Η 24ωρη απεργία σε όλο τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα στις 6 Φλεβάρη στον Πειραιά και στο Θριάσιο ήταν επιτυχημένη από όλες τις απόψεις, με τα κριτήρια που έχουμε προσδιορίσει για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας, την ανάπτυξη υποδομών για την κομματική οικοδόμηση. Δοκιμάστηκε στην πράξη η κατεύθυνση που έχουμε καθορίσει για το τι κίνημα χρειάζεται να αναπτυχθεί απέναντι στην πολεμική προετοιμασία, την εμπλοκή της χώρας και τον ρόλο που παίζουν οι παραπάνω περιοχές σε αυτήν.

Το ξεχωριστό, ιδιαίτερο στοιχείο που τονίζει τη σημασία της απεργίας της 6ης Φλεβάρη ήταν ότι εκδηλώθηκε τη Μέρα Κοινής Δράσης που είχε αποφασίσει ο Διεθνής Συντονισμός των Λιμενεργατών και πήρε ως επί το πλείστον απεργιακή μορφή σε 20 λιμάνια της Μεσογείου από 7 χώρες, με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Αποτέλεσε τη συνέχεια και κλιμάκωση της πολύχρονης επίμονης και επίπονης προσπάθειας στην οποία συμμετέχουν δραστήρια και πρωτοστατούν οι κομμουνιστές στο λιμάνι του Πειραιά, στις προβλήτες 2 και 3 της COSCO, με μεγάλο όπλο των εργαζομένων το σωματείο τους, την ΕΝΕΔΕΠ.

Χτίστηκε μέσα από δεκάδες διμερείς συσκέψεις σωματείων των λιμενεργατών, πρωτοβουλίες μαχητικής δράσης, παρεμπόδισης μεταφοράς πολεμικού υλικού προς το κράτος - τρομοκράτη Ισραήλ που δολοφονεί τον Παλαιστινιακό και άλλους λαούς, σειρά παρεμβάσεων για τα δικαιώματα των λιμενεργατών, που εκφράστηκαν με τις διεθνείς συναντήσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων των λιμενεργατών στην Αθήνα (Φλεβάρης 2025) και στη Γένοβα (Σεπτέμβρης 2025). Στην τελευταία διαμορφώθηκε διακήρυξη και πάρθηκε η απόφαση για Μέρα Κοινής Δράσης στα λιμάνια. Μεγάλη συμβολή σε όλη αυτήν την προσπάθεια είχαν η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία και το ΠΑΜΕ.

Ξεχωριστή στιγμή στις απεργιακές συγκεντρώσεις στον Πειραιά, στην Ελευσίνα, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στη Χώρα των Βάσκων, στη Γαλλία, στο Μαρόκο, ήταν η ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των συνδικάτων των λιμενεργατών, που ακτινοβόλησαν το μεγαλείο της διεθνιστικής αλληλεγγύης, του προλεταριακού διεθνισμού, δυναμώνοντας την πάλη των εργατών σε κάθε χώρα απέναντι στον κοινό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, αναδεικνύοντας στην πράξη ότι δεν υπάρχει «εθνικό συμφέρον» σε μια ταξική κοινωνία.

Η Μέρα Κοινής Δράσης των λιμενεργατών της Ευρώπης και της Μεσογείου, η απεργιακή κινητοποίηση των λιμενεργατών του Πειραιά, αποτέλεσε το κέντρο βάρους της απεργίας που γενικεύτηκε σε όλο τον Πειραιά και ενώ για την ίδια μέρα οργανώθηκε απεργία και στο Θριάσιο. Το περιεχόμενο και η μορφή της κινητοποίησης έπαιξαν καθοριστικό ρόλο ώστε:

• Να αναβαθμιστούν και να διευρυνθούν το περιεχόμενο και το πλαίσιο πάλης. Συνδέοντας την εναντίωση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν και τους κινδύνους από τη μετατροπή κρίσιμων υποδομών σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, με τις διεκδικήσεις ενάντια στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, για ΣΣΕ με αυξήσεις στους μισθούς, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και στον τόπο κατοικίας, για να φύγουν τα καζάνια του θανάτου από το Πέραμα και τη Δραπετσώνα. Αυτό εκφράστηκε με το σύνθημα της παμπειραϊκής απεργίας, «Διεκδικούμε δουλειά και ζωή με δικαιώματα. Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών», που υιοθετήθηκε από πλατιά τμήματα εργαζομένων.
• Να νεκρώσουν μεγάλοι και στρατηγικής σημασίας χώροι δουλειάς, στους οποίους εργάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι, δείχνοντας τη μεγάλη δύναμη των εργατών, που χωρίς τη δουλειά τους δεν κινείται τίποτα. Στις προβλήτες 2 και 3 στο λιμάνι του Πειραιά δεν δούλεψε γερανογέφυρα. Σε όλη τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και στα μεγάλα εργοτάξια των Κατασκευών δεν έπεσε σφυριά. Τα βαπόρια παρέμειναν δεμένα, δεν γύρισε προπέλα. Στα ΕΛΠΕ πραγματοποιήθηκε καθολική απεργία, όπως και στον «Παπαστράτο». Στο Θριάσιο, σε μεγάλα εργοστάσια της Χημικής Βιομηχανίας καταγράφηκαν υψηλά ποσοστά απεργίας, όπως και στις μεγάλες αποθήκες, καθώς και σε εργοστάσια του Μετάλλου. Μεγάλη συμμετοχή καταγράφηκε και στο Δημόσιο, στους εργαζόμενους των ΟΤΑ, στους εκπαιδευτικούς, καθώς και στα Νοσοκομεία των περιοχών που απεργούσαν. Αντίστοιχα, στον ΟΣΕ, στην «Teleperformance», σε ναυτιλιακές εταιρείες στον Πειραιά.
• Να αποτελέσει η μάχη υπόθεση των πρωτοβάθμιων σωματείων, επιχειρησιακών και κλαδικών, με την αναμφισβήτητη συμβολή το Εργατικού Κέντρου, που επιτέλεσε τον ρόλο του οργανωτή της απεργίας σε όλο τον Πειραιά. Χωρίς να υπάρχει πανελλαδική απεργία, οι αποφάσεις των σωματείων παρέλυσαν όλο το λιμάνι, που αποτελεί και το οικονομικό «νεύρο» του Πειραιά. Η απεργία γενικεύτηκε με τις αποφάσεις των Εργατικών Κέντρων Πειραιά και Ελευσίνας - Δυτικής Αττικής, καθώς και της ΑΔΕΔΥ, που κάλυψε τον δημόσιο τομέα σε αυτές τις περιοχές, έπειτα από απαίτηση πρωτοβάθμιων σωματείων του Δημοσίου. Στηρίχτηκε ουσιαστικά στα πρωτοβάθμια σωματεία, που η συντριπτική τους πλειοψηφία αποφάσισε και οργάνωσε την απεργία, με σημαντικά αποτελέσματα.
• Πραγματοποιήθηκαν μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις στον Πειραιά και στην Ελευσίνα, με τη συμμετοχή χιλιάδων εργατοϋπαλλήλων, ορισμένων για πρώτη φορά από τους χώρους της Βιομηχανίας και από μια σειρά άλλους κλάδους, με τον τόνο να τον δίνουν νεότερες παραγωγικές ηλικίες.

Η απεργία είχε επιτυχία σε συνθήκες έντονης ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης με την πρεσβεία των ΗΠΑ και την κινεζική COSCO, συνολικά με την εργοδοσία, την κυβέρνηση, τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης, αλλά και υπονόμευσης (φανερής και αθέατης) από τις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού και του οπορτουνισμού.

Ο πυρήνας της αντιπαράθεσης αφορούσε το αν μπορούν οι εργαζόμενοι να προσδοκούν σε οφέλη από την καπιταλιστική ανάπτυξη και την επιλογή επενδυτή που δήθεν θα φέρει δουλειές αλλά μετατρέπει ολόκληρες περιοχές σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, την επιλογή ιμπεριαλιστή που δήθεν θα μας προστατεύσει ενώ κρίσιμες υποδομές γίνονται κρίκοι της πολεμικής εμπλοκής, την επιλογή μορφής ιδιοκτησίας των υποδομών και την προβολή των δήθεν πλεονεκτημάτων αν θα είναι ιδιωτική ή δημόσια στο πλαίσιο του εχθρικού αστικού κράτους.

Δόθηκε σκληρή μάχη, και οι δυνάμεις του Κόμματος και της ΚΝΕ δοκιμαστήκαμε στην προσπάθεια πλατιάς συζήτησης και εκλαΐκευσης.

Εξηγώντας ότι η αστική τάξη σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης εντείνει το ξεζούμισμα των εργαζομένων και κλιμακώνει έναν ακήρυχτο πόλεμο στις ζωές τους για να κερδοφορεί και να αποκτά προβάδισμα στον διεθνή ανταγωνισμό, που καθορίζεται από τη μάχη για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία ανάμεσα σε ΗΠΑ - Κίνα και τους συμμάχους τους, με συγκεκριμένη έκφραση στις περιοχές μας.

Είναι η ανάπτυξη που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, λόγω της ακόρεστης δίψας για κέρδος, των αγιάτρευτων αντιθέσεων και αντιφάσεων του εκμεταλλευτικού συστήματος. Μετατρέπει κρίσιμες υποδομές, όπως τα λιμάνια, σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, και τους εργαζόμενους σε «καύσιμη ύλη» για τα κανόνια των καπιταλιστών και των κρατών τους.

Αντιπαράθεση που διεξήχθη μέσα στο κίνημα, απέναντι στην γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» που υιοθετούν και προωθούν μεγάλες Ομοσπονδίες όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις των αστικών κομμάτων και έπαιξαν απεργοσπαστικό ρόλο, με διάφορες προφάσεις αρνήθηκαν να πάρουν απεργιακές αποφάσεις και τελικά εκτέθηκαν στα μάτια των εργαζομένων.

Κι αυτό καθώς η γενίκευση της απεργίας σε όλο τον Πειραιά, με το συγκεκριμένο περιεχόμενο και διεκδικήσεις, συνέβαλε να εκφραστεί με αγωνιστικό - διεκδικητικό τρόπο η δικαιολογημένη δυσαρέσκεια που υπάρχει και διογκώνεται σε πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, λόγω της εφαρμογής της εγκληματικής πολιτικής του κέρδους από την κυβέρνηση, με την ουσιαστική στήριξη των άλλων αστικών κομμάτων.

Η εξέλιξη με την πυρκαγιά στα καζάνια ενέτεινε την ανησυχία στους χώρους δουλειάς και κατοικίας. Αποκαλύφθηκε η ένοχη σιωπή κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, που διατηρούν, επεκτείνουν και ανανεώνουν, με τις ευλογίες της ΕΕ, τις άδειες των ομίλων, γιατί έχουν δεσμεύσεις απέναντί τους. Οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες εργατικών σωματείων και μαζικών φορέων αποτέλεσαν βήμα έως την κλιμάκωση με την απεργιακή μάχη.

Το τραγικό εργοδοτικό έγκλημα στο μπισκοτάδικο «Βιολάντα» κλόνισε ακόμα περισσότερο πλατιά τμήματα εργαζομένων. Οι λιμενεργάτες, οι μεταλλεργάτες, οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ, οι οικοδόμοι, είδαν τον εαυτό τους στη θέση των εργατριών, καθώς πρόκειται για κλάδους με υψηλό αριθμό εργοδοτικών εγκλημάτων με νεκρούς και σακατεμένους εργάτες.

Στο έδαφος αυτό εντάθηκε η διαφωτιστική δουλειά για την ανάδειξη ζητημάτων που αφορούν την ίδια την παραγωγή και το αντικείμενο εργασίας, το «για ποιον σκοπό δουλεύουμε». Προτάσσοντας ότι θέλουμε τα αποτελέσματα της εργασίας των εργαζομένων να συμβάλλουν στη λαϊκή ευημερία και όχι να αξιοποιούνται στα καπιταλιστικά σχέδια της αστικής τάξης και των ΝΑΤΟικών συμμάχων της, στους ανταγωνισμούς τους. Με συγκεκριμένη ανάδειξη ότι τα λιμάνια της Αττικής, του Πειραιά, της Ελευσίνας κ.λπ. μπορούν και πρέπει να λειτουργούν σε συνεργασία και με σχέδιο για την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, και όχι ανταγωνιστικά, όπως συμβαίνει στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Εγινε κατορθωτό η απεργία, οι διεκδικήσεις και το σύνθημά της να υποστηριχτούν από πλατιά τμήματα εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων του Πειραιά. Καθώς «πάτησε» και στην ίδια τους την πείρα, που γονιμοποιήθηκε με την παρέμβασή μας, γεγονός που τονίζει τα μεγάλα καθήκοντα που έχουμε για τη συσπείρωση ευρύτερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ, την προώθηση της αντικαπιταλιστικής- αντιμονοπωλιακής γραμμής πάλης μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Η απεργιακή μάχη αποτέλεσε σημαντική δοκιμασία για τη νέα ΤΟ Πειραιά, με βασικό στοιχείο ότι μέσα και από αυτήν επιβεβαιώνεται η απόφαση για τη νέα διάταξη δυνάμεων, με ορισμένα πρώτα αποτελέσματα από τη διαμόρφωση ενιαίου καθοδηγητικού κέντρο.

Η θέση που έχουμε διαμορφώσει για το λιμάνι του Πειραιά με σχετική επεξεργασία (σημειώματα, εκδηλώσεις, ανακοινώσεις, αρθρογραφία ΚΟΜΕΠ), το πρόσφατο αφιέρωμα στον «Ριζοσπάστη», «Ματιές στο λιμάνι του Πειραιά», η διαμόρφωση της θέσης μας στο Θριάσιο για τις εξελίξεις με το λιμάνι της Ελευσίνας και ευρύτερα στην περιοχή, αποτέλεσαν γερή υποδομή και προετοιμασία. Αποτέλεσαν καθοδηγητικό υλικό της παρέμβασης, απαιτήθηκε να επιστρατευτούν μπροστά στη μάχη της απεργίας, έγινε καθοδηγητική προσπάθεια να αξιοποιηθούν στον εξοπλισμό δυνάμεων, στην προπαγάνδα, στην επεξεργασία του πλαισίου πάλης, διεκδικήσεων και συνθημάτων. Αυτή ήταν και η βάση βημάτων που έγιναν στην αναγκαία διατομεακή - διακλαδική συνεργασία κλαδικών και εδαφικών ΤΟ και ΚΟΒ.

Στη μάχη της απεργίας εκφράστηκαν δυνατότητες να περάσουμε σε φάση δεκάδων στρατολογιών εργατοϋπαλλήλων που ξεχώρισαν μέσα στη μάχη, αξιοποιώντας, στερεώνοντας και διευρύνοντας υποδομές που έχουμε ήδη διαμορφώσει.

Αποκτήθηκε νέα πείρα για την ανάγκη διαρκούς επεξεργασίας του πλαισίου πάλης και των διεκδικήσεων κατά κλάδο, καθώς και της ενοποίησής τους κάτω από το κεντρικό σύνθημα και τη συνολική κατεύθυνση της πάλης. Η απεργία οργανώθηκε με όρους κινήματος και έγινε βήμα στη συμβολή των κομμουνιστών ώστε η λειτουργία των ΔΣ συνδικάτων να έχει ρόλο πραγματικών επιτελείων μάχης.

Η πείρα από την οργάνωση της απεργίας στις 6 Φλεβάρη αποτελεί εφόδιο για να περάσουμε σε νέα φάση κλιμάκωσης, μετά τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν και τη γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή.

Η προειδοποιητική απεργία των ναυτεργατικών σωματείων την Πέμπτη 5 Μάρτη έδωσε απάντηση και συνέχεια, έστειλε μήνυμα σε κυβέρνηση και εφοπλιστές ότι δεν θα παίξουν τη ζωή των ναυτεργατών στα ζάρια, για τα κέρδη και τους πολέμους τους.