορκίσει φόβους σε διάφορα αστικά επιτελεία ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος, λόγω της σχέσης του με τον Ερντογάν, θα μεροληπτεί υπέρ της τουρκικής αστικής τάξης, εστιάζοντας στη «στρατηγική σχέση» που έχει η χώρα με τις ΗΠΑ.

Εδωσε εξάλλου μια σειρά «δίκια» σε πτυχές της πολιτικής Τραμπ, επιμένοντας ο Μητσοτάκης για «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ. Πρόσθεσε ότι η Ελλάδα «θα είναι στο κέντρο της επόμενης αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης», βάζοντας και διάφορες ανατριχιαστικές παραμέτρους όπως ότι «η Γαλλία συζητά για την επέκταση της πυρηνικής της ομπρέλας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες», ότι «θα αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα» και ότι «η Ελλάδα θα είναι στο επίκεντρο των εξελίξεων», όπως είπε με νόημα και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Για τα Ελληνοτουρκικά, επιβεβαίωσε ότι θα μεταβεί στην Αγκυρα πριν τις 15/2, χωρίς αυταπάτες όπως είπε, και θεωρώντας δύσκολο να προχωρήσει μια συνεννόηση, καθώς η Τουρκία βάζει «στο μενού κι άλλα θέματα» πέραν της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών. Ωστόσο αντιμετώπισε θετικά δηλώσεις που έκανε πρόσφατα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χ. Φιντάν (τύπου «είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ποιοτικές συνομιλίες, δηλαδή όχι μόνο διερευνητικές, αλλά να προχωρήσουμε πιο πέρα και να επιλύσουμε το θέμα μόνιμα»), ενώ επανέφερε την πρόταση για «μια ευρύτερη περιφερειακή διάσκεψη που να εμπλέκει και την Τουρκία», ώστε να μοιράσουν όλοι μαζί τα μερίδια από την καπιταλιστική λεία της περιοχής. Εκλεισε δε το μάτι ότι «μια επίλυση της μεγάλης μας διαφοράς θα είχε κι άλλα παράπλευρα οφέλη» για την Τουρκία, όπως το να επωφεληθεί από κονδύλια της ΕΕ για την τουρκική πολεμική βιομηχανία. Ταυτόχρονα, παρέπεμψε στις ελληνικές καλένδες την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, ενώ εύγλωττες είναι και οι αναφορές του ότι ναι μεν αποτελεί ένα «μονομερές δικαίωμα το οποίο δεν απαιτεί την έγκριση κανενός άλλου» η επέκτασή τους, αλλά «από την άλλη, πρέπει να έχουμε μια αίσθηση ότι όταν μιλάμε για το Αιγαίο και την ελεύθερη ναυσιπλοΐα δεν είναι ζήτημα που αφορά προφανώς μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία», «εγγράφοντας» δηλαδή τα Ελληνοτουρκικά μέσα στο επικίνδυνο ΝΑΤΟικό πλαίσιο. Ερωτηθείς δε αν υπάρχει μια λύση για την Τουρκία η οποία είναι «εθνικά» αποδεκτή και ταυτόχρονα πολιτικά διαχειρίσιμη, αναφέρθηκε ξανά στην «παραπομπή της διαφοράς μας σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο», προφανώς με κάποιου είδους συνυποσχετικό το οποίο θα «αναβαθμίζει» τις διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, για να προσθέσει ότι όσο υπάρχει στο τραπέζι η θεωρία των γκρίζων ζωνών, «όσο δηλαδή έστω και εμμέσως αμφισβητείται κυριαρχία, όχι κυριαρχικά δικαιώματα ελληνικών νησιών», είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Εμμέσως ως διαπραγματευτικά ατού με την Αγκυρα παρουσίασε και τις σχέσεις με το κράτος - μακελάρη Ισραήλ, τονίζοντας ότι «οικοδομήθηκαν από αρκετές προηγούμενες» κυβερνήσεις, ότι έχουν «μεγάλο στρατηγικό βάθος και πλάτος» και ότι συνδέονται και με τις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ. Στο ίδιο μοτίβο έβαλε και την «ανάδειξη της Ελλάδας στο νέο ενεργειακό πεδίο», με υποδομές και τον Κάθετο Διάδρομο, παρουσιάζοντάς τον ως τον «κατ' εξοχήν πολλαπλασιαστή ισχύος και σταθερότητας στην περιοχή μας», αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, καθώς εμπλέκει τη χώρα στη δίνη ενεργειακών ανταγωνισμών, με αντιπάλους ακόμα και άλλα ευρωενωσιακά κεφάλαια.

Στο εσωτερικό μέτωπο, έθεσε ως φιλοδοξία του το 2030 να έχουν κλείσει «όλες τις εκκρεμότητες με το πελατειακό κράτος», αποσιωπώντας ότι αυτή είναι η σαπίλα του συστήματός τους, την οποία αναπαράγει η πολιτική τους. Και ο ίδιος άλλωστε μίλησε για «χαμένη μάχη» στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, άφησε αιχμές για τον τρόπο που υπουργός του (η Ολγα Κεφαλογιάννη) εκμεταλλεύτηκε για οικογενειακή της υπόθεση νομοθετική ρύθμιση που πέρασαν στη Βουλή, κ.λπ.

Παραπέρα, υπεραμύνθηκε του σχεδίου του για συνταγματική αναθεώρηση (βλ. αναλυτικό ρεπορτάζ σε άλλη στήλη), που επιχειρεί να βάλει συνταγματική «βούλα» στη θωράκιση του αστικού κράτους και σε σειρά αντιδραστικών «τομών», ενώ κάλεσε στη σχετική συζήτηση «να ξεφύγουμε από το πεδίο της σκληρής κομματικής αντιπαράθεσης», επιδιώκοντας τις λεγόμενες συναινέσεις με τα άλλα αστικά κόμματα, για τις οποίες άφησε παράθυρο και για τον σχηματισμό του επόμενου κυβερνητικού σχήματος. Χαρακτηριστικά, μπορεί μεν να εξέφρασε την προτίμησή του για «αυτοδύναμες κυβερνήσεις», στην περίπτωση ωστόσο που δεν επιτευχθεί αυτοδυναμία άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να διερευνήσει συνεργασίες με βάση όσα προβλέπει το Σύνταγμα, απευθύνοντας ταυτόχρονα διάφορες αιχμές κατά του ΠΑΣΟΚ για τη στάση που τηρεί σε διάφορα θέματα.