Στην εκδήλωση μίλησε ο Θανάσης Χρηστίδης, Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η εκδήλωση, μέσα από την έκθεση φωτογραφικών ντοκουμέντων, τις απαγγελίες, τις αφηγήσεις και το μουσικό πρόγραμμα, κατάφερε να αποτυπώσει το μεγαλείο των ανθρώπων που εμπνευσμένοι από τα ιδανικά τους στάθηκαν με τόλμη και θάρρος, άφοβοι, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Εβαλαν το εμείς μπροστά από το εγώ και θυσιάστηκαν στον αγώνα για την οριστική απελευθέρωση του ανθρώπου από τους δυνάστες και τους εκμεταλλευτές, για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την απαγγελία ποιήματος που ήταν εμπνευσμένο από τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως και γράφτηκε από την Ελενα Αμανατίδου λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών.

Στη συνέχεια ο ηθοποιός Τάκης Βαμβακίδης, μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση αποσπασμάτων από το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου «Στρατόπεδο Χαϊδαρίου», αλλά και την απαγγελία του ποιήματος του Γιώργου Κωνσταντινίδη, απόγονου εκτελεσμένου, γραμμένο στην ποντιακή διάλεκτο, με τη συνοδεία των μουσικών και του λυράρη Λεωνίδα Στυλίδη, παρουσιάστηκε επί σκηνής το μεγαλείο των ηρώων και τα πολύτιμα διδάγματα που άφησαν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Συγκινητική ήταν η στιγμή που τιμήθηκαν οι οικογένειες των Καλαμαριωτών, Αλέκου Κωνσταντινίδη και Ιωάννη Μαυροκεφαλίδη που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 με τους 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Ο Αλέκος Κωνσταντινίδης ήρθε το 1919 πρόσφυγας στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Καλαμαριά. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ και ήταν Γραμματέας της ΚΟ στην περιοχή. Φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία.

Ο Γιάννης Μαυροκεφαλίδης γεννήθηκε στην Οινόη του Πόντου και μεγάλωσε στην Καλαμαριά. Μέλος της ΟΚΝΕ από το 1930 και μετέπειτα του ΚΚΕ. Πήρε μέρος στην εξέγερση του Μάη του 1936 σαν μαθητής Γυμνασίου και εξορίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά στην Ανάφη. Φυλακίστηκε στη συνέχεια στην Ακροναυπλία.

Στους συγγενείς τους, εκ μέρους της ΤΟ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και των ΚΟ Καλαμαριάς, η Στέλλα Καινουργιάκη, μέλος του Γραφείου Περιοχής και Γραμματέας της ΤΟ, και η Αναστασία Ποικιλίδου, μέλος της ΕΟΕ της Οργάνωσης Περιοχής, παρέδωσαν κορνίζες με το χαρακτικό του Τάσσου για την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή.

Η Μαρία Κωνσταντινίδου τις προηγούμενες μέρες παρέδωσε στο Ιστορικό Αρχείο της ΚΕ την πρωτότυπη φωτογραφία του Αλέκου Κωνσταντινίδη καθώς και τη ληξιαρχική πράξη θανάτου, που εκτέθηκαν στον χώρο της εκδήλωσης.

Παίρνοντας τον λόγο είπε ανάμεσα σε άλλα: «Η ανάμνηση του θείου μου ήταν πάντα παρούσα στη ζωή μας, μέσα από τους γονείς μας. Μια ποιητική εικόνα ενός αγωνιστή στο μυαλό ενός παιδιού. Ηταν ένας από τους 200 ήρωες που δεν φοβήθηκαν τον θάνατο και έδωσαν τη ζωή τους πιστοί στις αξίες τους. Η μοίρα μάς έταξε θεματοφύλακες της θυσίας τους και των αρχών τους, με την προσδοκία ότι θα σταθούμε αντάξιοι της παρακαταθήκης που μας άφησαν».

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης ανέφερε ότι έγραψε το ποίημα που είναι αφιερωμένο στους 200 της Καισαριανής στην ποντιακή διάλεκτο, γιατί αυτή τη γλώσσα μιλούσε και ο θείος του, όπως και οι περισσότεροι Καλαμαριώτες εκείνη την περίοδο. Και πρόσθεσε: «Με τις φωτογραφίες που ήρθαν στο φως κατάλαβα πως η φαντασία μου δικαιώθηκε, γιατί απλά έτσι είναι οι ήρωες» και ευχαρίστησε την ΚΟ του ΚΚΕ για τη μεγάλη τιμή.

Οι απόγονοι του Γιάννη Μαυροκεφαλίδη, Σταυρούλα και Χρυσόστομος Μαυροκεφαλίδης και Βασιλική Βασιλείου, θα αποδώσουν στο Ιστορικό Αρχείο της ΚΕ το πρώτο βραβείο που απέσπασε ο Γιάννης Μαυροκεφαλίδης στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης το 1934 για την ευρεσιτεχνία του.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τραγούδια αφιερωμένα στο μπλόκο της Καισαριανής με τους Νίκο Ταλέα και Μαρία Φραγκούλη, και το «Επέσατε θύματα» τραγουδισμένο από όλους να νοηματοδοτεί τη συνέχιση του αγώνα.

Στον χώρο λειτούργησε βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής», καθώς και έκθεση με αντίγραφα από ντοκουμέντα της εποχής, προσφορά του Ιστορικού Αρχείου της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Οι 200 της Καισαριανής ήξεραν ότι θα εκτελεστούν. Τους είδαμε όλοι! Ηταν αλύγιστοι, βγήκανε νικητές. Για αυτό και 82 χρόνια μετά είναι εδώ, παραδειγματίζουν, μας συγκινούν, μας δίνουν έμπνευση», είπε ο Θανάσης Χρηστίδης. Και πρόσθεσε: «Ακόμα και όταν πήγαιναν για εκτέλεση οι 200, θέλανε όλοι να ξέρουν πως "όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ", όπως έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ένας από τους εκτελεσμένους.

Διακόσιοι πρωτοπόροι αγωνιστές, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, για δύο ολόκληρες ώρες πάλευαν με τον θάνατο, τραγουδώντας.

Επεσαν έως τον τελευταίο με το κεφάλι ψηλά.

Κι ύστερα, ποτάμι το αίμα έτρεχε στους δρόμους της Καισαριανής, καθώς τους μεταφέρανε στο νεκροταφείο με τα φορτηγά του δήμου.

Μια κόκκινη, αιμάτινη γραμμή χάραζε όλη τη διαδρομή.

Αυτή η γραμμή, χαραγμένη με το αίμα και τη θυσία των 200 κομμουνιστών και χιλιάδων άλλων αγωνιστών, ήταν και παραμένει ένα όριο:

Το όριο που ξεχωρίζει δύο διαφορετικούς κόσμους.

Ξεχωρίζει τον κόσμο της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο και δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα...

...Και τον κόσμο που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο αστικό κράτος και τους θεσμούς του, που και τότε και τώρα «παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό και τις ανάγκες του. Γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία του κεφαλαίου, να υπηρετούν την κερδοφορία του. (...) Ποτέ και πουθενά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, ακόμα και σε στιγμές ξενικής κατοχής και σκλαβιάς.

Εργατική τάξη, λαός με καπιταλιστές, μονοπώλια, ιμπεριαλισμό, δεν χωρούν μαζί. Δεν πορεύονται στην ίδια γραμμή».

Αναφερόμενος στην τόλμη και την αφοβία των 200 μπροστά στον θάνατο, αλλά και απαντώντας στο ερώτημα αν σήμερα μπορούν να προκύψουν τέτοιοι ήρωες, σημείωσε: «Κάθε ένας εκτελεσμένος κομμουνιστής σηματοδοτεί μια βασανιστική πορεία οργάνωσης, καθώς το όνομά του συνδέεται με κορυφαίες στιγμές εργατικών αγώνων και εξεγέρσεων.

Τα κορμιά τους, πριν πέσουν από το βόλι του κατακτητή, είχαν ήδη χαραχτεί από τα χτυπήματα του αστικού κράτους.

Στα πρόσωπά τους η αστική τάξη αναγνώριζε την πρωτοπορία του επαναστατικού κινήματος, έβλεπε τον κίνδυνο για τη δική της εξουσία.

Με έναν ηρωισμό που χτίστηκε μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στις παράνομες Οργανώσεις, μέσα στους χώρους δουλειάς, πριν συναντήσει τον βούρδουλα του ασφαλίτη, την μπότα του κατακτητή.

Ενας ηρωισμός που μόνο η πάλη για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης μπορεί να εμπνεύσει.

Μόνο το Κόμμα της, το ΚΚΕ, μπορεί να οργανώσει».

Ανέδειξε ότι οι 200 της Καισαριανής «μας διδάσκουν ότι όταν ο λαός οργανώνεται και παλεύει συλλογικά, μπορεί να γίνει πραγματική υπερδύναμη. (...) Μας διδάσκουν ότι ο κάθε άνθρωπος του μόχθου, κάθε νέος και νέα, μπορεί να αποκτήσει πρωτόγνωρη δύναμη μέσα από τη συλλογική δράση, μπορεί να ξεπεράσει τον φόβο, να αλλάξει τα πράγματα. Η δύναμη γεννιέται από τα υψηλά ιδανικά και τη γνώση ότι αυτή η κοινωνία μπορεί να αλλάξει!

Μας θυμίζουν επίσης κάτι ακόμη πιο βαθύ: Ο πόλεμος δεν είναι έργο κάποιων "τρελών" ηγετών. Κολόνια που φοριέται και τώρα περί δήθεν τρελού Τραμπ. Δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Γεννιούνται μέσα από ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, που θυσιάζει τις ανθρώπινες ζωές για τα κέρδη των λίγων.

Μας υπενθυμίζουν ότι ο πραγματικός πατριωτισμός δεν είναι το μίσος απέναντι σε άλλους λαούς. Είναι ο αγώνας για το δίκιο, την ειρήνη και τη συνεργασία των λαών ενάντια στην εκμετάλλευση. Γι' αυτό η πάλη ενάντια στον φασισμό και στους πολέμους πρέπει να συνδέεται με την πάλη ενάντια στο σύστημα που τους γεννά, τον καπιταλισμό».

Μιλώντας για τον κίνδυνο γενίκευσης του πολέμου και τη φωτιά που έχουν ανάψει οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων σημείωσε ότι «δεν χωράει καμιά επανάπαυση».

Αναφέρθηκε στη στάση της κυβέρνησης της ΝΔ, που εκπροσωπώντας τα συμφέροντα της αστικής τάξης εμπλέκει όλο και περισσότερο τον ελληνικό λαό στους επικίνδυνους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ. Αλλά και στη στάση των άλλων κομμάτων σημειώνοντας: «Μοιράζονται τις ίδιες επιλογές: Τις κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μιας ΕΕ που έχει σημαία τη θεωρία των δύο άκρων, στην πράξη δηλαδή την ταύτιση των ηρώων της Καισαριανής με τους ναζιστές δολοφόνους.

Μοιράζονται την ανησυχία τους για τους λεγόμενους εθνικούς στόχους.

Πίσω από τα παχιά λόγια των "εθνικών στόχων" τι βρίσκεται;

Τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

(...) Για αυτό και ο λαός μας δεν πρέπει να δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της ΝΔ και τις άλλες δυνάμεις που στηρίζουν τις ίδιες στρατηγικές επιλογές».

Και ολοκληρώνοντας την ομιλία του τόνισε ότι η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν.

«Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο. Το ΚΚΕ έχει αποδείξει παντού, μέσα και έξω από τη Βουλή, ότι εκφράζει μια πραγματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ, σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, συνολικά σε αυτό το άδικο σύστημα.

Κι αυτό γιατί έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα και σχέδιο που μπορεί να βγάλει τον λαό και τη χώρα έξω από αυτά τα ασφυκτικά, στενά πλαίσια.

Αυτή η εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση είναι που πρέπει να δυναμώσει ακόμα περισσότερο.

Και αυτό μπορεί να εκφραστεί σήμερα, κυρίως με ένα ακόμα πιο δυνατό ΚΚΕ, όποτε κι αν στηθούν οι επόμενες κάλπες των βουλευτικών εκλογών.

Με τη μεγάλη πείρα μας, τη συνέπεια λόγων και έργων, τη σταθερότητα και τις θέσεις αρχών, τις καινοτόμες επεξεργασίες μας στον 21ο αιώνα, το ανώτερο ήθος, τις αξίες και τα ιδανικά μας, προχωράμε.

(...) Βρισκόμαστε εδώ γιατί στεκόμαστε στους ώμους αυτών των γιγάντων. Παίρνουμε τη σκυτάλη. Δυναμώνουμε τους σύγχρονους αγώνες για να γίνει παρελθόν το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ετοιμαζόμαστε για το κάλεσμα της Ιστορίας, τον σοσιαλισμό. Η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Θα νικήσουμε!».