Η ελληνική αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, λίγα χρόνια μετά την ήττα του Ναπολέοντα, σε μια Ευρώπη που κυριαρχούσε η Ιερά Συμμαχία, ανέτρεψε το παλιό, τη φεουδαρχική εξουσία και την οθωμανική κυριαρχία και άνοιξε τον δρόμο για τη συγκρότηση του νέου, του ελληνικού αστικού κράτους. Το 1821, η ανερχόμενη τότε ελληνική αστική τάξη εξέφρασε το αναγκαίο επαναστατικό βήμα μπροστά. Τα πιο πρωτοπόρα και ριζοσπαστικά τμήματά της, εμπνευσμένα από τις αστικές επαναστάσεις και τα κινήματα του καιρού τους, συγκρότησαν τη Φιλική Εταιρεία ως φορέα της επαναστατικής αλλαγής και παραμέρισαν όσους διέθεταν προνόμια στο οθωμανικό καθεστώς και γι' αυτό έβαζαν προσκόμματα στην επανάσταση ή εναντιώνονταν σε αυτήν. Στο πλευρό της Φιλικής Εταιρείας συμπαρατάχθηκαν και εκείνες οι κοινωνικές δυνάμεις που βίωναν την ταξική, εθνοτική και θρησκευτική καταπίεση, κυρίως οι φτωχές αγροτικές μάζες και η ολιγάριθμη τότε εργατική τάξη, που επάνδρωσαν τον επαναστατικό στρατό. Ολοι αυτοί νίκησαν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τα στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αντιτάχθηκαν στους συμμάχους της και σάρωσαν τους ομοεθνείς υπερασπιστές της, τους σχεδιασμούς και τους κανόνες της "Ιεράς Συμμαχίας".

205 χρόνια αργότερα, η καπιταλιστική εξουσία, από συντελεστής προόδου, έχει γίνει προ πολλού εμπόδιο. Συσσωρεύει πλούτο σε λίγα χέρια, διευρύνει τις ταξικές ανισότητες και προκαλεί αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις, οξύνει τους ανταγωνισμούς καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, πυροδοτεί πολεμικές εστίες, σπέρνει το αίμα και τον θάνατο, τη φτώχεια και την προσφυγιά.

Σήμερα, ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία και οι υπόλοιπες αντιθέσεις που τον συνοδεύουν απειλούν την ανθρωπότητα και τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις κάθε χώρας με έναν νέο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η εγκληματική επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν και τον Λίβανο, οι απειλές και ο δολοφονικός αποκλεισμός ενάντια στο νησί της Επανάστασης, την Κούβα, η κατοχή και η συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ο πόλεμος στην Ουκρανία και τα άλλα πολεμικά μέτωπα ανά τον κόσμο και τα χιλιάδες θύματά τους αποδεικνύουν το σάπισμα του καπιταλισμού.

Με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ, διαχρονικά των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος συμμετέχει στις πολεμικές συγκρούσεις, στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στους ενεργειακούς πολέμους, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Η χρήση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, τα πολεμικά πλοία, αεροπλάνα και όλο το στρατιωτικό υλικό και δυναμικό που συμμετέχει σε αποστολές ξένες στα συμφέροντα του ελληνικού λαού και που τον καθιστούν στόχο αντιποίνων, αποτελούν έγκλημα απέναντι στους στρατευμένους νέους, τους αξιωματικούς και τους υπαξιωματικούς.

Πριν οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις συρθούν σε νέα "σφαγεία", ματώνουν ήδη στον βωμό της "πολεμικής οικονομίας", στερούνται τις αναγκαίες δαπάνες για έργα υποδομής, για δημόσια Παιδεία και Υγεία, ενώ η πολεμική προετοιμασία συνοδεύεται από 13ωρα και ελλιπή μέτρα ασφαλείας σε χώρους δουλειάς και υποδομές και οι διεξαγόμενες πολεμικές επιχειρήσεις ανεβάζουν τις τιμές καυσίμων και προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης στα ύψη. Παρά την τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, οι καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας όχι μόνο εμποδίζουν την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, αλλά απειλούν με ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου. Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο "εθνικό συμφέρον", κοινοί "εθνικοί στόχοι", ότι η "πατρίδα" του κεφαλαίου βρίσκεται στην αντίπερα όχθη απ' την "πατρίδα" των εργαζομένων, του λαού.

Αναπόσπαστο κομμάτι της πολεμικής προετοιμασίας αποτελεί και η ενίσχυση της καταστολής και των αντίστοιχων κρατικών μηχανισμών, οι πειθαρχικές διώξεις, τα αντιμεταναστευτικά σύμφωνα και νομοσχέδια, η όξυνση του αντικομμουνισμού. Οι επαναστατικές - απελευθερωτικές αστικές ιδέες της εποχής των αστικών επαναστάσεων αντικαθίστανται από τον σύγχρονο σκοταδισμό και ανορθολογισμό, από την πίστη στην ιστορική ακινησία, από τη δικαιολόγηση της εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας και από την πολύπλευρη χειραγώγησή της.

Η πρωτοπόρα επαναστατική κοινωνική δύναμη είναι σήμερα η εργατική τάξη. Αυτή μαζί με τους συμμάχους της μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη, ανατρέποντας την καπιταλιστική εξουσία που γεννά τους πολέμους. Μπορεί να σαρώσει τις ξεπερασμένες και αντιδραστικές πια καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τα καπιταλιστικά κράτη και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που τις υπηρετούν και να θέσει τις ολοένα αναπτυσσόμενες παραγωγικές δυνάμεις, την εργατική δύναμη και την ανθρώπινη νόηση στην υπηρεσία της ικανοποίησης της κοινωνικής ευημερίας. Μπορεί να οδηγήσει στο πραγματικά νέο, στον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».